လြတ္က်ရင္ ကြဲတတ္တဲ့ ဘဝစုဘူးမ်ား (သို႔မဟုတ္) ကိုယ္ထူကိုယ္ထ အိပ္မက္ ဘဏ္ပိုင္ရွင္မ်ား
'ေဟး-မေအးက နံပါတ္ (၃)၊ ဟာ နံပါတ္ေသးေတြ အရင္ထြက္ေနပါလား'
မြန္းတည့္ခါနီးျဖစ္၍ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ အေရွ႕ပိုင္း အမွတ္ ၂ ေစ်းသည္ ေစ်း ဝယ္အသံမ်ား တိတ္္ဆိတ္သြားၿပီျဖစ္ သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ က်ယ္ ေလာင္ထြက္လာေသာ ငါးစိမ္းတန္းေစ်း သည္မ်ားအသံေၾကာင့္ ေစ်းေရွ႕လက္ ဖက္ရည္ဆိုင္မွ လူမ်ားပင္ အလန္႔တ ၾကားလွမ္း၍ ၾကည့္မိၾကသည္။
အခ်ိဳ႕က ေစ်းသည္မ်ား ရန္ျဖစ္ ေနၾကၿပီ အထင္ျဖင့္ စိတ္ဝင္တစား တီးတိုး။ တကယ္ေတာ့ ရန္ျဖစ္ေနၾက ျခင္းမဟုတ္ပါ။ တစ္ေန႔ စာဝင္ေငြထဲမွ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဖဲ႔၍ စုၾကေသာ စုမဲ။ ထိုစုမဲအတြက္မဲႏႈိက္ေနရာမွ ထြက္ ေပၚလာေသာအသံျဖစ္သည္။ ေစ်းရင္း ထည့္ရန္၊ ေၾကြးပူေလးမ်ား ဆပ္ရန္၊ ဆိုင္ကယ္ဝယ္ရန္၊ ေရႊလုပ္ရန္ စသည့္ စသည့္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားအတြက္ သူ တို႔ မဲစုၾကသည္။ ထံုးစံအရမူ မဲကိုင္ သူက နံပါတ္ ၁ ရစၿမဲ။ နံပါတ္ ၁ ယူၿပီး ပါက နံပါတ္ ၂၊ ၃ စသည္ျဖင့္ ေစာက် သူမ်ားက ေငြကို
တစ္လံုးတစ္ခဲတည္း အတိုးမေပးရဘဲ ႀကိဳသံုးႏိုင္သည့္အခြင့္ အေရးရွိ၏။ ထိုအခြင့္အေရးသည္ တစ္ ေန႔စာတစ္ေန႔ရွာေဖြစားေနရေသာ မေအး တို႔အတြက္ မဟာဆုလာဘ္ပင္ မဟုတ္ ေလာ။
''တစ္ရက္ကို ၂၅ဝ မဲ စုတာေလ။ ကြၽန္မက ၂ဝဝဝ၊ အမ်ိဳးသားဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီဆြဲလို႔ရတဲ့ေငြထဲက ၅ဝဝ၊ ႏွစ္ ေယာက္ေပါင္း ၂၅ဝဝ မဲ စုတာေပါ့။ မဲရတဲ့အခါ ေရႊေလးဘာေလး လုပ္ခ်င္ လို႔ စု ျဖစ္တာ''ဟု အသက္ ၃ဝ ခန္႔ရွိ ဝက္သား သည္ မေအးက စဥ္းႏွီးတံုးကို ေဆးရင္းေျပာသည္။ တစ္မနက္ခင္းလံုး ေစ်းေရာင္းထားရ၍ ပင္ပန္းပံုေပါက္ ေနေသာ္လည္း နံပါတ္ ၃ ရထားျခင္း၏ ေက်နပ္ပီတိက သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ ဖံုးမရ။ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားက အေသးစား ေလး မ်ားဟု ထင္ရေသာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ႀကီးႀကီးျဖင့္ မေအးတို႔လို မဲစုသူမ်ား ကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ဆင္ေျခဖံုး ရပ္ကြက္ မ်ားတြင္ အလြယ္တကူေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။
အထူးသျဖင့္ ေစ်းမ်ား၊ ေစ်းမ်ားဆို သည္ကိုက အမ်ိဳးသမီးမ်ား စုေဝးရာ အရပ္ျဖစ္ၿပီး ထိုစုမဲမ်ားကိုလည္း အမ်ိဳး သမီးမ်ား အဓိက စုေပါင္း၍ စုၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
''မဲစုတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တစ္ခါ တေလ ေစ်းနားခ်င္ရင္ေတာင္ နားလို႔ မရဘူး။ ကြၽန္မက ငါးေထာင္မဲ စုတာ ေလ။ အိမ္စရိတ္နဲ႔ မဲဖိုးနဲ႔ဆိုရင္ အေၾကြး တင္မွာစိုးလို႔ အခါႀကီးရက္ႀကီးေတြမွာ ေတာင္ ဒီလို ၾကက္ေတြလုပ္ၿပီး မရာင္း ခ်င္ဘဲ ေရာင္းေနရတယ္''ဟု
သန္လ်င္ နံ့သာကုန္းေစ်းမွ ၾကက္သားသည္ မညိဳ က ေျပာသည္။
ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ကဲ့သို႔ ေန႔မ်ိဳး တြင္ပင္ အကုသိုလ္အလုပ္လုပ္ရေသာ ေၾကာင့္ စိတ္မခ်မ္းသာရေၾကာင္း ေျပာ ရင္း သူမမ်က္ႏွာ မေကာင္းလွ။ မနက္ ၃ နာရီကတည္းက အိပ္ရာက ထကာ ေစ်းေရာင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ရေသာ မညိဳမ်က္ ႏွာသည္ ႏြမ္းနယ္မႈေဆာင္ေနေသာ္ လည္း မဲရေငြျဖင့္ ဆိုင္ကယ္ဝယ္ႏိုင္ သည္ဟုေျပာေသာအခါတြင္ေတာ့ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္ျဖင့္ အေရာင္လက္လာျပန္ သည္။
မညိဳတို႔ထက္ အဆင့္ျမင့္သည္ ဟု ေျပာရမည္လား(သို႔မဟုတ္) ရည္မွန္း ခ်က္အႀကီးစားဟု ဆိုရမည္လားမသိ။ အိမ္ဝယ္ရန္ ရည္ရြယ္၍ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုနီးပါး မဲစုၾကသူမ်ားလည္း ရွိ၏။ ထို ထဲတြင္ သာေကတမွ မျမင့္ျမင့္ေအး လည္း အပါအဝင္ျဖစ္သည္။
''ကြၽန္မမဲစုတာ ၁၇ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီး အိမ္ေထာင္စက်ကတည္းက ကိုယ္ပိုင္ အိမ္နဲ႔ၿခံေလးဝယ္ခ်င္တာနဲ႔ပဲ မဲစုျဖစ္ သြားတာ။ ကြၽန္မမဲစစုတံုးက ၅ဝ စုတာ။ အဲဒီတံုးက တစ္ေန႔ ဝင္ေငြ ၂ဝဝ ရတယ္။ ပထမဆံုးမဲထုတ္ေတာ့ ေလးေသာင္းရ တယ္။
ဒီပိုက္ဆံနဲ႔ပဲၿခံဝယ္ျဖစ္တာ''ဟု သူမက ေျပာျပသည္။
သူမတို႔အိမ္ေလးသည္မက်ယ္ဝန္း ေသာ္လည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိသည္။ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ ပစၥည္းမ်ားကို သပ္ရပ္စြာထားၿပီး အိမ္ကလည္း သန္႔ ရွင္းေနသည္။ အိမ္ရွင္မျဖစ္သူ မျမင့္ျမင့္ ေအးက အဝတ္မ်ားကို မီးပူတိုက္ရင္း အၿပံဳးကိုဆင္ကာ စုမဲေငြျဖင့္
အိမ္ဝယ္ ျဖစ္ ပံုကို ဆက္လက္ေျပာျပျပန္သည္။
''ၿခံဝယ္တုန္းကၿခံေစ်းက ႏွစ္သိန္း ရွစ္ေသာင္း၊ စရံခ်ထားၿပီးက တည္းက ၿခံရွင္က ကြၽန္မတို႔ကိုသနားလို႔ဆိုၿပီး အဲ ဒီၿခံထဲမွာ ေနခြင့္ျပဳထားတယ္။ အဲဒီမွာ ေျပာင္းေနရင္းနဲ႔ပဲ မဲဆက္စုၿပီး ၿခံဖိုး အေၾကေပးတယ္။ အသင့္အတင့္အိမ္ ကေလးတစ္လံုး
ေဆာက္တယ္''ဟု ေျပာ ျပသည္။ လက္ရွိအခ်ိန္အထိ သူမတို႔မဲစု ၾကတုန္းပင္။ အမ်ိဳးသား အလုပ္မလုပ္ ႏိုင္ေသာ အခ်ိန္တြင္သံုးရန္ႏွင့္ သာေရး နာေရးအတြက္သံုးရန္ရည္ရြယ္၍ ဆက္ လက္မဲစုျဖစ္ပံုကို ေျပာျပရင္း ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရမႈရွိရန္လို ေၾကာင္းလည္း သံတို သံစ
အေရာင္းအဝယ္လုပ္သည့္ သူမ က မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ေျပာသည္။
မွန္ပါသည္။ လူခ်င္း တူေသာ္ လည္း စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ရပ္တည္မႈမ်ား မတူၾကပါ။ ေငြကို မ်ားမ်ားျမင္ပါက တစ္ပါးသူ၏ ေငြပင္ျဖစ္ေသာ္ျငားကိုယ္ က်ိဳးစီးပြားအတြက္ အသံုးခ်ၾကသူမ်ား လည္း ရွိသည္။ လိမ္လည္ၾကသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ပင္ မဲလိမ္သူမ်ား၊ မိမိ၏
မဲတစ္ မဲ တည္းကို အျခားသူ ႏွစ္ဦးသံုးဦးကို ေရာင္းကာထြက္ေျပးသူမ်ားလည္း ဒုႏွင့္ ေဒး။
''ကြၽန္မအေမက မဲလိမ္ခံရ ဖူး တယ္။ ႏွစ္ေထာင္မဲစုၾကတာ။ မဲရွင္က မေပးႏိုင္လို႔ထြက္ေျပးသြားတာ''ဟု ပုဇြန္ ေတာင္ေစ်းတြင္ ကုန္စိမ္းေရာင္းသူ မႏြယ္က ဆိုသည္။
ဆင္ေျခဖုံး ေစ်းမ်ားတြင္ မဲကို အနည္းဆံုး က်ပ္ ၅ဝဝ မွ က်ပ္ ၁ဝဝဝဝ၊ ၁၅ဝဝဝ အထိ စုၾကေလ့ရွိၿပီး ေငြအလ်င္ လိုၿပီး နံပါတ္ ေနာက္ဆံုးက်သူက မိမိ၏ မဲကို ျပန္ေရာင္းေလ့ရွိၾကသည္။
''ကိုယ္ေရာင္းတဲ့ သူက ေငြကို ထုတ္ေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁ဝ တိုးယူ တယ္။ အဲဒီအတိုးကို တစ္ခါတည္း ႏုတ္ ၿပီး ေပးလိုက္တာ။ ဥပမာ-ကိုယ္က ၁ဝ သိန္းရမယ္။ တစ္လွည့္အလိုမွာယူရင္ သူက ၁ဝ တိုး တစ္သိန္းကို တစ္ခါ တည္း ႏုတ္ၿပီး ၉ သိန္းရမယ္။ ကိုယ့္ အလွည့္က ၃ လေလာက္လိုေသးရင္ သံုးလစာ ၃ သိန္းႏုတ္ၿပီး ၇ သိန္းပဲ ေပးတယ္''ဟု မဲျပန္ေရာင္းသည့္ ပံုစံကို မႏြယ္က ရွင္းျပသည္။
မဲစုၾကသူအမ်ားစုကေတာ့ မဲစု ျခင္းသည္ ဥပေဒႏွင့္ ညီသည္ဟု ယူဆ ၾကသည္။ အမွန္တကယ္က မဲစုျခင္း သည္ တရားမဝင္ပါ။ ေငြေၾကး ဥပေဒ အရ ေငြစုလိုပါက ဘဏ္တြင္သာ စုရ မည္ျဖစ္ၿပီး လိုင္စင္မရွိဘဲလုပ္၍ မရ ဟုတရားလႊတ္ေတာ္
ေရွ႕ေနတစ္ဦးက ေျပာသည္။ စုမဲေငြမေပးဘဲ ထြက္ေျပး သူမ်ား၊ မဲလိမ္ေရာင္းသူမ်ားအား လိမ္ လည္မႈ ပုဒ္မ ၄၂ဝ ျဖင့္ တရားစြဲႏိုင္ၿပီး အခ်ိဳ႕မွာမူ ရာဇဝတ္မကင္းေသာ ယံု ၾကည္အပ္ႏွံေရး ေဖာက္ဖ်က္မႈ ပုဒ္မ ၄ဝ၆ ျဖင့္ တရားစြဲၾကေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
ထိုသို႔ျဖစ္စဥ္မ်ားလည္း မ်ား ျပားေၾကာင္း အထက္ပါ ေရွ႕ေနက ဆို သည္။
''တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သိ ေနၾကတာပဲ။ ဒီမ်က္ႏွာေတြ ေန႔တိုင္း ျမင္ေနရတာ။ သေဘာတူညီမႈေတြဘာ ေတြလည္း မထားပါဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲ စုၾကတာ''ဟု ေျမာက္ဒဂုံမွ ကုန္ေျခာက္ ေရာင္းသူေဒၚသင္းေအးက ေျပာသည္။ ထိုသို႔ ယံုၾကည္လြန္းေသာ
ေၾကာင့္လည္း ေငြလိမ္သူမ်ားအတြက္ တစ္ပန္းသာ ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းကို သန္လ်င္မွ ၾကက္ သားသည္ မညိဳကသူမ၏ အေတြ႕အႀကံဳ ႏွင့္ယွဥ္၍ ေျပာျပသည္။
''မဲစုတဲ့သူက ပထမအေခါက္က ေတာ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ေပးပါတယ္။ ဒုတိ ယအေခါက္မွာ ထြက္ေျပးသြားတယ္။ မဲ စုၿပီး ခံရတာတင္မဟုတ္ဘူး။ သူက မဲနံ ပါတ္တစ္ခုကို ႏွစ္ေယာက္ေရာင္း သြား တာ။ မဲဝယ္သူကလည္း ေလးသိန္း ေလာက္ေပးရင္ေျခာက္သိန္းေလာက္ ျပန္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဝယ္ၾကတာေပါ့''ဟု မညိဳက သူမ၏ ျဖစ္စဥ္ကို ေျပာျပသည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ စုတတ္သူမ်ား အတြက္ေတာ့ စုမဲသည္ အိမ္ဝယ္ဖို႔ လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္၊ ဆိုင္ကယ္စီးဖို႔လည္း မခဲယဥ္း၊ မစုတတ္သူမ်ားအတြက္မူ ဝန္ ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္ေစသည္မွာလည္း ျငင္း၍ မရ။ မဲဖိုးေပးရန္ မလြယ္ကူ၍ ေငြကို အတိုးျဖင့္ ေခ်းရာမွ အတိုးေပၚ အတိုး ဆင့္ကာ မိမိ၏ရွိရင္းစြဲ လက္ငုပ္လက္ ရင္းေလးမ်ားပင္ ဆံုး႐ံႈးသြားရသူမ်ား လည္း မနည္း။ ထိုထဲတြင္ အင္းစိန္မွ မသီရိလည္း အပါအဝင္ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ လံုးထီေၾကြး ေျခာက္သိန္းကို ျပန္ဆပ္ရန္ ရည္ရြယ္၍ ေလးေသာင္းမဲကို စုခဲ့ သည္။ မဲထုတ္ပါက ၁၆ သိန္း ရမည္ ျဖစ္၍ အလြယ္တကူပင္ မဲစုရန္ သ ေဘာတူခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မေလးရွားမွ အမ်ိဳးသားပို႔ေပးေသာ ေငြျဖင့္ ရပ္တည္ ေနရၿပီး ဝင္ေငြပံုမွန္မရွိသည္ကို ထည့္မ တြက္လိုက္မိသည္က သူမ၏ မဟာ အမွားပင္။
''တစ္ပတ္ကို ေလးေသာင္း၊ တစ္ လကို တစ္သိန္းေျခာက္ေသာင္းေပါ့၊ အဲဒီမဲဖိုးေပးႏိုင္ဖို႔ ေခါင္းေတြကို ကိုက္ ေနရတာပဲ။ ကိုယ့္နံပါတ္ ကလည္း သံုး လ ေလာက္လိုေသးတယ္။ အဲဒီမွာ ဒုကၡ ေရာက္ေတာ့တာပဲ''ဟု သူမက ညည္း ညည္းညဴညဴေျပာသည္။ တကယ္လည္း စိတ္႐ႈပ္ေနသည့္ဟန္။
ရွိသမွ် ေရႊေလးမ်ားကို ေပါင္ကာ မဲဖိုးေပးၿပီးေနာက္ အတိုးျဖင့္ ေငြေခ်း ကာ မဲဖိုးေပးခဲ့သည္။ အတိုးမ်ား တက္ လာေတာ့ မဲ ၁၆ သိန္းရသည့္ အခ်ိန္ တြင္ အေၾကြးက သိန္း ၂ဝ ေလာက္ ျဖစ္သြားခဲ့သည္။
''အရမ္းကို စိတ္ညစ္ခဲ့ရတယ္။ ေယာက်္ားျပန္လာေတာ့ အေၾကြးရွင္ ေတြက အေၾကြးလာေတာင္းၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေယာက်္ားက ေရႊေတြ ျပန္ေရြး၊ အျပတ္ေရာင္းၿပီး ဆပ္ပစ္တာေတာင္ အခုထိ အေၾကြးမေၾကေသးဘူး'' ဟု မသီရိက ေျပာျပသည္။
အခုေတာ့ ေယာက်္ားရွာသမွ်သည္အေၾကြးဆပ္ ေနရသလိုကို ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေျပာ ေသာအခါ သူမမ်က္ႏွာသည္ မဲေနာင္ တျဖင့္ ညိဳေနပါေတာ့သည္။
အေကာင္းႏွင့္ အဆိုး အၿမဲဒြန္တြဲ လ်က္ရွိသည္မွာ ေလာက သဘာဝ။ မိမိ ၏ အသိဥာဏ္ျဖင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ကာ အရာရာ ကို ဆံုးျဖတ္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွသာ အ ခက္အခဲမ်ားၾကားမွ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ေပ မည္။ ထို႔အတူ အျခားသူမ်ား၏ အေတြ႕ အႀကံဳမ်ားကို သင္ခန္းစာယူတတ္ရန္ မွာလည္း အလြန္အေရးႀကီးသည္။
''မဲဆိုတဲ့ အတိုင္းမဲၿပီး စုျဖစ္ေတာ့ အသံုးစရိတ္ထဲပါမသြားေတာ့ဘူး။ကိုယ့္ ဘာသာကိုယ္ဆို စုျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး''ဟု ဝက္သားသည္ မေအးက ရယ္ေမာ ကာေျပာရင္း အိမ္ျပန္ရန္ျပင္သည္။
ေနက ေခါင္းေပၚတည့္တည့္မွာ။ ငါးစိမ္းတန္းတြင္လည္း လူမရွိေတာ့။ ကုန္ ေျခာက္တန္းဘက္တြင္သာ ေစ်း ဝယ္သူအနည္းငယ္ေတြ႕ရသည္။ လြန္ခဲ့ သည့္ မိနစ္အနည္းငယ္က မဲႏႈိက္ကာ ဆူညံခဲ့ေသာ ငါးစိမ္းတန္းသည္ ယခု ေတာ့ သူမဟုတ္သလိုပင္။ ေစ်းသည္ မ်ား လည္း ျပန္ၾကၿပီ။ မနက္ျဖန္ အ တြက္၊ မနက္ျဖန္ေပးရမည့္ အိမ္ စရိတ္၊ ေစ်းရင္း၊ စုမဲေၾကး စသည္တို႔ကို စိတ္ တြက္တြက္ကာ လွမ္းေနေသာ ဘဝမ်ား စြာသည္ေရာ ၿငိမ္သက္တိတ္ ဆိတ္ေနပါ ရ႕ဲ လားမသိႏိုင္။ေစ်းကေတာ့ တိတ္ ဆိတ္လ်က္။
သတင္းအခ်က္အလက္ သုတလင္း၊ အိမ္စည္စိုးစံ
ေမဇင္ဝင္း ေရးသားသည္။
Popular Myanmar News Journal
ဓာတ္ပံု - AFP , ေအာင္ႏုိင္စိုး ( ကစၦပ )
Search This Blog
အဖြဲ႕ဝင္မယ္..Followers
သတင္း
ၾကိဳဆုိပါတယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာေန႕ေလးၿဖစ္ပါေစ
Showing posts with label ေဆာင္းပါး. Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္းပါး. Show all posts
Thursday, 9 May 2013
လြတ္က်ရင္ ကြဲတတ္တဲ့ ဘဝစုဘူးမ်ား
Tuesday, 7 May 2013
လူထုေခါင္းေဆာင္အတြက္ ပါရမီျဖည့္သူမ်ား
ရန္ကုန္၊ ဧၿပီ ၂၄ - ပူျပင္းလွတဲ့ ေနေရာင္ ေအာက္မွာ လမ္းမႀကီးေပ်ာက္သြား ေလာက္ေအာင္ လူအုပ္ႀကီးက ေနရာယူ ထားပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကားေပၚကဆင္းလိုက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္ နက္ ေထာင္ခ်ီတဲ့ လူအုပ္ႀကီးဟာ အေမအေမ ဆိုၿပီး သူမအနီးကို ေရာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကပါ တယ္။ သူမနဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ ဆက္ဖို႔အေရး၊ ပန္းစည္းတစ္စည္း သူမ လက္ထဲေရာက္ ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းၾက ပါတယ္။ သူမ ေဘးႏွစ္ဖက္မွာေတာ့ မ်က္မွန္အမည္းတပ္ ထားၿပီး တိုက္ပံုအက်ႌအျဖဴ ျမန္မာဝတ္စံု ဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသားေလး ငါးဦးခန္႔က လူအုပ္ႀကီး သူမေပၚ ပိက်မသြားေအာင္ လက္ေတြနဲ႔ကာ၊ ကိုယ္ ခႏၶာနဲ႔ တြန္းတိုက္ ကာ ကာကြယ္ထားၾကပါတယ္။ ေတာင္း ပန္ပါတယ္၊ လမ္းေလး နည္းနည္းေပးပါ လို႔လည္း အဲသည္အမ်ိဳးသား ေတြက ျပည္ သူေတြကို ေတာင္းပန္ၿပီး လူအုပ္ႀကီးကို လက္ ေတြနဲ႔ တားကာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သြားလိုရာေနရာ ကို ေရာက္ေအာင္ ကာကြယ္ပို႔ေဆာင္ေပး ၾကပါတယ္။
“ အႏၲရာယ္တစ္စံုတစ္ရာ ၾကံဳခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ္တိို႔ အရင္ေသရမယ္၊ၿပီးမွ အေမ ေသရမယ္ဆိုတဲ့ သႏၵိ႒ာန္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာ ရွိတယ္”လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ရဲ႕ အနီးကပ္လံုျခံဳေရးကို တာဝန္ယူ ထားသူ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက ေျပာပါတယ္။
၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ လူ ထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ သူမကို ယံုၾကည္ သူ၊ ေလးစားသူ ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ခ်စ္ခင္သူ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္အဝ ထားရွိတဲ့ ေထာက္ခံသူ လူေဟာင္းေတြဟာ သူမ အ နားကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီး အခ်ိဳ႕က လံုျခံဳေရးတာဝန္ကို တာဝန္ထမ္းၾကပါ တယ္။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ ပြဲ ခရီးစဥ္နဲ႔ တျခားေဒသဖြံ႕ၿဖိဳးေရး စုစု ေပါင္း မိုင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြမွာ လူ ထုခ်စ္ခင္မႈကို အျပည့္အဝရတဲ့ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ လံုျခံဳေရး၊ အ သက္အႏၲရာယ္အတြက္ အတြင္းစည္းလံု ျခံဳေရးအဖြဲ႕ဝင္ ၂၀ ခန္႔က အၿမဲတေစ တာ ဝန္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။
“ ခရီးေတြသြားတိုင္း ဗဟိုက ကြ်န္ ေတာ္တို႔အဖြဲ႕နဲ႔ နယ္က လူငယ္ေတြ လံုျခံဳ ေရးအတြက္ ခ်ိတ္ဆက္လုပ္ၾကရတယ္၊ အိမ္ထဲမွာေတာ့ အနီးကပ္ လံုျခံဳေရးအျဖစ္ တာဝန္ယူထားတာက လူ ၂၀ ေလာက္ပဲ ရွိ တယ္”လို႔ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကတည္းက ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ကားေရွ႕ေခါင္းခန္း ထဲကေန ခရီးစဥ္တိုင္းလို လိုက္ပါခဲ့သူ လံု ျခံဳေရး အနီးကပ္တာဝန္ယူေနရသူ ဦးစိုး ဝင္းက ေျပာပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ခရီးစဥ္ တိုင္းလိုလိုလိုက္ပါၿပီး လံုျခံဳေရး အဓိက တာဝန္ယူထားသူေတြကေတာ့ ဦးစိုး ဝင္း၊ ဦးေက်ာ္သူရ၊ ဦးဘန္နီ၊ ဦးေက်ာ္စိုး ႏိုင္(BG) ၊ ဦးေမာင္ေမာင္ဦးတို႔ျဖစ္ၿပီ း ရန္ ကုန္တိုင္းထဲမွာေတာ့ ဦးျမင့္ေဌးတို႔က လည္း တာဝန္ယူထားတယ္လို႔ ဦးစိုးဝင္း က ေျပာပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သြားခဲ့တဲ့ ခရီး စဥ္ေတြမွာ အႏၲာယ္မျဖစ္ေရး၊ လမ္းခရီး ညေရးညတာမွာ လံုျခံဳ မႈအျပည့္ရွိေရး အ တြက္ကို သူတို႔ေတြ တာဝန္ယူခဲ့ၾကရပါ တယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ လံုျခံဳေရး အတြက္ ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ တာဝန္ယူခဲ့ သူေတြဟာ ကိုယ္ခံပညာ၊ လံုျခံဳေရးပညာ ကို စနစ္တက် သင္ယူထားရသူေတြ မဟုတ္ေၾကာင္း လံုျခံဳေရးတာဝန္ယူထား သူေတြက ေျပာပါတယ္။
မွတ္တမ္းဓာတ္ပံု ႐ိုက္ကူးသူလည္း ျဖစ္ကာ ၈၈ ခုႏွစ္ ကတည္းက လံုျခံဳေရးအ တြက္လည္း တာ ဝန္ယူထားသူ သံုးေရာင္ ျခယ္အဖြဲ႕မွ ဦး ေက်ာ္စိုးႏိုင္ (BG) က “ ၈၈ ကတည္းက ကာကြယ္ရတာက လူနဲ႔ပဲ ကာ ကြယ္ရတယ္၊ အပ္တိုတစ္ေခ်ာင္းေတာင္ ကိုင္တဲ့ သူေတြ မဟုတ္ဘူး၊ လူအင္အားနဲ႔ပဲ ဝန္းရံ တယ္၊ ေသနတ္နဲ႔ပစ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ အရင္ေရွ႕ကေျပးခံရမယ္”လို႔ ေျပာပါ တယ္။
“ သူမ်ားႏိုင္ငံက လူႀကီးေတြေနာက္ လိုက္တဲ့သူေတြလို ကြ်န္ေတာ္တို႔က လက္ နက္ကိုင္ခြင့္ မရွိဘူးေလ၊ အန္တီကလဲ ေမတၲာနဲ႔ သြားေနတာ ၈၈ ကတည္းက၊ သြားကတည္းက အတတ္ႏိုင္ဆံုး အဆင္ ေျပတဲ့ နယ္ေပါင္းစံုက လူအင္အားသံုး တယ္၊ လူေတြက အမ်ားအားျဖင့္ အန္တီ ကိုခ်စ္ၾကလို႔ ေတြ႕ခ်င္ၾကတယ္၊ တိုးရ ႀကိတ္ရတာေပါ့၊ ဒီအမ်ားႀကီးထဲမွာ မခ်စ္ တဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က အဓိကထားၿပီးေတာ့ အန္တီ့ကို အႏၲရာယ္ ျပဳမယ့္သူေပါ့၊ ဒါမ်ိဳးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၾကည့္ရတယ္၊ လူတစ္ေယာက္ကို အရင္ ဆံုး မ်က္လံုးၾကည့္ရတယ္၊ မ်က္ႏွာၾကည့္ ရတယ္”လို႔ ဦးေက်ာ္စိုးႏိုင္က ေျပာပါ တယ္။
လံုျခံဳေရးအတြက္ တာဝန္ယူထားသူ ေတြဟာ အၿမဲတေစ ခရီးလမ္းေၾကာင္း တစ္ခုကို အရင္းဆံုးတစ္ေခါက္သြားၾကည့္ ရၿပီး ၾကာခ်ိန္ေတြကို တြက္ခ်က္ကာ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို တင္ျပရပါတယ္။ ခရီးသြားခ်ိန္၊ လမ္းခရီးမွာ ကုန္ဆံုးမယ့္ အ ခ်ိန္ေတြ၊ ျပည္သူလူထုကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ ကုန္မယ့္အခ်ိန္ေတြကို တိတိက်က် တြက္ ခ်က္ေပးရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက “ ခရီးစဥ္တစ္ခု သြားျပတယ္ေပါ့၊ ငါးနာရီခန္႔ေရာက္မယ္ လို႔ ေရးတယ္၊ အဲဒီခန္႔ကို လံုးဝမႀကိဳက္ ဘူး၊ ငါးနာရီေရာက္ရမယ္လို႔ ေရးခိုင္း တယ္၊၁၅ မိနစ္ခန္႔ စကားေျပာမယ္လို႔ ေရး ရင္ မလုပ္နဲ႔ ၁၅ မိနစ္ စကားေျပာမယ္လို႔ ပဲ ေရးလို႔ ေျပာတယ္၊ အဲဒီလို သူ႕ကိုတင္ၿပီး ရင္ နယ္ပရိသတ္ရဲ႕ ႀကိဳမႈမႀကိဳမႈအေပၚ မွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ ခရီးစဥ္က အရွည္ႀကီး သြားရတယ္၊ တစ္ခါတေလ ျပည္သူေတြ ႀကိဳေတာ့ အခ်ိန္ေတြ လဲြသြားတယ္၊ အေမ က အခ်ိန္လဲြတာ လံုးဝမႀကိဳက္ဘူး၊ အ ခ်ိန္ကို အတိအက်ပဲႀကိဳက္တယ္၊ အဲဒီလို ျဖစ္ ရင္ ႀကိဳတြက္ထားရမွာေပါ့လို႔ ေျပာတတ္တယ္”လို႔ ေျပာပါတယ္။
နယ္ခရီးေတြသြားရင္ ႀကိဳဆိုတဲ့လူထု အတြက္ အခ်ိန္ကိုထည့္တြက္ထားေပမဲ့ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ေနရာေတြမွာ ႀကိဳဆို တဲ့ျပည္သူေတြေၾကာင့္ အခ်ိန္ေတြ လဲြတတ္ၿပီး လမ္းခရီးသြားတိုင္း ဦးတည္ရာကို ေရာက္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာဦးမလဲလို႔ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ခဏခဏ ေမး တတ္ပါတယ္။
“ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔ လုပ္ခ်င္တယ္၊ အေမ က မီးပြိဳင့္ကို ေသခ်ာေစာင့္၊ လြတ္ခ်င္တာ နဲ႔ ေက်ာ္မတက္နဲ႔ အဲလိုမ်ိဳးလုပ္တာေလ၊ ေန ျပည္ေတာ္မွာ timing ဆဲြရတာလြယ္ တယ္၊ ရန္ကုန္မွာ timing ဆဲြရင္ ကားက က်ပ္ ေတာ့ အဲဒီမွာ ျပႆနာတက္ေရာ၊ မီး ပြိဳင့္ေတြက ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ခန္႔မွန္းမရဘူး၊ အိမ္ကေန လႊတ္ ေတာ္ဆိုရင္ နာရီဝက္အခ်ိန္ယူရတယ္၊ တစ္ခါတေလ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔နဲ႔ ဘာ နဲ႔ သြားေတြ႔ရင္ အေမထြက္ကတည္းက မီး ပြိဳင့္ေတြကို ရွင္းလိုက္ေတာ့ အခ်ိန္ေစာ ေရာက္သြားေရာ၊ အဲဒီအခါဆို အေမက အဲ ဒီနားမွာ ကားကို ပတ္ေမာင္းေပးရတယ္၊ မိနစ္အစြန္းမခံဘူး၊ တိတိက်က် ေရာက္ ခ်င္တယ္၊ စည္းစနစ္ႀကီးတယ္”လို႔ ဦး ေမာင္ေမာင္ဦးက ေျပာပါတယ္။
၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ခရီးစဥ္ေတြထဲမွာ လံုျခံဳေရးတာဝန္ယူထား သူေတြအတြက္ အခက္အခဲဆံုးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ခရီးစဥ္ကေတာ့ မႏၲေလးခရီးစဥ္ျဖစ္တယ္ လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက ပရိသတ္မ်ား လြန္းလို႔ အခက္ခဲဆံုးျဖစ္ရတဲ့ မႏၲေလးခရီး စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး “ ေဈးခ်ိဳေရွ႕အျဖတ္ေပါ့၊ ကားသြားလို႔ရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လမ္း ကို ျဖဲတယ္ေပါ့၊ လူအုပ္ႀကီးေပၚကေန ဒိုင္ ဗင္ထိုးၿပီး ကားေရွ႕ကို ခုန္ခုန္ခ်တယ္၊ ဒီအ တိုင္း တိုးၿပီးဝင္မဟုတ္ဘူး၊ အရမ္းကို ခ်စ္ တာ ေတြ႕ခ်င္တာ၊ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီလူအုပ္ ႀကီးကို ငါတိုးႏိုင္ပါ့မလားလို႔ တစ္ခါမွ အဲဒီ အေတြးမ်ိဳး မေတြးမိဘူး၊ အဲဒီမွာ ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုေတာင္ ငါလုပ္ႏိုင္မလားလို႔ ေတြး မိတယ္”လို႔ ေျပာပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အတြင္း စည္းလံုျခံဳေရးတာဝန္ယူသူေတြဟာ တစ္ ခါတေလ ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့လူအုပ္ႀကီး၊ တစ္ ခါတေလ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီတဲ့လူအုပ္ႀကီးက ေန ဘယ္လိုေဖာက္ထြက္ရမလဲဆိုတာကို ႀကိဳေတြးထားလို႔ မရေၾကာင္း၊ လုပ္ငန္းအ ေတြ႕အၾကံဳေတြအရနဲ႔ပဲ လူအုပ္ကိုၾကည့္ ၿပီး ဘယ္ေနရာက တိုးရင္ရတယ္၊ ဘယ္ နားမွာ ေပ်ာ့တယ္၊ အဲသည္နားက တိုး လိုက္ရင္ပြင့္မယ္ဆိုတာ တြက္ခ်က္ၿပီး တိုး ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဦးစိုးဝင္းက “ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကာတယ္ ဆို တာ အစ္မကို လက္ေတြအတင္းဆြဲႏႈတ္ ဆက္တယ္၊ တစ္ခါတေလ လူ ၁၀ဝ၀ ေလာက္က လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္ ကြ်န္ ေတာ့္လက္ကို ၅၀ ေလာက္က ဆဲြမိတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ လက္ဆစ္ေတြနာတယ္၊ သြားေနတဲ့ကားေပၚကေန လက္ကို လွမ္း လွမ္းဆဲြတာ၊ တစ္ခါတေလ ကားကအ ရွိန္နဲ႔ေမာင္းရင္ အစ္မလက္ကို အတင္း ဆြဲတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ၾကံဳခဲ့ရင္ လက္က်ိဳးတာတို႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ အစ္မသက္ေသာင့္သက္ သာျဖစ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ျပည္သူလူထု ကို အလိုမလိုက္ႏိုင္ဘူး၊ ကိုယ္နဲ႔ကြယ္ထား ေပးရတယ္”လို႔ ေျပာပါတယ္။
ပရိသတ္ေတြက ပန္းစည္းေတြကို ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုေပးတဲ့ အခါမွာ လံု ျခံဳေရးေတြက ႐ုတ္တရက္ဆဲြယူလိုက္ရင္ အရမ္းကိုစိတ္ဆိုးၿပီး လံုျခံဳေရးသမားကို ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုခံရတာ၊ ခဲနဲ႔ထုခံရတာမ်ိဳး ေတြလည္း ၾကံဳရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အတြင္း စည္း လံုျခံဳေရးယူသူေတြဟာ လံုျခံဳေရး အရ ျပဳလုပ္တဲ့ အခ်ိဳ႕အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ ျပည္သူေတြ၊ မီဒီယာေတြနဲ႔ ျပႆနာၾကံဳ ရေလ့ရွိပါတယ္။
ဦးစိုးဝင္းက “ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လူေတြ က ထုထုသြားတယ္၊ စည္း႐ံုးေရးတစ္ခါ ဆင္း ရင္ ေလးငါးခါထုခံရတယ္၊ ကား ေမာင္းေန ရင္း အစ္မက ကားေပၚကေန ႏႈတ္ဆက္ တယ္၊ ကားက ေမာင္းသြားရင္ လက္ဆစ္ ျပဳတ္ဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ က သူတို႔ အတင္းဆဲြရင္ မမိေအာင္ ကာရ တယ္၊ ဆဲြမရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလူႀကီး ႐ႈပ္ တယ္ဆိုၿပီး ထုသြားတယ္”လို႔ ေျပာပါ တယ္။
လံုျခံဳေရးအရ ျပဳမူခဲ့တဲ့ အျပဳအမူ ေၾကာင့္ မီဒီယာသမားတစ္ဦးနဲ႔ ျပႆနာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးေက်ာ္စိုးႏိုင္ (BG) က “ ကြ်န္ ေတာ္တို႔ က စိုးရိမ္တာက သြားရမယ့္လမ္း ခရီး နဲ႔ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္နဲ႔အခ်ိန္၊ အန္တီ က အလုပ္လုပ္တယ္၊ အခ်ိန္နဲ႔တစ္ေျပးညီ လုပ္ရ ေတာ့ အန္တီကို ပရိသတ္က တြန္း တာရွိ တယ္၊ ေခ်ာ္မလဲ ေအာင္လို႔ လုပ္ရ တယ္၊ အဲဒီအတ∑က္ တြန္းထိုးရတယ္၊ နား လည္မႈရွိရင္ အဆင္ေျပမွာပါ”လို႔ ေျပာပါ တယ္။
သူကပဲဆက္ၿပီး “ ပါးစပ္က ေတာင္း ပန္ပါတယ္လို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္မဆိုး ေအာင္ ေျပာရပါတယ္၊ မီဒီယာေတြက ဓာတ္ပံုေကာင္းေကာင္း လိုခ်င္တာပဲ၊ ဓာတ္ပံုတစ္ပံု႐ိုက္တိုင္း တစ္ပံုေကာင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူတို႔လဲ တိုးရတာပဲ ၊ သူတို႔ ကိုလဲ စိတ္ဆိုးလို႔မရဘူး၊ ျပည္သူကလဲ ျမင္ခ်င္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္ကလဲ အန္တီက တစ္ေနရာကိုလာတယ္၊ အဲဒီ ေနရာေရာက္ဖို႔ မတိုးရင္ မရဘူး၊ အဲဒီအ တြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုးရတယ္၊ တစ္ ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အခ်င္းမ်ားဖို႔ မဟုတ္တာပဲ”လို႔ ေျပာပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အစားအ ေသာက္စားေသာက္ေနရင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ တာမ်ိဳး မႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ အဲသည္အ တြက္ လံုျခံဳေရးေတြက တားဆီးလို႔ မရ တာေၾကာင့္ အခက္အခဲၾကံဳရေလ့ရွိတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ လံုျခံဳေရး တာဝန္ယူသူေတြဟာ မနက္မိုးလင္းလို႔ ခရီး စU္တစ္ခုကို စထြက္တာနဲ႔ လူထုေခါင္း ေဆာင္က ျပည္သူေတြကို ခ်စ္ခင္စြာ ဖက္ လဲတကင္း ျပန္ လည္ႏႈတ္ဆက္သလို ႏႈတ္ ဆက္တဲ့ ျပည္သူေတြထဲက တစ္ဦးဦး ေၾကာင့္ သူမအႏၲရာယ္မၾကံဳရေလေအာင္ လံုျခံဳေရးအရတားဆီးရတဲ့ လူမုန္းခံရတဲ့အ လုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက “ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လုထုမုန္းမွာကို ႀကိဳသိပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ အလုပ္က နဂိုကတည္းက အမုန္းခံဖို႔ လာ တာပါ၊ အေမ အလုပ္ကို အဆင္ေျပ ေျပ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ လာလုပ္ေပးတာ၊ အဲဒီအ တြက္ ျပည္သူေတြမုန္းရင္ မုန္းပါေစ၊ ကြ်န္ ေတာ္တို႔ ဘဝက ၾကားခံပါ၊ ျပည္သူေတြ ကို လက္ဆဲြမယ္၊ ႏႈတ္ဆက္တာက အေမ့ အလုပ္ ၊ အဲဒီၾကားထဲက အႏၲရာယ္ရွိႏိုင္တဲ့ သူေတြကို ဖယ္ရမွာ တြန္းရမွာ ကာရမွာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလုပ္ပါ၊ မနက္မိုးလင္းက တည္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလုပ္က ေျပာင္း ျပန္ပါ”လို႔ ေျပာပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အနီးကပ္ လံုျခံဳေရး တာဝန္ယူသူေတြ ေဆးလိပ္ ေသာက္တာ၊ အရက္ေသာက္တာ၊ ကြမ္း စားတာေတြကို သေဘာမက်ေၾကာင္း၊ ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္လို႔ ေမးရင္ သူမ်ားက ဘယ္လိုလုပ္လို႔ ျဖစ္သြားတယ္ လို႔ ေျဖရွင္း ရင္ မႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ သူမ်ား ကို အျပစ္ ေျပာတာ မေကာင္းေျပာတာ မႀကိဳက္ ေၾကာင္း ေျပာေလ့ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက “ လံုျခံဳေရးဆိုရင္ လူေတြက တစ္မ်ိဳးထင္တယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္ေတြ ကို အေမနဲ႔သြားရင္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္တာ မႀကိဳက္ဘူး၊ ခပ္တည္တည္ေနတာႀကိဳက္ တယ္၊ အေမနဲ႔သြားရင္ ခပ္တည္တည္ေန ရတယ္၊ လူေတြထင္တယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္နားေနတဲ့ သူေတြက မ်က္ႏွာထား ႀကီး တင္းထားတယ္ေပါ့၊ ေအာက္ကလူ ေတြက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နားက သူ ေတြ သူ႕ထမင္းစားေနတာက်ေနတာပဲလို႔ ေျပာၾကတယ္၊ လိုက္လဲရွင္းျပလို႔ရတဲ့ ကိစၥ မဟုတ္ဘူး”လို႔ ေျပာရင္းရယ္ပါတယ္။
လက္ရွိအစိုးရနဲ႔ လက္တဲြလုပ္ေဆာင္ မႈေတြေၾကာင့္ အရင္လို လံုျခံဳေရးအရ စိုး ရိမ္စရာ မရွိႏိုင္ဘူးလို႔ အမ်ားစုက ထင္ေပ မဲ့ လံုျခံဳေရးတာဝန္ယူထားသူေတြကေတာ့ လမ္းခရီးမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ၾကံဳ လာႏိုင္တဲ့ အႏၲရာယ္ေတြအတြက္ အၿမဲလို လို ႀကိဳတြက္ထားၿပီး သတိထားေနရတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက “ လူအုပ္ထဲမွာ စိတ္မမွန္တဲ့သူေတြ၊ မူးေနတဲ့ သူေတြမ်ိဳး ေတြရွိတယ္၊ အေမ့ကို မလုပ္ခ်င္လို႔ မလုပ္ ၾကတာေလ၊ တကယ္လုပ္ခ်င္လို႔ စနစ္တ က် ျပင္ဆင္ၿပီးလုပ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ အခ်ိဳ႕က ဖက္နမ္းတယ္၊ လည္ပင္း ကို သိုင္းဖက္တယ္၊ လည္ပင္း ညႇစ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ လည္တိုင္ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ကုတ္ဆဲြ တာကို မတားလို႔ မရဘူး၊ ပန္းစည္းေတြ ေပးတယ္၊ ႏိုင္ငံတကာမွာ ပန္းစည္းေတြ က အႏၲရာယ္ ရွိတယ္”လို႔ ေျပာပါတယ္။
လံုျခံဳေရးအနည္းငယ္က လြဲ ၿပီး လူထု ထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြား လာၿပီး ဖက္လဲတကင္းႏႈတ္ဆက္တဲ့ ကေလးငယ္ တစ္ဦးက စကားလာေျပာရင္ေတာင္ ျပန္ လည္ေျပာတတ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က သူမကလည္း ျပည္သူေတြကို ေမတၲာထားၿပီး ျပည္သူေတြကလည္း ေမတၲာျပန္လည္ထားတဲ့အတြက္ လံုျခံဳ ေရးအတြက္ သူမအေနနဲ႔ စိုးရိမ္မႈ မရွိ ေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ေျဖၾကားခဲ့ ဖူး ပါတယ္။
ဦးစိုးဝင္းက “ ႐ုတ္တရက္ အႏၲရာယ္ ၾကံဳလာရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အတတ္ႏိုင္ ဆံုး လက္နက္ သူ႕ဆီမေရာက္ေအာင္ လြတ္တဲ့ေနရာကို ဆဲြေခၚရမလဲဆိုတာကို ၾကည့္တယ္၊ အိမ္တစ္အိမ္ဝင္သြားရင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒါကိုပဲၾကည့္တယ္၊ ဘယ္ ေနရာက ပုန္းလို႔ရမလဲ ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ ကို အားနာလို႔မရဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္က သူ႕ကို ဆဲြၿပီး ေဘးလြတ္ရာကို ေခၚမွာပဲ”လို႔ ေျပာ ပါတယ္။
လက္ပံေတာင္းေတာင္ အစီအရင္ခံ စာ ထြက္ၿပီးေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ လက္ပံေတာင္းေတာင္ အနီးနား ကရြာေတြကို သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ အ သက္အႏၲရာယ္ကို ထိခိုက္ႏိုင္တဲ့ အေျခ အေနမ်ိဳးေတြ ၾကံဳရတယ္လို႔ လံုျခံဳေရး တာဝန္ယူထားသူေတြက ေျပာပါတယ္။
ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက “ ေသြးေျမမက် ခ်င္ရင္ ျပန္ပါလို႔ အေျပာခံရတယ္”လို႔ ေျပာ ပါတယ္။
“ လက္ပံေတာင္းေတာင္တုန္းကဆို ရင္ ငါးေယာက္ပဲဝင္ရတယ္၊ အစ္မ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့လို႔ပါ၊ တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီလူေတြက သတ္ကြင္းေခၚသြားတယ္လို႔ ျဖစ္ေတာ့ မယ္”လို႔ ဦးစိုးဝင္းက ေျပာပါတယ္။
လက္ပံေတာင္းေတာင္ခရီးစဥ္မွာ အ နီးကပ္လံုျခံဳေရးေတြရဲ႕ တာဝန္ယူမႈကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ထုတ္ေဖာ္ခ်ီး က်ဴးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲခရီးစဥ္နဲ႔ ေဒသဖြံ႕ၿဖိဳးေရးခရီးစဥ္ေတြမွာ လံုျခံဳေရး အရ အႏၲရာယ္ရွိႏိုင္တဲ့ စည္းေပါက္တာ မ်ိဳး မၾကံဳခဲ့ရေပမဲ့ ၿမိတ္ခရီးစဥ္မွာေတာ့ ဦး ေက်ာ္စိုးႏိုင္တို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နားရမယ့္ အခန္း ေျပာင္းလဲသြားလို႔ သြား ေရာက္စစ္ေဆးေနတုန္းမွာ လူတစ္ဦး စကားေျပာစင္ေပၚတက္ၿပီး ပဝါေပးတာ ေၾကာင့္ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။
လံုျခံဳေရးအတြက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္ေတြလုပ္ဖို႔ ႏိုင္ငံတကာကလို လံုျခံဳ ေရးအတြက္ လက္နက္ေတြ အျပည့္အဝနဲ႔ ကာကြယ္ခ်င္ေၾကာင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ကို ေျပာတဲ့အခါမွာ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ျပန္ ေျပာခဲ့တယ္လို႔ ဦးစိုးဝင္းက ေျပာပါတယ္။
ဦးစိုးဝင္းက “ လံုျခံဳေရးကို ဒီထက္ပို လုပ္ခ်င္တယ္၊ လံုျခံဳေရးက ေပါ့ဆလို႔ လံုးဝ မရပါဘူး၊ အခုဟာ ျပန္ၿပီးကာကြယ္တာ ထက္ အႏၲရာယ္ျဖစ္ရင္ လြတ္ရာကို ဆဲြေခၚေရွာင္ေျပး၊ ႐ိုက္ရင္လဲ ကိုယ္နဲ႔ ကာေပး၊ ေသနတ္နဲ႔ပစ္ရင္လဲ ကိုယ္နဲ႔ ဝင္ကာေပးရ မယ့္ အေျခအေနပဲရွိတယ္” လို႔ ေျပာပါ တယ္။
“ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ လံုျခံဳေရးအတြက္ လူငယ္ေတြကို ထပ္ေခၚထားတယ္၊ အေရး ေပၚအေျခအေနအရ တတ္ႏိုင္ရင္ ကားလဲ ေမာင္းတတ္ရမယ္၊ ေရလဲ ကူးတတ္ရမယ္၊ ဆိုင္ကယ္လဲ ေမာင္းတတ္ရမယ္၊ ထမင္း ပါ ခ်က္တတ္ရမယ္၊ ဂ်ိဳကာလိုေပါ့”လို႔ ဦး ေက်ာ္စိုးႏိုင္က ေျပာပါတယ္။
လံုျခံဳေရးအတြက္ တာဝန္ယူသူေတြ ဟာ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္အနားမွာ ပါရမီျဖည့္သူေတြ ျဖစ္ၿပီး အခေၾကးေငြမရရွိသလို မိသားစု ဘဝေတြကို စြန္႔လႊတ္ထားရသူေတြ ျဖစ္ပါ တယ္။
ဦးစိုးဝင္းက “ အိမ္မွာ ကေလးေတြ ဆယ္တန္းေျဖေနတယ္၊ ဂ်ီတီစီေျဖတယ္၊ သတင္းေတာင္ မေမးႏိုင္ဘူး၊ေမးဖို႔လဲ စိတ္ မဝင္စားဘူး၊ သူတို႔အတြက္ လုပ္တာ မ ဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ၊ အစ္မက ဒီမွာေန ဆိုေန၊ ဒီလိုသြားဆိုရင္သြားေပါ့၊ ေနာက္ တစ္ခု တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲက အစ္ မတစ္ေယာက္ပဲ လုပ္ႏိုင္တယ္၊ ကိုယ္က ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ လံုျခံဳေရးေတာင္ ေျပာ လို႔မရဘူး၊ သူသက္ေသာင့္သက္သာနဲ႔ သြားႏိုင္ေအာင္ ဝိုင္းလုပ္ေပးတယ္ဆိုတာ ေလာက္ပါပဲ”လို႔ ေျပာပါတယ္။
သားသမီးႏွစ္ဦးရွိတဲ့ ဦးေမာင္ေမာင္ဦး က “ အိမ္ျပန္ျဖစ္တာ မ်ားတယ္၊ ကေလး ေတြက ေဖေဖပိုက္ဆံမရွာဘူးလို႔ေျပာ ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ ဘူး၊ ကေလးေတြ အဲဒီလို ထင္ေနၿပီလား လို႔ေပါ့၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငါဘယ္ေလာက္ေပး ဆပ္ႏိုင္မလဲစိတ္နဲ႔ အေမ့နားမွာ ေနတယ္၊ အသက္အရြယ္၊ က်န္းမာေရး၊ ေငြေၾကး ကိစၥ ေတြ ရွိတယ္၊ ေနာက္က အမ်ိဳးသမီး ေကာင္းလို႔ ေငြေၾကးရွာစရာ မလိုဘူး၊ မိသားစု အခက္အခဲ အဆင္ေျပေနေသးလို႔ ပါ”လို႔ ေျပာပါတယ္။
လံုျခံဳေရးအရ တာဝန္ယူထားသူေတြ ဟာ ႏိုင္ငံေရးပုဒ္မေတြနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ က်ခံခဲ့ရသူေတြ၊ ေထာင္အႀကိမ္ႀကိမ္က်ခဲ့ ရသူေတြျဖစ္ၿပီး အမ်ားစုက ကိုယ္တိုင္ပါတီ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ေတာ့ဘဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ရဲ႕ လံုျခံဳေရးကိုသာ တာဝန္ယူဖို႔ ဆံုး ျဖတ္ထားၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
“ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္အတြက္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္က်ရင္လဲ လမ္းေပၚျပန္ ေျပးရဦး မယ္၊ အစ္မကို ကူရဦးမယ္၊ အဲဒီ အတြက္ အားတင္းထားတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အစ္မက အနားမွာ ေခၚထားသေရြ႕ေပါ့”လို႔ အသက္ ၅၁ ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ဦးစိုးဝင္းက ေျပာပါ တယ္။
Monday, 29 April 2013
Facebook ႏိုင္ငံသား
(မိုးညြန္႔လုလင္) The Voice Weekly
အေမရိကဆိုေသာ အရပ္တြင္ Zuckerberg ဆိုေသာ နာမည္ခပ္ခက္ခက္ လူငယ္တစ္ဦးႏွင့္ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းတစ္စက စတင္သေႏၶတည္ ေမြးဖြားခဲ့သည့္ Facebook သည္ ယခု ဆိုလွ်င္ ေညာင္ဦးက ကမ္းပါးၿပိဳ၊ စမၸာနဂိုရ္ က ႏြားမ ေပါင္က်ဳိးဆိုသကဲ႔သုိ႔ မိုင္ေထာင္ခ်ီ ေဝးကြာသည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရးဘဝမ်ားကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း တစ္နည္း၊ မသိလုိက္ မသိ ဘာသာတစ္ဖုံ ျခယ္လွယ္လႊမ္းမိုး ေနခဲ့ၿပီ။
Social Networking Website ေခၚ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းအခ်င္းခ်င္း အဆက္အသြယ္ မျပတ္ရန္၊ အသိအကြၽမ္းတိုးရန္ ကူညီေပးသည့္ အင္တာနက္ လူမႈကြန္ရက္ ဝက္ဘ္ဆိုက္မ်ားသည္ ယခုႏွစ္မ်ားတြင္ အထူးေရပန္းစားလာ ခဲ့ၿပီး ကမၻာအႏွံ႔ အထူးသုံးစြဲလာခဲ့သည္။ Facebook, Twitter တို႔သည္ ထိပ္တန္း လူမႈကြန္ရက္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ တြင္ twitter သိပ္မသုံးၾက၊ Facebook ကိုမူ ျမန္မာတို႔ အသည္းစြဲ။ စာရင္းဇယား အခ်က္အလက္ႏွင့္ အလွမ္းေဝးသည့္ ႏုိင္ငံပီပီ ဘယ္သူေတြ သုံးၾကသလဲ မသိႏုိင္ ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလး သုံးၾကတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ လူငယ္ပိုင္း၊ ၿမိဳ႕ေန၊ အတန္ အသင့္သုံးႏိုင္စားႏုိင္သူ၊ ပညာတတ္၊ နည္းပညာႏွင့္ ယဥ္ပါးသူ စသူတို႔ကမူ သုံးစြဲ သူထဲတြင္ အမ်ားစုျဖစ္ႏုိင္သည္။
တစ္ကမၻာလံုး အတိုင္းအတာျဖင့္ ဆိုလွ်င္၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ လဆန္းက Facebook သုံးသူ သန္းတစ္ေထာင္ ျပည့္သြားသည္ဟု ဆိုသည္။ ဆိုလိုသည္က ကမၻာေပၚတြင္ လူခုနစ္ေယာက္လွ်င္ တစ္ေယာက္သုံးေနၾကသည္။ Facebook သာ ႏုိင္ငံဆိုလွ်င္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏိၵယၿပီးလွ်င္ ကမၻာေပၚတြင္ အႀကီးဆုံးႏုိင္ငံ။ ထို Facebook တိုင္းျပည္တြင္ အျခားေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား မ်ားနည္းတူ ကြၽန္ေတာ္လည္း ႏုိင္ငံသား တစ္ဦးအျဖစ္ ပါဝင္ေနသည္။
မူလက Facebook ကို မသုံး၊ လိုသည္မထင္။ ျပည္ပခရီးတစ္ခု သြားရင္း ခင္သြားသည့္ ႏုိင္ငံျခားသားသူငယ္ခ်င္းက ဆက္သြယ္ရန္ လိပ္စာေတာင္းရာမွ ဇာတ္လမ္း စသည္။ G-mail လိပ္စာ ေပးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက “မင္းေခတ္ေနာက္က်ေနၿပီ။ Facebook မရွိဘူးလား" တဲ့။ အဲဒီကမွ စလိုက္သည္မွာ တျဖည္းျဖည္း Facebook ေလာကထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိသြား ေတာ့သည္။
သူ႔ရဲ႕အဓိက လုပ္ေဆာင္ခ်က္က မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း အခ်င္းခ်င္း ကိုယ္လုပ္ေနတာ၊ ကိုယ္သိတာ၊ ကိုယ္ခံစားေနရတာ အခ်င္းခ်င္းဖလွယ္ႏုိင္ေအာင္ စီမံထား သည္။ Facebook ကိုယ္တိုင္က တစ္ခုခု ေရးသားတင္ျပေပးေနစရာ မလို။ Facebook တြင္ ပါဝင္သူ (ဝါ) Account ဖြင့္ထားသူတို႔ တင္ထားသည့္ ဓာတ္ပုံ၊ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ပင္ Facebook သည္ ႀကီးထြားလာသည္။ အင္တာနက္ ေခတ္၏ အားသာခ်က္မွာ ေဝမွ်ရတာ အလြန္ျမန္ျခင္း။ အင္တာနက္ေခတ္ ယဥ္ေက်းမႈ၏ အဓိကက်ေသာ အစိတ္အပိုင္းမွာ Sharing Culture ေခၚ ေဝမွ် ျခင္းယဥ္ေက်းမႈ။ Facebook သည္ ေဝမွ်ျခင္းကို အလြန္လြယ္ကူသြားေစသည္။ ဘာမွ် ကူးေရး၊ အပင္ပန္းခံေနရန္မလို၊ ခလုတ္ေလးတစ္ခုႏွစ္ခု ႏွိပ္႐ုံႏွင့္ ေဝမွ် လိုက္ႏုိင္သည္။ ပညာေခတ္ဟုလည္း ေခၚေသာ ယခုေခတ္ႀကီးတြင္ Facebook သည္ ပညာဗဟုသုတတုိ႔ကို ေဝမွ်ရန္လည္း အလြန္ လြယ္ကူလာေသာေၾကာင့္ ဗဟုသုတ တို႔ ျပန္႔ပြားလြယ္သည္။ သတင္းအခ်က္ အလက္ေတြလည္း ျပန္႔ပြားလြယ္သည္။
Facebook ၏ သေဘာက မိမိ ကိုယ္ပိုင္စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုဖြင့္ၿပီး မိမိ သိလိုသူမ်ားထံ ေလွ်ာက္လႊာပို႔ (Friend Request or Add) လုပ္ရသလို မိမိႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္သူမ်ား ကလည္း ထိုနည္း အတိုင္းလုပ္ရသည္။ လက္ခံလိုက္လွ်င္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ၿပီ။ ထိုနည္းျဖင့္ မိမိတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တိုးပြားလာသည္။
Facebook သုံးရင္း သုံးရင္း သေဘာက်လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ အဆက္မျပတ္ သူတို႔အေၾကာင္း သိေနရသည္။ ႏွစ္အတန္ၾကာက အဆက္ျပတ္သြားသူ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တုိ႔ႏွင့္ ျပန္ဆံုရသည္။ကြၽန္ေတာ္က အျခားသူေမြးေန႔ မဆိုထားႏွင့္ ေမြးေန႔ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ေမြးေန႔ပင္ သတိ မရသူ။ Facebook ေက်းဇူးျဖင့္ မိမိ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေမြးေန႔ဆိုလွ်င္ သူ႔သတိေပးခ်က္ျဖင့္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ပို႔ႏုိင္သည္။ ေဝးတစ္ေျမမွသူမ်ား၏ မဂၤလာေဆာင္ ဆိုလွ်င္ မသြားႏုိင္လည္း Congratulation လုပ္ႏုိင္သည္။ ဗဟုသုတမ်ား၊ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားလည္း လြယ္လြယ္ ကူကူျဖစ္လွ်င္ ျဖစ္ခ်င္း သိရသည္၊ ကိုယ္ သိတာေလးလည္း တင္ေပးႏုိင္သည္။
သုံးရင္း သုံးရင္း အေတာ္ေလးၾကာ လာေတာ့ သတိထားမိလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သိပ္မသိသူေတြ အေၾကာင္း မသိလိုဘဲ သိလာရသည္။ သူတို႔ လုပ္ေနကိုင္ေနသည့္ အလုပ္ေတြ၊ မလုပ္ျဖစ္ မကိုင္ ျဖစ္သည့္အလုပ္ေတြ အေၾကာင္း ေခါင္းထဲ အလိုလို ေရာက္လာသည္။ စားျပန္ေသာက္ ျပန္ၿပီ၊ ခရီးသြားျပန္ၿပီ၊ ရည္းစားနဲ႔ ခြာၿပဲျပန္ၿပီ၊ ေဟာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရျပန္ၿပီ စသည့္ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ စုံစီနဖာမ်ိဳးစုံ ၾကားရျမင္ေနရသည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏွင့္ စကား တစ္လေနလို႔ တစ္ခါ မေျပာ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိုင္ေထာင္ဂဏန္းေဝးသည့္ ကေနဒါမွ အသိအကြၽမ္းႏွင့္ ပုံမွန္စကား ေျပာျဖစ္သည္။ သူ႔ကေလး ဘယ္မွာ ေက်ာင္းထားသည္၊ သူဘာအလုပ္ရသည္၊ သူျမန္မာစာ ဒီတစ္ပတ္ ခ်က္စားသည္ အားလုံးကိုယ္က သိေနသည္။
ေက်းဇူးရွိသူမ်ားထံ ဖုန္းတစ္ခ်က္ မဆက္ျဖစ္၊ တစ္ေခါက္တေလ မေရာက္ ျဖစ္ေအာင္ အလုပ္မ်ား ေနခဲ့ေသာ္လည္း ျမင္ရလြယ္သည့္ Facebook ေပၚမွ ကိုယ္ႏွင့္ သိ႐ုံသိသူမ်ား အေၾကာင္း အပ္က်မပ္က် သိေနခဲ့သည္။ Facebook ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အျပင္မွ ကြၽန္ေတာ္ ကြဲလြဲလာခဲ့သည္။ အရည္မရ အဖတ္မရ ေျပာခ်င္ရာ မ်ားကို ခဏခဏ ေျပာေနသူမ်ားေၾကာင့္ မွတ္ဖြယ္သားဖြယ္မ်ား၊ အဖုိးတန္သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားကို “ေကာက္႐ိုးပုံထဲ အပ္ေပ်ာက္ရွာ” သကဲ႔သို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း စစ္ထုတ္ယူလာရသည္။ မိမိသူငယ္ခ်င္း စာရင္းထဲမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အရည္အေသြး သည္ ထိုအခါတြင္ အေရးႀကီးလာသည္။ သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲတြင္ သူငယ္ခ်င္း ငါးေထာင္ရွိေနေသာ္လည္း အားလုံး အေရမရ အဖတ္မရမ်ားသာ ဆိုလွ်င္ မိမိ Facebook သည္ အမႈိက္ပံုသာသာ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ထိုအခါတြင္ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္း စာရင္းသည္ အေရးႀကီးလာခဲ့သည္။
မည္သူ႔ကို လက္ခံမလဲ
........................
မိမိ၏ Facebook သူငယ္ခ်င္း စာရင္း၏ အေျခအေနကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုလွ်င္ “ဘယ္သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေစခ်င္လဲ” ဟူေသာ ေမးခြန္းကိုေျဖရမည္။
ထိုေမးခြန္းကိုေျဖရန္ အဓိက အားျဖင့္ ႏွစ္ခ်က္ရွိသည္။ တစ္နည္းက အေရအတြက္၊ ေနာက္တစ္နည္းက အရည္အေသြး။ အေရအတြက္ကိုၾကည့္လ်င္ သူငယ္ခ်င္း မ်ားေလေလ ေကာင္းေလေလ။ ငါးေထာင္က အျမင့္ဆုံး။
အခ်ဳိ႕က အေရအတြက္ နည္းသည္ကို ႀကိဳက္သည္၊ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္။ ျပင္ပ ေလာကရွိ တကယ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ သူေလးစားသူမ်ားႏွင့္သာ သူငယ္ခ်င္း စာရင္းကို ဖြဲ႔စည္းထားသည္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မိသားစုပုံမ်ား တင္ထားမည္။ အတြင္းသတင္း၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္သတင္းမ်ား ေဝမွ်မည္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာတို႔ကို ေဆြးေႏြး ရင္ဖြင့္မည္။ အျပင္လူ အဝင္မခံ။ စိတ္ေအးလက္ေအး ေနခ်င္သည္။
အခ်ဳိ႕က ဘယ္သူဘယ္ဝါ စိစစ္ျခင္း မရွိ။ လာသမွ်လူ လက္ခံသည္။ မိမိကလည္း ေတြ႔သမွ်သူထံ သြားေလွ်ာက္သည္။ အခ်ဳိ႕ကမူ စိစစ္ၿပီးမွ လက္ခံသည္။ စာေရးသူ၏ မူဝါဒအရဆိုလွ်င္ Facebook ဟူေသာ နာမည္ႏွင့္အညီ မ်က္ႏွာပုံတင္ထားမွ လက္ခံေလ့ရွိသည္။ ျခြင္းခ်က္မ်ားလည္း ရွိေသာ္လည္း အမ်ားအားျဖင့္ မ်က္ႏွာပုံ တင္မထားလွ်င္ ခ်န္လွပ္ထားသည္။
မိသားစုဝင္မ်ား၊ အထက္လူႀကီးမ်ား ကို လက္ခံ မခံသည္လည္း သူငယ္ခ်င္း စာရင္းသြင္း မသြင္း မူဝါဒႏွင့္ ပတ္သက္သည္။ စာရင္းသြင္းမွားလွ်င္ ေနာင္မွ ေနာင္တရေနလိမ့္မည္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက သူ႔အေမက သူ႔ကို လာၿပီး မိတ္ေဆြအျဖစ္ လက္ခံရန္ လာအပ္ေသာ္လည္း သူကလက္မခံ။ မိမိ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္၊ ခ်စ္သူႏွင့္ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာထားသည္ကို မိဘေမာင္ဖြားမ်ား မျမင္ ေစခ်င္၊ မသိေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အေမက Facebook တြင္ေရာ၊ အျပင္ တြင္ပါ အႀကိမ္ႀကိမ္ Request လုပ္၊ ဖိအားေပးေသာ္ လည္း သူက အျပတ္ေတာင့္ခံထားသည္။ ႐ုံးခ်ိန္ တြင္း မူး႐ူးေနပုံကို Facebook ေပၚ ဓာတ္ပုံ တက္လိုက္ၿပီး မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းစာရင္းတြင္ ႐ုံးမွလူႀကီး ရွိေနၿပီး ေတြ႔သြားကာ ျပႆနာေပၚသြားသူ မ်ားလည္း ရွိသည္။
Split Personality
....................
Facebook ေပၚရွိ စ႐ိုက္ႏွင့္ ျပင္ပရွိ တကယ့္စ႐ိုက္တို႔သည္ တူခ်င္တူႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ ကြာလည္းကြာျခားႏိုင္သည္။ အျပင္စ႐ိုက္ႏွင့္ online စ႐ိုက္တို႔သည္ ကြဲလြဲေနလ်င္ split personality ေခၚသည့္ “လူတစ္ကိုယ္၊ စိတ္ႏွစ္မ်ဳိး” ျဖစ္ႏုိင္သည္။
အျပင္တြင္ လူေၾကာက္ေသာသူမ်ား အတြက္ Facebook သည္ အလြန္မက္ေမာ ဖြယ္ေကာင္းေသာ အရာႀကီး ျဖစ္သည္။ လူ လူခ်င္းေတြ႔လွ်င္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အနည္းႏွင့္အမ်ား ရွိန္တတ္ေသာ္လည္း Facebook ေပၚတြင္မူ ထိုသို႔ ရွိန္စရာမရွိ။ ေျပာလိုရာ ေျပာခ်လိုက္လို႔ ရသည္လည္း ပါမည္။ အခ်ဳိ႕ က အျပင္တြင္ ခပ္ကုပ္ကုပ္၊ Facebook ေပၚတြင္ ဓားႀကိမ္းႀကိမ္းေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က အျပင္တြင္ ခပ္တည္တည္၊ Facebook တြင္မူ လူရႊင္ေတာ္မ်ား။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ခါ တစ္ရံတြင္ Facebook ေပၚမွ စ႐ိုက္ကို ၾကည့္ၿပီး အျပင္စ႐ိုက္ကို ခန္႔မွန္းလွ်င္ လြဲႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ Facebook တြင္ ေတြ႔ရွိၿပီး အျပင္တြင္ ဆုံေတြ႔ၿပီးေနာက္ အဆင္ေျပသြားသည့္ Facebook ဖူးစာမ်ားလည္း မ်ားလွသည္။
အေမွာင္ျခမ္း
.............
ေလာကရွိ အျခားေသာအရာမ်ား အားလုံးနည္းတူ Facebook တြင္လည္း အလင္းျခမ္း ရွိသလို အေမွာင္ျခမ္း မ်ားလည္း ရွိသည္။ ေဝမွ်ရန္ Share ရန္ အလြယ္ဆုံး ျဖစ္ျခင္းဟူေသာ အားသာခ်က္ ကိုယ္တိုင္ပင္ တလြဲသုံးလွ်င္ အႀကီးဆုံးဆိုးကြက္ ျဖစ္ သြားသည္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲတြင္ ကိုယ္ထိုင္ၿပီး ျဖစ္သမွ် ပ်က္သမွ်ကို မီးေလာင္ရာေလပင့္၊ တို႔မီး႐ႈိ႕မီး လုပ္လိုလွ်င္ Facebook သည္ အခ်ိန္ကုန္ေငြကုန္သက္သာၿပီး ထိေရာက္ေသာ လက္နက္ျဖစ္သည္။ ဘာမွ် အေထြ အထူး လုပ္ရန္မလို၊ ထိုင္ၿပီး တစ္ခုၿပီးတစ္ခု share ေန႐ုံ။ ခဏခ်င္းပင္ လူေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာသို႔ သတင္းမွားမ်ား၊ ဇာခ်ဲ႕သတင္းမ်ား၊ လံၾကဳပ္သတင္းမ်ား ေရာက္ရွိသြားၾကသည္။ ယုံလြယ္တတ္ေသာသူမ်ား စုေဝးေနထိုင္ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ Facebook မွ တို႔မီး႐ႈိ႕မီးလုပ္ ျခင္းသည္ စရိတ္စက သက္သက္သာသာျဖင့္ “ငယ္ေသာအမႈကို ႀကီးေစ၊ ႀကီးေသာအမႈကို အက်ဳိးနည္းေစ” နည္းလမ္းျဖစ္ေၾကာင္း လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ခန္႔ကစၿပီး ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ Facebook တြင္ ေရးထား၊ Share ထားသည္ကို တိုက္႐ိုက္ ကြန္ပ်ဴတာေပၚတြင္ ဖတ္ၿပီး ေဒါသအမ်က္ ဒီေရတက္ၾကသလို အျပင္တြင္ စာရြက္ထုတ္ ေဝမွ်ေသာေၾကာင့္ အင္တာနက္ႏွင့္ အလွမ္းေဝးသူတို႔ အုန္းအုန္းကြၽက္ကြၽက္ ျဖစ္ၾကသည္လည္း မ်ားလွသည္။ Facebook ၏ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးကို ကာႏုိင္ရန္ သုံးသူတို႔ ဆင္ျခင္စဥ္းစားတတ္ဖို႔၊ အခံေကာင္း ဖုိ႔လိုသည္။ “ Freedom of Expression is no the license to be stupid, လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုေရးသားခြင့္သည္ မိုက္တြင္းနက္ရန္ လိုင္စင္မဟုတ္” ဟူေသာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ မိတ္ေဆြတစ္ဦး ဝါရွင္တန္ ၿမိဳ႕ေတာ္ သတင္းျပတိုက္ Newseum မွဝယ္လာ လက္ေဆာင္ေပးသည့္ တီ႐ွပ္ပါ စာတန္းသည္ ျမန္မာ Facebook သုံးသူမ်ားႏွင့္ လိုက္ဖက္လွသည္။
Facebook ေပၚမွ ေငြရွာနည္း
.................................
အေတြ႔ရမ်ားသည့္ ဆိုးကြက္မွာ Facebook ေပၚတြင္ အခ်ိန္ကုန္ေသာေၾကာင့္ မိမိလုပ္ငန္းကိုင္ငန္း၊ ႀကီးပြားေရး စီးပြားေရး အာ႐ုံမစိုက္ႏုိင္ဘဲ အထိနာႏုိင္သည္။ တစ္ဦးခ်င္း ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ထိခိုက္ႏုိင္သည္။ ေက်ာင္းသားဆိုလွ်င္ စာေမးပြဲတြင္ အမွတ္က်သြားႏုိင္သလို လုပ္ငန္းရွင္ဆိုလွ်င္ စီးပြားေရးက်ႏုိင္သည္။
Facebook ကိုသုံးၿပီး ေငြရွာေနသူမ်ား ရွိသလို Facebook မွ အေကာင္းဆုံး ေငြရွာ နည္းမွာ အဆင့္သုံးဆင့္သာ ျဖစ္သည္ဟူ ေသာ သ႐ုပ္ျပပုံေလးလည္း ရွိသည္။
အဆင့္ ၁၊ Facebook မွ setting သုိ႔သြားပါ။
အဆင့္ ၂၊ deactivate (ပိတ္ပါ) ဟူေသာ ခလုတ္ကို ႏွိပ္ပါ။
အဆင့္ ၃၊ အလုပ္သို႔ သြားပါ။
ဆိုလုိသည္ကေတာ့ Facebook ကို ပိတ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ပါ ဟူသတတ္။
မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲတြင္ မိမိကုိယ္ကို Facebook စြဲေနသည္ဟု ထင္သူမ်ား အမ်ားအျပား ရွိေနၿပီး ထိုသူတို႔သည္ အင္တာနက္စဖြင့္သည္ႏွင့္ Facebook စဖြင့္သူမ်ားလည္း ျဖစ္ေနသည္။ ထိုင္မိလိုက္သည္ႏွင့္ အခ်ိန္ သုံးေလးနာရီ ၾကာသြားတတ္သည္။ Facebook ေၾကာင့္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အလုပ္ ထိခိုက္ေနသူမ်ား အတြက္ အႀကံေပးစကားက နာရီ သို႔မဟုတ္ ဖုန္းကို အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္း နာရီဝက္လုပ္ထားပါ။ မိမိဖတ္စရာ ရွိသည္ဖတ္၊ တင္စရာရွိသည္ အျမန္တင္ နာရီဝက္ျပည့္သည္ႏွင့္ ထြက္လိုက္ေပေတာ့။ မိမိႏွစ္သက္ရာ ဘာသာစကားကို တစ္ေန႔ ၁၅ မိနစ္ ေလ့လာလွ်င္ သုံးႏွစ္ေနလွ်င္ တိုင္းျခားဘာသာစကားတစ္မ်ဳိး တတ္ေျမာက္ႏုိင္သည္ဟူေသာ ပီမိုးနင္း၏ အခ်ိန္ တန္ဖိုးတြက္ျပပုံကို သိလွ်င္ Facebook ၏ ႐ိုက္ခတ္ခ်က္ကို သေဘာေပါက္ႏုိင္သည္။
ျမန္မာတို႔က ဖြဘုတ္၊ ၿဖဲဘုတ္ဟု ေနာက္ေျပာင္ေခၚေဝၚၾကသည့္ Facebook သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အျဖစ္ေရာ Facebook ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ပါ ခံယူထားသူ ျမန္မာတို႔မွ တစ္ဆင့္ ျမန္မာ့လူေနမႈဘဝ၊ ႏုိင္ငံေရးဘဝ၊ စီးပြားေရးဘဝတုိ႔ကို ႐ိုက္ခတ္ ၾသဇာသက္ေရာက္ေနသည္။
အေမရိကဆိုေသာ အရပ္တြင္ Zuckerberg ဆိုေသာ နာမည္ခပ္ခက္ခက္ လူငယ္တစ္ဦးႏွင့္ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းတစ္စက စတင္သေႏၶတည္ ေမြးဖြားခဲ့သည့္ Facebook သည္ ယခု ဆိုလွ်င္ ေညာင္ဦးက ကမ္းပါးၿပိဳ၊ စမၸာနဂိုရ္ က ႏြားမ ေပါင္က်ဳိးဆိုသကဲ႔သုိ႔ မိုင္ေထာင္ခ်ီ ေဝးကြာသည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရးဘဝမ်ားကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း တစ္နည္း၊ မသိလုိက္ မသိ ဘာသာတစ္ဖုံ ျခယ္လွယ္လႊမ္းမိုး ေနခဲ့ၿပီ။
Social Networking Website ေခၚ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းအခ်င္းခ်င္း အဆက္အသြယ္ မျပတ္ရန္၊ အသိအကြၽမ္းတိုးရန္ ကူညီေပးသည့္ အင္တာနက္ လူမႈကြန္ရက္ ဝက္ဘ္ဆိုက္မ်ားသည္ ယခုႏွစ္မ်ားတြင္ အထူးေရပန္းစားလာ ခဲ့ၿပီး ကမၻာအႏွံ႔ အထူးသုံးစြဲလာခဲ့သည္။ Facebook, Twitter တို႔သည္ ထိပ္တန္း လူမႈကြန္ရက္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ တြင္ twitter သိပ္မသုံးၾက၊ Facebook ကိုမူ ျမန္မာတို႔ အသည္းစြဲ။ စာရင္းဇယား အခ်က္အလက္ႏွင့္ အလွမ္းေဝးသည့္ ႏုိင္ငံပီပီ ဘယ္သူေတြ သုံးၾကသလဲ မသိႏုိင္ ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလး သုံးၾကတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ လူငယ္ပိုင္း၊ ၿမိဳ႕ေန၊ အတန္ အသင့္သုံးႏိုင္စားႏုိင္သူ၊ ပညာတတ္၊ နည္းပညာႏွင့္ ယဥ္ပါးသူ စသူတို႔ကမူ သုံးစြဲ သူထဲတြင္ အမ်ားစုျဖစ္ႏုိင္သည္။
တစ္ကမၻာလံုး အတိုင္းအတာျဖင့္ ဆိုလွ်င္၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ လဆန္းက Facebook သုံးသူ သန္းတစ္ေထာင္ ျပည့္သြားသည္ဟု ဆိုသည္။ ဆိုလိုသည္က ကမၻာေပၚတြင္ လူခုနစ္ေယာက္လွ်င္ တစ္ေယာက္သုံးေနၾကသည္။ Facebook သာ ႏုိင္ငံဆိုလွ်င္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏိၵယၿပီးလွ်င္ ကမၻာေပၚတြင္ အႀကီးဆုံးႏုိင္ငံ။ ထို Facebook တိုင္းျပည္တြင္ အျခားေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား မ်ားနည္းတူ ကြၽန္ေတာ္လည္း ႏုိင္ငံသား တစ္ဦးအျဖစ္ ပါဝင္ေနသည္။
မူလက Facebook ကို မသုံး၊ လိုသည္မထင္။ ျပည္ပခရီးတစ္ခု သြားရင္း ခင္သြားသည့္ ႏုိင္ငံျခားသားသူငယ္ခ်င္းက ဆက္သြယ္ရန္ လိပ္စာေတာင္းရာမွ ဇာတ္လမ္း စသည္။ G-mail လိပ္စာ ေပးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက “မင္းေခတ္ေနာက္က်ေနၿပီ။ Facebook မရွိဘူးလား" တဲ့။ အဲဒီကမွ စလိုက္သည္မွာ တျဖည္းျဖည္း Facebook ေလာကထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိသြား ေတာ့သည္။
သူ႔ရဲ႕အဓိက လုပ္ေဆာင္ခ်က္က မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း အခ်င္းခ်င္း ကိုယ္လုပ္ေနတာ၊ ကိုယ္သိတာ၊ ကိုယ္ခံစားေနရတာ အခ်င္းခ်င္းဖလွယ္ႏုိင္ေအာင္ စီမံထား သည္။ Facebook ကိုယ္တိုင္က တစ္ခုခု ေရးသားတင္ျပေပးေနစရာ မလို။ Facebook တြင္ ပါဝင္သူ (ဝါ) Account ဖြင့္ထားသူတို႔ တင္ထားသည့္ ဓာတ္ပုံ၊ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ပင္ Facebook သည္ ႀကီးထြားလာသည္။ အင္တာနက္ ေခတ္၏ အားသာခ်က္မွာ ေဝမွ်ရတာ အလြန္ျမန္ျခင္း။ အင္တာနက္ေခတ္ ယဥ္ေက်းမႈ၏ အဓိကက်ေသာ အစိတ္အပိုင္းမွာ Sharing Culture ေခၚ ေဝမွ် ျခင္းယဥ္ေက်းမႈ။ Facebook သည္ ေဝမွ်ျခင္းကို အလြန္လြယ္ကူသြားေစသည္။ ဘာမွ် ကူးေရး၊ အပင္ပန္းခံေနရန္မလို၊ ခလုတ္ေလးတစ္ခုႏွစ္ခု ႏွိပ္႐ုံႏွင့္ ေဝမွ် လိုက္ႏုိင္သည္။ ပညာေခတ္ဟုလည္း ေခၚေသာ ယခုေခတ္ႀကီးတြင္ Facebook သည္ ပညာဗဟုသုတတုိ႔ကို ေဝမွ်ရန္လည္း အလြန္ လြယ္ကူလာေသာေၾကာင့္ ဗဟုသုတ တို႔ ျပန္႔ပြားလြယ္သည္။ သတင္းအခ်က္ အလက္ေတြလည္း ျပန္႔ပြားလြယ္သည္။
Facebook ၏ သေဘာက မိမိ ကိုယ္ပိုင္စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုဖြင့္ၿပီး မိမိ သိလိုသူမ်ားထံ ေလွ်ာက္လႊာပို႔ (Friend Request or Add) လုပ္ရသလို မိမိႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္သူမ်ား ကလည္း ထိုနည္း အတိုင္းလုပ္ရသည္။ လက္ခံလိုက္လွ်င္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ၿပီ။ ထိုနည္းျဖင့္ မိမိတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တိုးပြားလာသည္။
Facebook သုံးရင္း သုံးရင္း သေဘာက်လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ အဆက္မျပတ္ သူတို႔အေၾကာင္း သိေနရသည္။ ႏွစ္အတန္ၾကာက အဆက္ျပတ္သြားသူ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တုိ႔ႏွင့္ ျပန္ဆံုရသည္။ကြၽန္ေတာ္က အျခားသူေမြးေန႔ မဆိုထားႏွင့္ ေမြးေန႔ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ေမြးေန႔ပင္ သတိ မရသူ။ Facebook ေက်းဇူးျဖင့္ မိမိ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေမြးေန႔ဆိုလွ်င္ သူ႔သတိေပးခ်က္ျဖင့္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ပို႔ႏုိင္သည္။ ေဝးတစ္ေျမမွသူမ်ား၏ မဂၤလာေဆာင္ ဆိုလွ်င္ မသြားႏုိင္လည္း Congratulation လုပ္ႏုိင္သည္။ ဗဟုသုတမ်ား၊ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားလည္း လြယ္လြယ္ ကူကူျဖစ္လွ်င္ ျဖစ္ခ်င္း သိရသည္၊ ကိုယ္ သိတာေလးလည္း တင္ေပးႏုိင္သည္။
သုံးရင္း သုံးရင္း အေတာ္ေလးၾကာ လာေတာ့ သတိထားမိလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သိပ္မသိသူေတြ အေၾကာင္း မသိလိုဘဲ သိလာရသည္။ သူတို႔ လုပ္ေနကိုင္ေနသည့္ အလုပ္ေတြ၊ မလုပ္ျဖစ္ မကိုင္ ျဖစ္သည့္အလုပ္ေတြ အေၾကာင္း ေခါင္းထဲ အလိုလို ေရာက္လာသည္။ စားျပန္ေသာက္ ျပန္ၿပီ၊ ခရီးသြားျပန္ၿပီ၊ ရည္းစားနဲ႔ ခြာၿပဲျပန္ၿပီ၊ ေဟာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရျပန္ၿပီ စသည့္ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ စုံစီနဖာမ်ိဳးစုံ ၾကားရျမင္ေနရသည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏွင့္ စကား တစ္လေနလို႔ တစ္ခါ မေျပာ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိုင္ေထာင္ဂဏန္းေဝးသည့္ ကေနဒါမွ အသိအကြၽမ္းႏွင့္ ပုံမွန္စကား ေျပာျဖစ္သည္။ သူ႔ကေလး ဘယ္မွာ ေက်ာင္းထားသည္၊ သူဘာအလုပ္ရသည္၊ သူျမန္မာစာ ဒီတစ္ပတ္ ခ်က္စားသည္ အားလုံးကိုယ္က သိေနသည္။
ေက်းဇူးရွိသူမ်ားထံ ဖုန္းတစ္ခ်က္ မဆက္ျဖစ္၊ တစ္ေခါက္တေလ မေရာက္ ျဖစ္ေအာင္ အလုပ္မ်ား ေနခဲ့ေသာ္လည္း ျမင္ရလြယ္သည့္ Facebook ေပၚမွ ကိုယ္ႏွင့္ သိ႐ုံသိသူမ်ား အေၾကာင္း အပ္က်မပ္က် သိေနခဲ့သည္။ Facebook ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အျပင္မွ ကြၽန္ေတာ္ ကြဲလြဲလာခဲ့သည္။ အရည္မရ အဖတ္မရ ေျပာခ်င္ရာ မ်ားကို ခဏခဏ ေျပာေနသူမ်ားေၾကာင့္ မွတ္ဖြယ္သားဖြယ္မ်ား၊ အဖုိးတန္သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားကို “ေကာက္႐ိုးပုံထဲ အပ္ေပ်ာက္ရွာ” သကဲ႔သို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း စစ္ထုတ္ယူလာရသည္။ မိမိသူငယ္ခ်င္း စာရင္းထဲမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အရည္အေသြး သည္ ထိုအခါတြင္ အေရးႀကီးလာသည္။ သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲတြင္ သူငယ္ခ်င္း ငါးေထာင္ရွိေနေသာ္လည္း အားလုံး အေရမရ အဖတ္မရမ်ားသာ ဆိုလွ်င္ မိမိ Facebook သည္ အမႈိက္ပံုသာသာ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ထိုအခါတြင္ မိမိ၏သူငယ္ခ်င္း စာရင္းသည္ အေရးႀကီးလာခဲ့သည္။
မည္သူ႔ကို လက္ခံမလဲ
........................
မိမိ၏ Facebook သူငယ္ခ်င္း စာရင္း၏ အေျခအေနကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုလွ်င္ “ဘယ္သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေစခ်င္လဲ” ဟူေသာ ေမးခြန္းကိုေျဖရမည္။
ထိုေမးခြန္းကိုေျဖရန္ အဓိက အားျဖင့္ ႏွစ္ခ်က္ရွိသည္။ တစ္နည္းက အေရအတြက္၊ ေနာက္တစ္နည္းက အရည္အေသြး။ အေရအတြက္ကိုၾကည့္လ်င္ သူငယ္ခ်င္း မ်ားေလေလ ေကာင္းေလေလ။ ငါးေထာင္က အျမင့္ဆုံး။
အခ်ဳိ႕က အေရအတြက္ နည္းသည္ကို ႀကိဳက္သည္၊ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္။ ျပင္ပ ေလာကရွိ တကယ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ သူေလးစားသူမ်ားႏွင့္သာ သူငယ္ခ်င္း စာရင္းကို ဖြဲ႔စည္းထားသည္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မိသားစုပုံမ်ား တင္ထားမည္။ အတြင္းသတင္း၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္သတင္းမ်ား ေဝမွ်မည္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာတို႔ကို ေဆြးေႏြး ရင္ဖြင့္မည္။ အျပင္လူ အဝင္မခံ။ စိတ္ေအးလက္ေအး ေနခ်င္သည္။
အခ်ဳိ႕က ဘယ္သူဘယ္ဝါ စိစစ္ျခင္း မရွိ။ လာသမွ်လူ လက္ခံသည္။ မိမိကလည္း ေတြ႔သမွ်သူထံ သြားေလွ်ာက္သည္။ အခ်ဳိ႕ကမူ စိစစ္ၿပီးမွ လက္ခံသည္။ စာေရးသူ၏ မူဝါဒအရဆိုလွ်င္ Facebook ဟူေသာ နာမည္ႏွင့္အညီ မ်က္ႏွာပုံတင္ထားမွ လက္ခံေလ့ရွိသည္။ ျခြင္းခ်က္မ်ားလည္း ရွိေသာ္လည္း အမ်ားအားျဖင့္ မ်က္ႏွာပုံ တင္မထားလွ်င္ ခ်န္လွပ္ထားသည္။
မိသားစုဝင္မ်ား၊ အထက္လူႀကီးမ်ား ကို လက္ခံ မခံသည္လည္း သူငယ္ခ်င္း စာရင္းသြင္း မသြင္း မူဝါဒႏွင့္ ပတ္သက္သည္။ စာရင္းသြင္းမွားလွ်င္ ေနာင္မွ ေနာင္တရေနလိမ့္မည္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက သူ႔အေမက သူ႔ကို လာၿပီး မိတ္ေဆြအျဖစ္ လက္ခံရန္ လာအပ္ေသာ္လည္း သူကလက္မခံ။ မိမိ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္၊ ခ်စ္သူႏွင့္ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာထားသည္ကို မိဘေမာင္ဖြားမ်ား မျမင္ ေစခ်င္၊ မသိေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အေမက Facebook တြင္ေရာ၊ အျပင္ တြင္ပါ အႀကိမ္ႀကိမ္ Request လုပ္၊ ဖိအားေပးေသာ္ လည္း သူက အျပတ္ေတာင့္ခံထားသည္။ ႐ုံးခ်ိန္ တြင္း မူး႐ူးေနပုံကို Facebook ေပၚ ဓာတ္ပုံ တက္လိုက္ၿပီး မိမိ၏သူငယ္ခ်င္းစာရင္းတြင္ ႐ုံးမွလူႀကီး ရွိေနၿပီး ေတြ႔သြားကာ ျပႆနာေပၚသြားသူ မ်ားလည္း ရွိသည္။
Split Personality
....................
Facebook ေပၚရွိ စ႐ိုက္ႏွင့္ ျပင္ပရွိ တကယ့္စ႐ိုက္တို႔သည္ တူခ်င္တူႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ ကြာလည္းကြာျခားႏိုင္သည္။ အျပင္စ႐ိုက္ႏွင့္ online စ႐ိုက္တို႔သည္ ကြဲလြဲေနလ်င္ split personality ေခၚသည့္ “လူတစ္ကိုယ္၊ စိတ္ႏွစ္မ်ဳိး” ျဖစ္ႏုိင္သည္။
အျပင္တြင္ လူေၾကာက္ေသာသူမ်ား အတြက္ Facebook သည္ အလြန္မက္ေမာ ဖြယ္ေကာင္းေသာ အရာႀကီး ျဖစ္သည္။ လူ လူခ်င္းေတြ႔လွ်င္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အနည္းႏွင့္အမ်ား ရွိန္တတ္ေသာ္လည္း Facebook ေပၚတြင္မူ ထိုသို႔ ရွိန္စရာမရွိ။ ေျပာလိုရာ ေျပာခ်လိုက္လို႔ ရသည္လည္း ပါမည္။ အခ်ဳိ႕ က အျပင္တြင္ ခပ္ကုပ္ကုပ္၊ Facebook ေပၚတြင္ ဓားႀကိမ္းႀကိမ္းေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က အျပင္တြင္ ခပ္တည္တည္၊ Facebook တြင္မူ လူရႊင္ေတာ္မ်ား။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ခါ တစ္ရံတြင္ Facebook ေပၚမွ စ႐ိုက္ကို ၾကည့္ၿပီး အျပင္စ႐ိုက္ကို ခန္႔မွန္းလွ်င္ လြဲႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ Facebook တြင္ ေတြ႔ရွိၿပီး အျပင္တြင္ ဆုံေတြ႔ၿပီးေနာက္ အဆင္ေျပသြားသည့္ Facebook ဖူးစာမ်ားလည္း မ်ားလွသည္။
အေမွာင္ျခမ္း
.............
ေလာကရွိ အျခားေသာအရာမ်ား အားလုံးနည္းတူ Facebook တြင္လည္း အလင္းျခမ္း ရွိသလို အေမွာင္ျခမ္း မ်ားလည္း ရွိသည္။ ေဝမွ်ရန္ Share ရန္ အလြယ္ဆုံး ျဖစ္ျခင္းဟူေသာ အားသာခ်က္ ကိုယ္တိုင္ပင္ တလြဲသုံးလွ်င္ အႀကီးဆုံးဆိုးကြက္ ျဖစ္ သြားသည္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲတြင္ ကိုယ္ထိုင္ၿပီး ျဖစ္သမွ် ပ်က္သမွ်ကို မီးေလာင္ရာေလပင့္၊ တို႔မီး႐ႈိ႕မီး လုပ္လိုလွ်င္ Facebook သည္ အခ်ိန္ကုန္ေငြကုန္သက္သာၿပီး ထိေရာက္ေသာ လက္နက္ျဖစ္သည္။ ဘာမွ် အေထြ အထူး လုပ္ရန္မလို၊ ထိုင္ၿပီး တစ္ခုၿပီးတစ္ခု share ေန႐ုံ။ ခဏခ်င္းပင္ လူေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာသို႔ သတင္းမွားမ်ား၊ ဇာခ်ဲ႕သတင္းမ်ား၊ လံၾကဳပ္သတင္းမ်ား ေရာက္ရွိသြားၾကသည္။ ယုံလြယ္တတ္ေသာသူမ်ား စုေဝးေနထိုင္ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ Facebook မွ တို႔မီး႐ႈိ႕မီးလုပ္ ျခင္းသည္ စရိတ္စက သက္သက္သာသာျဖင့္ “ငယ္ေသာအမႈကို ႀကီးေစ၊ ႀကီးေသာအမႈကို အက်ဳိးနည္းေစ” နည္းလမ္းျဖစ္ေၾကာင္း လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ခန္႔ကစၿပီး ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ Facebook တြင္ ေရးထား၊ Share ထားသည္ကို တိုက္႐ိုက္ ကြန္ပ်ဴတာေပၚတြင္ ဖတ္ၿပီး ေဒါသအမ်က္ ဒီေရတက္ၾကသလို အျပင္တြင္ စာရြက္ထုတ္ ေဝမွ်ေသာေၾကာင့္ အင္တာနက္ႏွင့္ အလွမ္းေဝးသူတို႔ အုန္းအုန္းကြၽက္ကြၽက္ ျဖစ္ၾကသည္လည္း မ်ားလွသည္။ Facebook ၏ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးကို ကာႏုိင္ရန္ သုံးသူတို႔ ဆင္ျခင္စဥ္းစားတတ္ဖို႔၊ အခံေကာင္း ဖုိ႔လိုသည္။ “ Freedom of Expression is no the license to be stupid, လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုေရးသားခြင့္သည္ မိုက္တြင္းနက္ရန္ လိုင္စင္မဟုတ္” ဟူေသာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ မိတ္ေဆြတစ္ဦး ဝါရွင္တန္ ၿမိဳ႕ေတာ္ သတင္းျပတိုက္ Newseum မွဝယ္လာ လက္ေဆာင္ေပးသည့္ တီ႐ွပ္ပါ စာတန္းသည္ ျမန္မာ Facebook သုံးသူမ်ားႏွင့္ လိုက္ဖက္လွသည္။
Facebook ေပၚမွ ေငြရွာနည္း
.................................
အေတြ႔ရမ်ားသည့္ ဆိုးကြက္မွာ Facebook ေပၚတြင္ အခ်ိန္ကုန္ေသာေၾကာင့္ မိမိလုပ္ငန္းကိုင္ငန္း၊ ႀကီးပြားေရး စီးပြားေရး အာ႐ုံမစိုက္ႏုိင္ဘဲ အထိနာႏုိင္သည္။ တစ္ဦးခ်င္း ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ထိခိုက္ႏုိင္သည္။ ေက်ာင္းသားဆိုလွ်င္ စာေမးပြဲတြင္ အမွတ္က်သြားႏုိင္သလို လုပ္ငန္းရွင္ဆိုလွ်င္ စီးပြားေရးက်ႏုိင္သည္။
Facebook ကိုသုံးၿပီး ေငြရွာေနသူမ်ား ရွိသလို Facebook မွ အေကာင္းဆုံး ေငြရွာ နည္းမွာ အဆင့္သုံးဆင့္သာ ျဖစ္သည္ဟူ ေသာ သ႐ုပ္ျပပုံေလးလည္း ရွိသည္။
အဆင့္ ၁၊ Facebook မွ setting သုိ႔သြားပါ။
အဆင့္ ၂၊ deactivate (ပိတ္ပါ) ဟူေသာ ခလုတ္ကို ႏွိပ္ပါ။
အဆင့္ ၃၊ အလုပ္သို႔ သြားပါ။
ဆိုလုိသည္ကေတာ့ Facebook ကို ပိတ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ပါ ဟူသတတ္။
မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲတြင္ မိမိကုိယ္ကို Facebook စြဲေနသည္ဟု ထင္သူမ်ား အမ်ားအျပား ရွိေနၿပီး ထိုသူတို႔သည္ အင္တာနက္စဖြင့္သည္ႏွင့္ Facebook စဖြင့္သူမ်ားလည္း ျဖစ္ေနသည္။ ထိုင္မိလိုက္သည္ႏွင့္ အခ်ိန္ သုံးေလးနာရီ ၾကာသြားတတ္သည္။ Facebook ေၾကာင့္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အလုပ္ ထိခိုက္ေနသူမ်ား အတြက္ အႀကံေပးစကားက နာရီ သို႔မဟုတ္ ဖုန္းကို အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္း နာရီဝက္လုပ္ထားပါ။ မိမိဖတ္စရာ ရွိသည္ဖတ္၊ တင္စရာရွိသည္ အျမန္တင္ နာရီဝက္ျပည့္သည္ႏွင့္ ထြက္လိုက္ေပေတာ့။ မိမိႏွစ္သက္ရာ ဘာသာစကားကို တစ္ေန႔ ၁၅ မိနစ္ ေလ့လာလွ်င္ သုံးႏွစ္ေနလွ်င္ တိုင္းျခားဘာသာစကားတစ္မ်ဳိး တတ္ေျမာက္ႏုိင္သည္ဟူေသာ ပီမိုးနင္း၏ အခ်ိန္ တန္ဖိုးတြက္ျပပုံကို သိလွ်င္ Facebook ၏ ႐ိုက္ခတ္ခ်က္ကို သေဘာေပါက္ႏုိင္သည္။
ျမန္မာတို႔က ဖြဘုတ္၊ ၿဖဲဘုတ္ဟု ေနာက္ေျပာင္ေခၚေဝၚၾကသည့္ Facebook သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အျဖစ္ေရာ Facebook ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ပါ ခံယူထားသူ ျမန္မာတို႔မွ တစ္ဆင့္ ျမန္မာ့လူေနမႈဘဝ၊ ႏုိင္ငံေရးဘဝ၊ စီးပြားေရးဘဝတုိ႔ကို ႐ိုက္ခတ္ ၾသဇာသက္ေရာက္ေနသည္။
Thursday, 18 April 2013
ျမန္မာျပည္တြင္ ဘြဲ႕ရၿပီး ျမန္မာျပည္တြင္ အလုပ္လုပ္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားကို လက္တြဲေခၚပါ
သင္သည္ အလုပ္လုပ္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါက အလုပ္အကိုင္ ဂ်ာနယ္တစ္ခုခုကို ဝယ္ဖတ္လိမ့္မည္။ သို႔မဟုတ္ မိဘ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို တုိင္ပင္လိမ့္မည္။ ဘြဲ႕ရၿပီးခါစ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူငယ္မ်ားသည္ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ စိတ္အားထက္သန္ၾက ပါသည္။ အလုပ္အကိုင္မ်ား လုပ္ငန္းနယ္ပယ္အားျဖင့္ Medical, Engineering, Human Resource, Sale, Marketing, Law, Admin and Journalism စသည္ျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိၾကပါသည္။ ဤတြင္မွ ဖြဲ႕စည္းပံု လုပ္ငန္းအမ်ဳိးအစား အလုိက္ Company, Organization, Banking Local NGO & International NGO ဟူ၍ ျပန္လည္ ခြဲျခားႏုိင္ပါေသးသည္။
တကၠသိုလ္၊ ေကာလိပ္အသီးသီးမွ အထူးျပဳဘာသာရပ္မတူ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့ၾကေသာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ္မ်ားသည္ ေက်ာင္းၿပီးသည္ႏွင့္ အမ်ားစု ကေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳအတြက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဝမ္းေရး အတြက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္း ရန္ျဖစ္ျဖစ္ ပထမဆံုးေျခလွမ္းအျဖစ္ အလုပ္ကိုဝင္လုပ္ၾကပါသည္။ ဝိဇၨာ သိပၸံေက်ာင္းဆင္းမ်ားသည္ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္နယ္ပယ္ (any field) တြင္ အလုပ္ဝင္ေရာက္ႏုိင္ၾကပါသည္။ HR, Admin, Sale and Marketing, Secretarial, Journalism စသည့္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္ အလုိက္ Certificate မ်ားကိုင္ေဆာင္ေသာ အလုပ္ဝင္ႏုိင္ၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ အေတြ႔အႀကံဳရွိလွ်င္ Certificate ပင္မလုိ အလုပ္ရၾကပါသည္။ ဥပမာ- သိပၸံဘြဲ႕ရတစ္ေယာက္က Sale ဝင္လုပ္မလား၊ Marketing ဝင္လုပ္မလား၊ သတင္းေထာက္လုပ္မလား၊ Office Staff လုပ္မလား၊ Admin လုပ္မလား၊ Coordinator လုပ္မလား၊ လုပ္ႏုိင္သည္။ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းဆင္းတစ္ေယာက္ office staff, admin staff, sale man လုပ္ဖုိ႔ရာ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားလိမ့္မည္။ ေနာက္ဆံုး Sale ဆုိရင္ေတာင္ Sale Engineer သာလုပ္လိမ့္မည္။ ဒီလုိဆိုရင္ ဒီဘြဲ႕က ဒီအလုပ္သာ လုပ္ရမည္ဟု မဆုိလုိပါ။ ဘဝဆိုတာ ပံုေသနည္းမွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ္ႏွင့္လံုးဝမဆုိင္တဲ့ အလုပ္ကိုလည္း ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပရင္ ေျပေနတတ္တဲ့သူေတြလည္း ေလာကႀကီးမွာ အမ်ားႀကီးပါ။
သက္ေမြးေက်ာင္းဆင္းျဖစ္ေသာ အင္ဂ်င္နီယာႏွင့္ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆင္းမ်ားမွာ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္တြင္သာ အလုပ္ဝင္ၾကရပါသည္။ အျခားနယ္ပယ္တြင္ ဝင္ေရာက္ဖုိ႔ရာ သိပ္မလြယ္ကူပါ။ ကိုယ္က ဒီဘြဲ႕ယူခဲ့ ၿပီးမွ အျခားနယ္ပယ္သို႔ ေရာက္သြားတာမ်ဳိးေတာ့ ရွိေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္အားထက္သန္မွသာ ျဖစ္ပါသည္။ အလုပ္ရွင္မ်ားလည္း ကိုယ့္ဘြဲ႕ႏွင့္ မသက္ဆုိင္သည့္ နယ္ပယ္သို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လွ်င္ သိပ္လက္မခံခ်င္ၾကပါ။ Engineer ေက်ာင္းဆင္းမ်ားသည္ သက္ဆုိင္ရာ Major (Civil, EP, EC, MP, IT, Chemical, etc) အလုိက္ အလုပ္ရၾကလွ်င္ ပိုေကာင္းပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးစႏုိင္ငံ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ Civil, EP, EC, MP major မ်ားမွာ အလုပ္ေပါေသာ္လည္း က်န္ Major မ်ားကေတာ့ အလုပ္ ရွားဆဲပါ။ အလုပ္ေခၚစာတြင္ အေတြ႔အႀကံဳ ၂ ႏွစ္၊ ၃ ႏွစ္ရွိမွသာ ေခၚ ၾကသည္မုိ႔ အလုပ္ေပါသည္ ဆုိေသာ္လည္း အခက္ေတြ႔ေနၾကဆဲပါ။ အလုပ္သင္အေနနဲ႔ ေခၚတာလည္း ေတာ္ေတာ္ရွားပါေသးတယ္။
ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏုိင္ငံတစ္ခုအတြက္ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္သား မ်ားစြာ လုိအပ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေက်ာင္းဆင္း ၿပီးခါစမို႔ အေတြ႔အႀကံဳမရွိ၊ လက္ေတြ႔ပိုင္းတြင္ ကြၽမ္းက်င္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ အလုပ္မခန္႔ၾကလွ်င္ ဘြဲ႕ရအေရအတြက္သာ တိုးလာမည္ျဖစ္ၿပီး ကြၽမ္းက်င္ လုပ္သားမ်ား ရွားပါးလာကာ ႏုိင္ငံေတာ္လည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ဖုိ႔ ေႏွာင့္ေႏွး ေနမည္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူငယ္မ်ားကို ပစ္မထားေစခ်င္ပါ။ လူငယ္မ်ားကို လက္တြဲေခၚေစခ်င္သည္။ လူငယ္မ်ားကို ေဖးမေပးပါ။ လူငယ္မ်ားကို အားေပးပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ္မ်ားသည္ ဘြဲ႕ရေသာ္လည္း ဘာမွမတတ္၊ ဘာမွလည္း ဟုတ္တိပတ္တိ မရဟု ယခုေခတ္ လူႀကီးမ်ားက ေျပာၾကပါသည္။ ထုိသို႔ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူငယ္မ်ားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ အစမ္းသပ္ခံ ပညာေရးစနစ္တစ္ခု ေအာက္မွာ အစမ္းသပ္ခံလူငယ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျပစ္တင္မည္ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူငယ္မ်ားကို အျပစ္ မတင္သင့္ပါ။ ပညာေရးစနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ သို႔မဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ ပညာေရးစနစ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ အားနည္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ ဘာမွမသိမတတ္ေသာ ဘြဲ႕ရလူငယ္(သားေကာင္) ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။
ေဆးဘက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းဆင္းမ်ားသည္လည္း အလုပ္အလြယ္တကူ မရတတ္ၾကပါ။ အလုပ္သင္ ဆရာဝန္အလုပ္ရရန္ပင္ မလြယ္ကူၾကပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဆရာဝန္ေျမာက္ျမားစြာ လုိအပ္သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ေဆးေက်ာင္းဆင္းမ်ား ကေတာ့ အလုပ္ရွားပါးေနၾကဆဲ။ အင္ဂ်င္နီယာႏွင့္ ေဆးဘက္ဆုိင္ရာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္း မ်ားသည္ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ ႏွစ္ တက္ခဲ့ရ၊ ေငြမ်ားစြာ ကုန္က်ခံ၊ အခ်ိန္မ်ားစြာ ေပးဆပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း ေက်ာင္းၿပီးလွ်င္ အလုပ္တစ္ခုရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါသည္။ လက္ရွိအလုပ္ အခြင့္အလမ္းမွာ မည္မွ်ပင္ ေပါသည္ဆုိေစကာမူ အလုပ္တစ္ခု လြယ္လြယ္ကူကူ မရႏုိင္ေပ။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း ၁၀ တန္းေအာင္လွ်င္ တကၠသိုလ္ ဆက္မတက္ခိုင္းေသာ မိဘမ်ားႏွင့္ ျပည္ပမွကဘြဲ႕ရမွသာ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ားသည္ဟု ယံုၾကည္ေသာ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္သည့္ မိဘမ်ားလည္း ေတြ႔ဖူးပါသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘြဲ႕တစ္ခုသည္ အတုိင္းအတာတစ္ခု အထိေတာ့ အက်ဳိး သက္ေရာက္မႈ ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။
အလုပ္တစ္ခုရဖို႔အေရး ဘြဲ႕လက္မွတ္တစ္ခုတည္းႏွင့္ မလံုေလာက္ ေတာ့ပါ။ အလုပ္ေလွ်ာက္လွ်င္ လိုအပ္ခ်က္ (Job Requirements) ေတြက မ်ားလြန္းလွသည္။ မိမိဝင္ေရာက္မည့္ လုပ္ငန္းခြင္နယ္ပယ္အလိုက္ မိမိစိတ္ဝင္စားရာ အရေရာ၊ လိုအပ္ခ်က္အရပါ သင္တန္းမ်ားကို ေျပးတက္ၾကသည္။ သည္ၾကားထဲ ျမန္မာဘာသာစကား တစ္ခုတည္းႏွင့္လည္း မျဖစ္ျပန္ေတာ့ အျခားဘာသာစကား တစ္ခုခု (English, Chinese, Japan, Korea, etc) ကိုလည္း ေလ့လာသင္ယူရျပန္သည္။ တက္လုိက္ရသည့္ သင္တန္းမ်ား၊ Speaking မ်ား၊ 4 Skills မ်ား ဖတ္ဖတ္ေမာမတတ္။ အခ်ဳိ႕လူငယ္မ်ားမွာ ေငြေၾကး အဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ သင္တန္မ်ားလည္း သီးသန္႔ မတက္ႏုိင္ၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္ရင္း တက္ၾကရပါသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ကိုယ့္ဘြဲ႕ႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာ္လည္း ေငြေၾကး အဆင္မေျပမႈေၾကာင့္ ရရာအလုပ္ကိုပဲ ဝမ္းေရးအရ ဝင္လုပ္ၾကရသည္ မ်ားလည္း ရွိပါသည္။
အလုပ္တစ္ခု စတင္ေလွ်ာက္ၿပီဆိုလွ်င္ အလုပ္ေလွ်ာက္ရန္ လိုအပ္ေသာ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ ဘြဲ႕လက္မွတ္မ်ား၊ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္မ်ား၊ သန္းေခါင္စာရင္းမ်ား၊ လက္ဖက္ရည္ဖုိးမ်ား ေပး၍ ရယူထားေသာ စာရိတၱ ေကာင္းမြန္ေၾကာင္း၊ ျပစ္မႈကင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံစာမ်ားကို မိတၱဴအထပ္လုိက္ ကူးရပါသည္။ IT ေခတ္ႀကီးမွာ အခ်ဳိ႕ကုမၸဏီမ်ားမွာ Email Address ႏွင့္သာ ေခၚၾကေသာေၾကာင့္ Email လိပ္စာျဖင့္ ေလွ်ာက္ရပါသည္။ Internet & Email အသံုးခ်တတ္ျခင္းေၾကာင့္ လူကိုယ္တိုင္ သြားေရာက္ရတာ သက္သာသြား ပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ Email ျဖင့္ Reply အေၾကာင္း ျပန္တာ မႀကံဳဖူးေသး။ ဖုန္းနဲ႔ေတာ့ ဆက္သြယ္ပါသည္။ အလုပ္တစ္ခုသာ ေလွ်ာက္ပါက မေသခ်ာေသာေၾကာင့္ ေလး၊ ငါးခုမက ေလွ်ာက္ထားဖို႔ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အေရွ႕၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ လုိင္းကားခ အတန္တန္ကုန္၊ လမ္းေၾကာင္းမသိ၍ Taxi ခကုန္ခံကာ ေလွ်ာက္ၾကရသည္။ စီးပြားေရးၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္တြင္ ျမန္မာျပည္ေနရာအႏွံ႔မွ ေရာက္လာၾကေသာ နယ္သူ နယ္သားမ်ားမွာ မ်က္စိကလယ္ကလယ္ျဖင့္ ႀကိမ္ဖန္တစ္ရာမက ေမးျမန္းကာ ေလွ်ာက္ၾကပါသည္။ ဘယ္လိုပဲ ေလွ်ာက္ရေလွ်ာက္ရ ကိစၥမရွိ၊ အလုပ္ ေလွ်ာက္ရမွာေတာ့ ကိုယ့္အပိုင္း၊ ကိုယ့္တာဝန္ျဖစ္သည္။ ေလွ်ာက္သည့္ ကုမၸဏီ၏ Reception ဧည့္ႀကိဳဌာနကို ေရာက္ေသာအခါ Reception မမေလးမ်ားရဲ႕ ဆက္ဆံပံုႏွင့္ လွည့္ျပန္ရေတာ့မလိုလို။ ဧည့္မႀကိဳဘဲ ဧည့္ေမာင္းျဖစ္ေနသည္။ သူတို႔ျပန္ေျပာလိုက္တာက မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းႏွင့္ ဒီအလုပ္ ေခၚထားသလားတဲ့။ ဘယ္ဂ်ာနယ္မွာ ဘယ္ Post နဲ႔ ေခၚထားပါတယ္လို႔ ဧည့္ႀကိဳကို ျပန္ေျပာျပရတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ ျခင္းအားျဖင့္ HR နဲ႔ Reception ၾကားမွာ Link မရမွန္းသိသာသည္။ အလုပ္ေခၚ ထားတယ္ဆိုရင္ HR က Reception ကို ႀကိဳေျပာထားရမွာေပါ့။ ဒါမွ အလုပ္ေလွ်ာက္သူမ်ား အဆင္ေျပမည္။
အလုပ္က ျမန္ျမန္ရခ်င္ေသာေၾကာင့္ “အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီမ်ား” ကို အားကိုးသည္။ ဂ်ာနယ္ထဲမွာဆို Agent ေတြက Ever Urgent ပဲ။ အဲဒီမွာ ပိုဆိုးသြားေရာ CV က သံုး ေလးစံု၊ ဓာတ္ပံုက ငါးပံု၊ ေျခာက္ပံု၊ ဝန္ေဆာင္ခက သံုး ေလးေထာင္ ဒါတင္မကေသး အင္တာဗ်ဴး ေၾကးေပးရမယ္။ ပထမဆံုးအလုပ္အားခရဲ႕ တစ္ဝက္ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားလိုက္ပါသည္။ အလုပ္လိုခ်င္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္အပ္ လုိက္ေပမယ့္ တစ္ခါေတာင္မွ မဆက္သြယ္ခဲ့ပါ။ တကယ္ေျပာတာပါဗ်ာ ခ်ဲ႕ကားေျပာတာ မဟုတ္ပါ။ ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မေပးရသည့္ စိတ္ရွည္စြာ အလုပ္ရွာေပးသည့္ Agent မ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ထို Agent မ်ားကိုေတာ့ အလြန္ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ အလုပ္ရွာသူေတြၾကားထဲမွာ “အကပ္၊ အဆက္အစပ္” ဆိုသည့္ စကားလံုး အေတာ္ေခတ္စားပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ဘဏ္အလုပ္ႏွင့္ အစိုးရအလုပ္ မ်ားတြင္ ပိုေတာင္ ေခတ္စားပါေသးသည္။ အလုပ္ေခၚသည့္ ဦးေရမ်ားလွ်င္ အေၾကာင္းမဟုတ္၊ နည္းလွ်င္ေတာ့ ထိုအကပ္၊ အဆက္အစပ္ရွိသူမ်ားသာ ရသြားတတ္သည္။
အလုပ္ေလွ်ာက္ထားျခင္း ၿပီးစီးပါက Interview ေခၚမည့္ရက္ကို ထီေပါက္မည့္ရက္ကို ေစာင့္ရသကဲ႔သို႔ ေစာင့္ရပါသည္။ Interview ေခၚသည့္ အႀကိမ္အေရအတြက္မွာ Company တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မတူၾကေပ။ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သံုးႀကိမ္ေတာ့ ဗ်ဴးရပါသည္။ အခ်ဳိ႕ကုမၸဏီမ်ားမွာ Interview အခ်ိန္ကို လံုးဝမေလးစားၾကပါ။ အလုပ္ေလွ်ာက္ထားသူ မ်ားသာ Interview စမည့္ အခ်ိန္ ေနာက္က်မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ Taxi ခ ကုန္ခံၿပီး လာရေသာ္လည္း ေျပာထားသည့္အခ်ိန္တြင္ Interview မစႏုိင္ၾကပါ။ တစ္ႀကိမ္တည္း မဟုတ္ သံုးႀကိမ္ဗ်ဴးလွ်င္ သံုးႀကိမ္စလံုး ေနာက္က်တာ ႀကံဳဖူးသည္။ Interview တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကားလည္း အလြန္ၾကာပါသည္။ အလြန္ဆံုး တစ္ပတ္သာ ၾကာသင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ နယ္ကလာသူမ်ား အဖို႔ အလကားေနရင္း အခ်ိန္ကုန္၊ စရိတ္ေထာင္းတာပဲ အဖတ္တင္သည္။ ပထမ အင္တာဗ်ဴးတြင္ အလုပ္ရွင္မ်ားက လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ မကိုက္ဟုထင္လွ်င္ အားနာစရာလည္း မလို။ စကားလံုးလွလွလည္း သံုးစရာမလိုပါ။ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာလည္း ရပါသည္။ ေခၚေတာ့မလိုလိုႏွင့္ အလုပ္ ေလွ်ာက္သူမ်ားမွာ ေဝခြဲရခက္စရာလည္း မလိုေတာ့။ ဒီကုမၸဏီ မရရင္ ေနာက္တစ္ခုကို ႀကိဳးစားမည္ ျဖစ္သည္။
အင္တာဗ်ဴးတြင္ အခ်ဳိ႕ကုမၸဏီမ်ားမွာ အလုပ္ေခၚတုန္း ကထက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ပိုေတာင္းတာမ်ဳိးလည္း ရွိသည္။ အလုပ္ႏွင့္မဆုိင္ေသာ ေမးခြန္မ်ဳိးလည္း ရွာႀကံ ေမးတတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အင္တာဗ်ဴး အေရအတြက္က ကြၽန္ေတာ့္အသက္ထက္ပင္ မ်ားေနေတာ့ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႔အႀကံဳ ေတာ္ေတာ္ရေနပါၿပီ။ ကုမၸဏီေသးေသး ေလးမွ ႏုိင္ငံတကာ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားအထိ ဗ်ဴးဖူးပါသည္။ ကုမၸဏီႀကီး အမ်ားစုမွာ အလုပ္သေဘာဆန္ဆန္သာ ေမးၾကပါသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ကုမၸဏီ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အင္တာဗ်ဴးေပါင္းမ်ားစြာ ဗ်ဴးရင္း ေစာင့္ရင္းႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ေတာ့ အိမ္ကပါလာသည့္ ပုိက္ဆံကုန္ေတာ့မည္။ အလုပ္ကလည္းမရေသး။ ရန္ကုန္ရဲ႕ (Living Cost) လူေနမႈစရိတ္ ျမင့္မားေသာေၾကာင့္ အိမ္ကပါ လာသည့္ ပုိက္ဆံရည္ရွည္မခံပါ။ အလုပ္ရခဲ့လွ်င္ လစာဘယ္ေလာက္ ရမည္မသိ။ ေလာေလာဆယ္ ေန၊ စားစရိတ္မွာေတာ့ တစ္လလွ်င္ တစ္သိန္း နီးပါးကုန္သည္။ အိမ္ကလည္း ဘြဲ႕တစ္ခုရသည္အထိ ေထာက္ပံ့ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ အသက္ကလည္း ၂၀ ေက်ာ္၊ ေျခစံုလက္စံု ဘြဲ႕ရလူငယ္တစ္ေယာက္ အိမ္ကို ပိုက္ဆံေတာင္းရတာ အားနာလာသည္။ မိဘကို ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔ေနေနသာသာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏုိင္ေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားရဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားမွာ ကိုယ့္ဘြဲ႕ႏွင့္ မဆုိင္ေသာ္လည္း ဘဝေပးအေျခ အေနအရ ရရာအလုပ္ကိုသာ ဝင္လုပ္လုိက္ၾကရသည္။
အခ်ဳိ႕မွာ အဆင့္ျမင့္ဘြဲ႕မ်ားႏွင့္ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ တပံုတပင္ ရွိေသာ္လည္း အလုပ္မရတာလည္းရွိသည္။ အလုပ္ရခဲ့ေသာ္လည္း အေျခခံ လစာ အလြန္နည္းပါးေသာေၾကာင့္ လူေနမႈစရိတ္ႏွင့္ မကာမိပါ။ အလုပ္သာ လုပ္ေနရေသာ္လည္း အိမ္ကိုျပန္ေတာင္းေန ရသည္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာေကာင္းပါသည္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ဒီဘြဲ႕ႏွင့္ဒီအလုပ္ မရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္မိသည္။ ဒီအတုိင္းဆို ကုိယ္ယူခဲ့တဲ့ေမဂ်ာကို အျပစ္တင္ရမည္လား၊ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႕ကို အျပစ္တင္ရမည္လား၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္ရမည္လား ထို “လား” ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ျမန္မာျပည္တြင္ အလုပ္ႏွင့္လစာ တြက္ေျခမကုိက္ေလေတာ့ ျပည္ပသို႔ အလုပ္ ထြက္လုပ္ၾကကုန္သည္။
တစ္ေလာက facebook တြင္ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေဝဖန္ထားသည္ကို ဖတ္လုိက္ရသည္။ ဘာတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာကူလီမ်ား ဆိုလား။ ထိုင္းကူလီ၊ မေလးကူလီ၊ စကၤာပူကူလီ၊ ဂ်ပန္ကူလီ၊ ကိုးရီးယားကူလီ၊ ဒူဘုိင္းကူလီ၊ ကာတာကူလီ စသည္ျဖင့္ စံုလို႔။ ဒါကေတာ့ သူ႔အထင္ သူ႔အျမင္ကို ေဝဖန္ထားတာျဖစ္မည္။ ျပည္ပတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ပညာရွင္ အေနႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာလည္း ရွိတာပဲေလ။ ဥပမာ (Engineer, Accountant, Programmer, Doctor, Professor) ျမန္မာျပည္က အခ်ဳိ႕ဘြဲ႕ရ လူငယ္မ်ားလည္း အေတြ႔အႀကံဳရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ ျပည္ပသို႔ အလုပ္လုပ္ရန္ ထြက္ေနၾကၿမဲပါပဲ။ အခ်ဳိ႕မွာ ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ၿပီး သြားၾကသည္မို႔ အဆင္ေျပၾကပါသည္။ ဒီလုိဆိုေတာ့လည္း ပညာရွင္မ်ားေျပာသလို လုပ္သားအရင္းအျမစ္ (Human Resource) ဆံုး႐ႈံးသြားျခင္းလား သို႔မဟုတ္ ဦးေႏွာက္ယိုစီးသြားျခင္းလား (Brain Drain) မေျပာတတ္ေတာ့ေပ။ Human Resource ဆိုတာႀကီး မရွိေတာ့ လုပ္သားမ်ားကို တတ္ေအာင္၊ ေတာ္ေအာင္၊ ထူးခြၽန္ေအာင္ (Skill Worker) ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့လုပ္သား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ (Human Resource Development) ဆိုတာႀကီးလည္း လုပ္လို႔မရေတာ့ပါ။ ေတာ္တဲ့ လုပ္သား၊ ညံ့တဲ့ လုပ္သား၊ သာမန္လုပ္သား၊ ထူးခြၽန္တဲ့ လုပ္သားေတြကို သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေနရာတက် စီမံခန႔္ခြဲတဲ့ လုပ္သားစီမံခန္႔ခြဲမႈ (Human Resource Management) ဆိုတာလည္း မရွိႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က HR Specialist တစ္ေယာက္မဟုတ္တဲ့အတြက္ HR, HRD, HRM ဆိုတာေတြကို ဒီလုိပဲနားလည္ထားပါတယ္။
အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာခ်င္သည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ဘဝတိုက္ပြဲအတြက္ ပထမဆံုးေျခလွမ္းကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းမည့္ လူငယ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းမြန္သည့္ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကိုလည္း မပိုင္ဆုိင္ထားၾကပါ။ အိမ္ကို လက္ျဖန္႔ မေတာင္းခ်င္ေတာ့သည့္ လူငယ္မ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ့္ေျခေပၚကိုယ္ ရပ္တည္ႏုိင္ေရးအတြက္ပါ ထုိက္သင့္ေသာလစာကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံဖြံ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔အတြက္ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး ကလည္း လြန္စြာ အေရးႀကီးပါသည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ ပညာသင္ယူၿပီး တုိင္းတစ္ပါးတြင္ အလုပ္သြားမလုပ္ခ်င္ပါ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားကို လက္တြဲေခၚပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးပါ။ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးၾကပါ။
ကုိေနေသြး (B.E) - The Voice Weekly
တကၠသိုလ္၊ ေကာလိပ္အသီးသီးမွ အထူးျပဳဘာသာရပ္မတူ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့ၾကေသာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ္မ်ားသည္ ေက်ာင္းၿပီးသည္ႏွင့္ အမ်ားစု ကေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳအတြက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဝမ္းေရး အတြက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္း ရန္ျဖစ္ျဖစ္ ပထမဆံုးေျခလွမ္းအျဖစ္ အလုပ္ကိုဝင္လုပ္ၾကပါသည္။ ဝိဇၨာ သိပၸံေက်ာင္းဆင္းမ်ားသည္ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္နယ္ပယ္ (any field) တြင္ အလုပ္ဝင္ေရာက္ႏုိင္ၾကပါသည္။ HR, Admin, Sale and Marketing, Secretarial, Journalism စသည့္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္ အလုိက္ Certificate မ်ားကိုင္ေဆာင္ေသာ အလုပ္ဝင္ႏုိင္ၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ အေတြ႔အႀကံဳရွိလွ်င္ Certificate ပင္မလုိ အလုပ္ရၾကပါသည္။ ဥပမာ- သိပၸံဘြဲ႕ရတစ္ေယာက္က Sale ဝင္လုပ္မလား၊ Marketing ဝင္လုပ္မလား၊ သတင္းေထာက္လုပ္မလား၊ Office Staff လုပ္မလား၊ Admin လုပ္မလား၊ Coordinator လုပ္မလား၊ လုပ္ႏုိင္သည္။ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းဆင္းတစ္ေယာက္ office staff, admin staff, sale man လုပ္ဖုိ႔ရာ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားလိမ့္မည္။ ေနာက္ဆံုး Sale ဆုိရင္ေတာင္ Sale Engineer သာလုပ္လိမ့္မည္။ ဒီလုိဆိုရင္ ဒီဘြဲ႕က ဒီအလုပ္သာ လုပ္ရမည္ဟု မဆုိလုိပါ။ ဘဝဆိုတာ ပံုေသနည္းမွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ္ႏွင့္လံုးဝမဆုိင္တဲ့ အလုပ္ကိုလည္း ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပရင္ ေျပေနတတ္တဲ့သူေတြလည္း ေလာကႀကီးမွာ အမ်ားႀကီးပါ။
သက္ေမြးေက်ာင္းဆင္းျဖစ္ေသာ အင္ဂ်င္နီယာႏွင့္ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆင္းမ်ားမွာ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္တြင္သာ အလုပ္ဝင္ၾကရပါသည္။ အျခားနယ္ပယ္တြင္ ဝင္ေရာက္ဖုိ႔ရာ သိပ္မလြယ္ကူပါ။ ကိုယ္က ဒီဘြဲ႕ယူခဲ့ ၿပီးမွ အျခားနယ္ပယ္သို႔ ေရာက္သြားတာမ်ဳိးေတာ့ ရွိေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္အားထက္သန္မွသာ ျဖစ္ပါသည္။ အလုပ္ရွင္မ်ားလည္း ကိုယ့္ဘြဲ႕ႏွင့္ မသက္ဆုိင္သည့္ နယ္ပယ္သို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လွ်င္ သိပ္လက္မခံခ်င္ၾကပါ။ Engineer ေက်ာင္းဆင္းမ်ားသည္ သက္ဆုိင္ရာ Major (Civil, EP, EC, MP, IT, Chemical, etc) အလုိက္ အလုပ္ရၾကလွ်င္ ပိုေကာင္းပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးစႏုိင္ငံ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ Civil, EP, EC, MP major မ်ားမွာ အလုပ္ေပါေသာ္လည္း က်န္ Major မ်ားကေတာ့ အလုပ္ ရွားဆဲပါ။ အလုပ္ေခၚစာတြင္ အေတြ႔အႀကံဳ ၂ ႏွစ္၊ ၃ ႏွစ္ရွိမွသာ ေခၚ ၾကသည္မုိ႔ အလုပ္ေပါသည္ ဆုိေသာ္လည္း အခက္ေတြ႔ေနၾကဆဲပါ။ အလုပ္သင္အေနနဲ႔ ေခၚတာလည္း ေတာ္ေတာ္ရွားပါေသးတယ္။
ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏုိင္ငံတစ္ခုအတြက္ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္သား မ်ားစြာ လုိအပ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေက်ာင္းဆင္း ၿပီးခါစမို႔ အေတြ႔အႀကံဳမရွိ၊ လက္ေတြ႔ပိုင္းတြင္ ကြၽမ္းက်င္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ အလုပ္မခန္႔ၾကလွ်င္ ဘြဲ႕ရအေရအတြက္သာ တိုးလာမည္ျဖစ္ၿပီး ကြၽမ္းက်င္ လုပ္သားမ်ား ရွားပါးလာကာ ႏုိင္ငံေတာ္လည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ဖုိ႔ ေႏွာင့္ေႏွး ေနမည္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူငယ္မ်ားကို ပစ္မထားေစခ်င္ပါ။ လူငယ္မ်ားကို လက္တြဲေခၚေစခ်င္သည္။ လူငယ္မ်ားကို ေဖးမေပးပါ။ လူငယ္မ်ားကို အားေပးပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ္မ်ားသည္ ဘြဲ႕ရေသာ္လည္း ဘာမွမတတ္၊ ဘာမွလည္း ဟုတ္တိပတ္တိ မရဟု ယခုေခတ္ လူႀကီးမ်ားက ေျပာၾကပါသည္။ ထုိသို႔ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူငယ္မ်ားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ အစမ္းသပ္ခံ ပညာေရးစနစ္တစ္ခု ေအာက္မွာ အစမ္းသပ္ခံလူငယ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျပစ္တင္မည္ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူငယ္မ်ားကို အျပစ္ မတင္သင့္ပါ။ ပညာေရးစနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ သို႔မဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ ပညာေရးစနစ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ အားနည္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ ဘာမွမသိမတတ္ေသာ ဘြဲ႕ရလူငယ္(သားေကာင္) ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။
ေဆးဘက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းဆင္းမ်ားသည္လည္း အလုပ္အလြယ္တကူ မရတတ္ၾကပါ။ အလုပ္သင္ ဆရာဝန္အလုပ္ရရန္ပင္ မလြယ္ကူၾကပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဆရာဝန္ေျမာက္ျမားစြာ လုိအပ္သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ေဆးေက်ာင္းဆင္းမ်ား ကေတာ့ အလုပ္ရွားပါးေနၾကဆဲ။ အင္ဂ်င္နီယာႏွင့္ ေဆးဘက္ဆုိင္ရာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္း မ်ားသည္ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ ႏွစ္ တက္ခဲ့ရ၊ ေငြမ်ားစြာ ကုန္က်ခံ၊ အခ်ိန္မ်ားစြာ ေပးဆပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း ေက်ာင္းၿပီးလွ်င္ အလုပ္တစ္ခုရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါသည္။ လက္ရွိအလုပ္ အခြင့္အလမ္းမွာ မည္မွ်ပင္ ေပါသည္ဆုိေစကာမူ အလုပ္တစ္ခု လြယ္လြယ္ကူကူ မရႏုိင္ေပ။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း ၁၀ တန္းေအာင္လွ်င္ တကၠသိုလ္ ဆက္မတက္ခိုင္းေသာ မိဘမ်ားႏွင့္ ျပည္ပမွကဘြဲ႕ရမွသာ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ားသည္ဟု ယံုၾကည္ေသာ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္သည့္ မိဘမ်ားလည္း ေတြ႔ဖူးပါသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘြဲ႕တစ္ခုသည္ အတုိင္းအတာတစ္ခု အထိေတာ့ အက်ဳိး သက္ေရာက္မႈ ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။
အလုပ္တစ္ခုရဖို႔အေရး ဘြဲ႕လက္မွတ္တစ္ခုတည္းႏွင့္ မလံုေလာက္ ေတာ့ပါ။ အလုပ္ေလွ်ာက္လွ်င္ လိုအပ္ခ်က္ (Job Requirements) ေတြက မ်ားလြန္းလွသည္။ မိမိဝင္ေရာက္မည့္ လုပ္ငန္းခြင္နယ္ပယ္အလိုက္ မိမိစိတ္ဝင္စားရာ အရေရာ၊ လိုအပ္ခ်က္အရပါ သင္တန္းမ်ားကို ေျပးတက္ၾကသည္။ သည္ၾကားထဲ ျမန္မာဘာသာစကား တစ္ခုတည္းႏွင့္လည္း မျဖစ္ျပန္ေတာ့ အျခားဘာသာစကား တစ္ခုခု (English, Chinese, Japan, Korea, etc) ကိုလည္း ေလ့လာသင္ယူရျပန္သည္။ တက္လုိက္ရသည့္ သင္တန္းမ်ား၊ Speaking မ်ား၊ 4 Skills မ်ား ဖတ္ဖတ္ေမာမတတ္။ အခ်ဳိ႕လူငယ္မ်ားမွာ ေငြေၾကး အဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ သင္တန္မ်ားလည္း သီးသန္႔ မတက္ႏုိင္ၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္ရင္း တက္ၾကရပါသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ကိုယ့္ဘြဲ႕ႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာ္လည္း ေငြေၾကး အဆင္မေျပမႈေၾကာင့္ ရရာအလုပ္ကိုပဲ ဝမ္းေရးအရ ဝင္လုပ္ၾကရသည္ မ်ားလည္း ရွိပါသည္။
အလုပ္တစ္ခု စတင္ေလွ်ာက္ၿပီဆိုလွ်င္ အလုပ္ေလွ်ာက္ရန္ လိုအပ္ေသာ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ ဘြဲ႕လက္မွတ္မ်ား၊ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္မ်ား၊ သန္းေခါင္စာရင္းမ်ား၊ လက္ဖက္ရည္ဖုိးမ်ား ေပး၍ ရယူထားေသာ စာရိတၱ ေကာင္းမြန္ေၾကာင္း၊ ျပစ္မႈကင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံစာမ်ားကို မိတၱဴအထပ္လုိက္ ကူးရပါသည္။ IT ေခတ္ႀကီးမွာ အခ်ဳိ႕ကုမၸဏီမ်ားမွာ Email Address ႏွင့္သာ ေခၚၾကေသာေၾကာင့္ Email လိပ္စာျဖင့္ ေလွ်ာက္ရပါသည္။ Internet & Email အသံုးခ်တတ္ျခင္းေၾကာင့္ လူကိုယ္တိုင္ သြားေရာက္ရတာ သက္သာသြား ပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ Email ျဖင့္ Reply အေၾကာင္း ျပန္တာ မႀကံဳဖူးေသး။ ဖုန္းနဲ႔ေတာ့ ဆက္သြယ္ပါသည္။ အလုပ္တစ္ခုသာ ေလွ်ာက္ပါက မေသခ်ာေသာေၾကာင့္ ေလး၊ ငါးခုမက ေလွ်ာက္ထားဖို႔ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အေရွ႕၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ လုိင္းကားခ အတန္တန္ကုန္၊ လမ္းေၾကာင္းမသိ၍ Taxi ခကုန္ခံကာ ေလွ်ာက္ၾကရသည္။ စီးပြားေရးၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္တြင္ ျမန္မာျပည္ေနရာအႏွံ႔မွ ေရာက္လာၾကေသာ နယ္သူ နယ္သားမ်ားမွာ မ်က္စိကလယ္ကလယ္ျဖင့္ ႀကိမ္ဖန္တစ္ရာမက ေမးျမန္းကာ ေလွ်ာက္ၾကပါသည္။ ဘယ္လိုပဲ ေလွ်ာက္ရေလွ်ာက္ရ ကိစၥမရွိ၊ အလုပ္ ေလွ်ာက္ရမွာေတာ့ ကိုယ့္အပိုင္း၊ ကိုယ့္တာဝန္ျဖစ္သည္။ ေလွ်ာက္သည့္ ကုမၸဏီ၏ Reception ဧည့္ႀကိဳဌာနကို ေရာက္ေသာအခါ Reception မမေလးမ်ားရဲ႕ ဆက္ဆံပံုႏွင့္ လွည့္ျပန္ရေတာ့မလိုလို။ ဧည့္မႀကိဳဘဲ ဧည့္ေမာင္းျဖစ္ေနသည္။ သူတို႔ျပန္ေျပာလိုက္တာက မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းႏွင့္ ဒီအလုပ္ ေခၚထားသလားတဲ့။ ဘယ္ဂ်ာနယ္မွာ ဘယ္ Post နဲ႔ ေခၚထားပါတယ္လို႔ ဧည့္ႀကိဳကို ျပန္ေျပာျပရတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ ျခင္းအားျဖင့္ HR နဲ႔ Reception ၾကားမွာ Link မရမွန္းသိသာသည္။ အလုပ္ေခၚ ထားတယ္ဆိုရင္ HR က Reception ကို ႀကိဳေျပာထားရမွာေပါ့။ ဒါမွ အလုပ္ေလွ်ာက္သူမ်ား အဆင္ေျပမည္။
အလုပ္က ျမန္ျမန္ရခ်င္ေသာေၾကာင့္ “အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီမ်ား” ကို အားကိုးသည္။ ဂ်ာနယ္ထဲမွာဆို Agent ေတြက Ever Urgent ပဲ။ အဲဒီမွာ ပိုဆိုးသြားေရာ CV က သံုး ေလးစံု၊ ဓာတ္ပံုက ငါးပံု၊ ေျခာက္ပံု၊ ဝန္ေဆာင္ခက သံုး ေလးေထာင္ ဒါတင္မကေသး အင္တာဗ်ဴး ေၾကးေပးရမယ္။ ပထမဆံုးအလုပ္အားခရဲ႕ တစ္ဝက္ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားလိုက္ပါသည္။ အလုပ္လိုခ်င္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္အပ္ လုိက္ေပမယ့္ တစ္ခါေတာင္မွ မဆက္သြယ္ခဲ့ပါ။ တကယ္ေျပာတာပါဗ်ာ ခ်ဲ႕ကားေျပာတာ မဟုတ္ပါ။ ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မေပးရသည့္ စိတ္ရွည္စြာ အလုပ္ရွာေပးသည့္ Agent မ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ထို Agent မ်ားကိုေတာ့ အလြန္ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ အလုပ္ရွာသူေတြၾကားထဲမွာ “အကပ္၊ အဆက္အစပ္” ဆိုသည့္ စကားလံုး အေတာ္ေခတ္စားပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ဘဏ္အလုပ္ႏွင့္ အစိုးရအလုပ္ မ်ားတြင္ ပိုေတာင္ ေခတ္စားပါေသးသည္။ အလုပ္ေခၚသည့္ ဦးေရမ်ားလွ်င္ အေၾကာင္းမဟုတ္၊ နည္းလွ်င္ေတာ့ ထိုအကပ္၊ အဆက္အစပ္ရွိသူမ်ားသာ ရသြားတတ္သည္။
အလုပ္ေလွ်ာက္ထားျခင္း ၿပီးစီးပါက Interview ေခၚမည့္ရက္ကို ထီေပါက္မည့္ရက္ကို ေစာင့္ရသကဲ႔သို႔ ေစာင့္ရပါသည္။ Interview ေခၚသည့္ အႀကိမ္အေရအတြက္မွာ Company တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မတူၾကေပ။ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သံုးႀကိမ္ေတာ့ ဗ်ဴးရပါသည္။ အခ်ဳိ႕ကုမၸဏီမ်ားမွာ Interview အခ်ိန္ကို လံုးဝမေလးစားၾကပါ။ အလုပ္ေလွ်ာက္ထားသူ မ်ားသာ Interview စမည့္ အခ်ိန္ ေနာက္က်မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ Taxi ခ ကုန္ခံၿပီး လာရေသာ္လည္း ေျပာထားသည့္အခ်ိန္တြင္ Interview မစႏုိင္ၾကပါ။ တစ္ႀကိမ္တည္း မဟုတ္ သံုးႀကိမ္ဗ်ဴးလွ်င္ သံုးႀကိမ္စလံုး ေနာက္က်တာ ႀကံဳဖူးသည္။ Interview တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကားလည္း အလြန္ၾကာပါသည္။ အလြန္ဆံုး တစ္ပတ္သာ ၾကာသင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ နယ္ကလာသူမ်ား အဖို႔ အလကားေနရင္း အခ်ိန္ကုန္၊ စရိတ္ေထာင္းတာပဲ အဖတ္တင္သည္။ ပထမ အင္တာဗ်ဴးတြင္ အလုပ္ရွင္မ်ားက လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ မကိုက္ဟုထင္လွ်င္ အားနာစရာလည္း မလို။ စကားလံုးလွလွလည္း သံုးစရာမလိုပါ။ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာလည္း ရပါသည္။ ေခၚေတာ့မလိုလိုႏွင့္ အလုပ္ ေလွ်ာက္သူမ်ားမွာ ေဝခြဲရခက္စရာလည္း မလိုေတာ့။ ဒီကုမၸဏီ မရရင္ ေနာက္တစ္ခုကို ႀကိဳးစားမည္ ျဖစ္သည္။
အင္တာဗ်ဴးတြင္ အခ်ဳိ႕ကုမၸဏီမ်ားမွာ အလုပ္ေခၚတုန္း ကထက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ပိုေတာင္းတာမ်ဳိးလည္း ရွိသည္။ အလုပ္ႏွင့္မဆုိင္ေသာ ေမးခြန္မ်ဳိးလည္း ရွာႀကံ ေမးတတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အင္တာဗ်ဴး အေရအတြက္က ကြၽန္ေတာ့္အသက္ထက္ပင္ မ်ားေနေတာ့ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႔အႀကံဳ ေတာ္ေတာ္ရေနပါၿပီ။ ကုမၸဏီေသးေသး ေလးမွ ႏုိင္ငံတကာ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားအထိ ဗ်ဴးဖူးပါသည္။ ကုမၸဏီႀကီး အမ်ားစုမွာ အလုပ္သေဘာဆန္ဆန္သာ ေမးၾကပါသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ကုမၸဏီ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အင္တာဗ်ဴးေပါင္းမ်ားစြာ ဗ်ဴးရင္း ေစာင့္ရင္းႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ေတာ့ အိမ္ကပါလာသည့္ ပုိက္ဆံကုန္ေတာ့မည္။ အလုပ္ကလည္းမရေသး။ ရန္ကုန္ရဲ႕ (Living Cost) လူေနမႈစရိတ္ ျမင့္မားေသာေၾကာင့္ အိမ္ကပါ လာသည့္ ပုိက္ဆံရည္ရွည္မခံပါ။ အလုပ္ရခဲ့လွ်င္ လစာဘယ္ေလာက္ ရမည္မသိ။ ေလာေလာဆယ္ ေန၊ စားစရိတ္မွာေတာ့ တစ္လလွ်င္ တစ္သိန္း နီးပါးကုန္သည္။ အိမ္ကလည္း ဘြဲ႕တစ္ခုရသည္အထိ ေထာက္ပံ့ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ အသက္ကလည္း ၂၀ ေက်ာ္၊ ေျခစံုလက္စံု ဘြဲ႕ရလူငယ္တစ္ေယာက္ အိမ္ကို ပိုက္ဆံေတာင္းရတာ အားနာလာသည္။ မိဘကို ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔ေနေနသာသာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏုိင္ေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားရဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားမွာ ကိုယ့္ဘြဲ႕ႏွင့္ မဆုိင္ေသာ္လည္း ဘဝေပးအေျခ အေနအရ ရရာအလုပ္ကိုသာ ဝင္လုပ္လုိက္ၾကရသည္။
အခ်ဳိ႕မွာ အဆင့္ျမင့္ဘြဲ႕မ်ားႏွင့္ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ တပံုတပင္ ရွိေသာ္လည္း အလုပ္မရတာလည္းရွိသည္။ အလုပ္ရခဲ့ေသာ္လည္း အေျခခံ လစာ အလြန္နည္းပါးေသာေၾကာင့္ လူေနမႈစရိတ္ႏွင့္ မကာမိပါ။ အလုပ္သာ လုပ္ေနရေသာ္လည္း အိမ္ကိုျပန္ေတာင္းေန ရသည္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာေကာင္းပါသည္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ဒီဘြဲ႕ႏွင့္ဒီအလုပ္ မရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္မိသည္။ ဒီအတုိင္းဆို ကုိယ္ယူခဲ့တဲ့ေမဂ်ာကို အျပစ္တင္ရမည္လား၊ ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႕ကို အျပစ္တင္ရမည္လား၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္ရမည္လား ထို “လား” ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ျမန္မာျပည္တြင္ အလုပ္ႏွင့္လစာ တြက္ေျခမကုိက္ေလေတာ့ ျပည္ပသို႔ အလုပ္ ထြက္လုပ္ၾကကုန္သည္။
တစ္ေလာက facebook တြင္ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေဝဖန္ထားသည္ကို ဖတ္လုိက္ရသည္။ ဘာတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာကူလီမ်ား ဆိုလား။ ထိုင္းကူလီ၊ မေလးကူလီ၊ စကၤာပူကူလီ၊ ဂ်ပန္ကူလီ၊ ကိုးရီးယားကူလီ၊ ဒူဘုိင္းကူလီ၊ ကာတာကူလီ စသည္ျဖင့္ စံုလို႔။ ဒါကေတာ့ သူ႔အထင္ သူ႔အျမင္ကို ေဝဖန္ထားတာျဖစ္မည္။ ျပည္ပတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ပညာရွင္ အေနႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာလည္း ရွိတာပဲေလ။ ဥပမာ (Engineer, Accountant, Programmer, Doctor, Professor) ျမန္မာျပည္က အခ်ဳိ႕ဘြဲ႕ရ လူငယ္မ်ားလည္း အေတြ႔အႀကံဳရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ ျပည္ပသို႔ အလုပ္လုပ္ရန္ ထြက္ေနၾကၿမဲပါပဲ။ အခ်ဳိ႕မွာ ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ၿပီး သြားၾကသည္မို႔ အဆင္ေျပၾကပါသည္။ ဒီလုိဆိုေတာ့လည္း ပညာရွင္မ်ားေျပာသလို လုပ္သားအရင္းအျမစ္ (Human Resource) ဆံုး႐ႈံးသြားျခင္းလား သို႔မဟုတ္ ဦးေႏွာက္ယိုစီးသြားျခင္းလား (Brain Drain) မေျပာတတ္ေတာ့ေပ။ Human Resource ဆိုတာႀကီး မရွိေတာ့ လုပ္သားမ်ားကို တတ္ေအာင္၊ ေတာ္ေအာင္၊ ထူးခြၽန္ေအာင္ (Skill Worker) ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့လုပ္သား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ (Human Resource Development) ဆိုတာႀကီးလည္း လုပ္လို႔မရေတာ့ပါ။ ေတာ္တဲ့ လုပ္သား၊ ညံ့တဲ့ လုပ္သား၊ သာမန္လုပ္သား၊ ထူးခြၽန္တဲ့ လုပ္သားေတြကို သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေနရာတက် စီမံခန႔္ခြဲတဲ့ လုပ္သားစီမံခန္႔ခြဲမႈ (Human Resource Management) ဆိုတာလည္း မရွိႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က HR Specialist တစ္ေယာက္မဟုတ္တဲ့အတြက္ HR, HRD, HRM ဆိုတာေတြကို ဒီလုိပဲနားလည္ထားပါတယ္။
အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာခ်င္သည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ဘဝတိုက္ပြဲအတြက္ ပထမဆံုးေျခလွမ္းကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းမည့္ လူငယ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းမြန္သည့္ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကိုလည္း မပိုင္ဆုိင္ထားၾကပါ။ အိမ္ကို လက္ျဖန္႔ မေတာင္းခ်င္ေတာ့သည့္ လူငယ္မ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ့္ေျခေပၚကိုယ္ ရပ္တည္ႏုိင္ေရးအတြက္ပါ ထုိက္သင့္ေသာလစာကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံဖြံ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔အတြက္ အလုပ္အကိုင္ရရွိေရး ကလည္း လြန္စြာ အေရးႀကီးပါသည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ ပညာသင္ယူၿပီး တုိင္းတစ္ပါးတြင္ အလုပ္သြားမလုပ္ခ်င္ပါ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားကို လက္တြဲေခၚပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးပါ။ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးၾကပါ။
ကုိေနေသြး (B.E) - The Voice Weekly
Wednesday, 17 April 2013
လွလို႔လွတယ္ေျပာေတာ့ စိတ္မဆိုးနဲ႔ကြယ္”
ကမၻာႀကီးရဲ႕ တေဒါင့္တေနရာမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေျပာတာ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုတဲ႔ သေဘာထားမ်ိဳး ကိုင္စြဲေနၾကတဲ့ လူႀကီးေတြ (ေပးလို႔ယူရတာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မေပးဘဲအတင္းယူထားလို႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ တာဝန္ႀကီးႀကီးမားမား ရွိေနၾကသူေတြ) အတုယူသင့္တဲ့ ေရးသားေပးပို႔သူ.. ဆရာေလာကပါလရဲ့
သမၼတႀကီးတေယာက္လံုးက သူေျပာခဲ႔တဲ႔စကားတခြန္းအတြက္ ျပည္နယ္ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ကို ေတာင္းပန္ရသတဲ႔။ ဒါေတာင္ အဲသည္အမ်ိဳးသမီးက သမၼတရဲ႕ေတာင္းပန္ခ်က္ကို လက္ခံလားလက္မခံလား ေသခ်ာမသိၾကရေသးပါတဲ႔ (ခုဒီစာေရးေနတံုး ၾကားရတာကေတာ့ လကၡံလိုက္ပါၿပီတဲ႔)။ တကယ္ေတာ႔ သမၼတနဲ႔ အဲသည္ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္အမ်ိဳးသမီးတို႔ဟာ ရင္းႏွီးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးမိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး တက္ေရာက္ၾကတဲ႔ အခန္းအနားတခုမွာ “ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ေတြထဲမွာ ဒီေရွ႕ေနခ်ဳပ္ အေခ်ာဆံုး” လို႔ ေျပာ(ခ်ီးမြမ္း) ခဲ႔မိတဲ႔အတြက္ ေတာင္းပန္ရ တာပါတဲ႔။
Obama Calls Californian Kamala Harris ‘Best Looking’ Attorney General
ေျပာသူ(ခ်ီးမြမ္းသူ)က (ကၽြနဳပ္တို႔ရဲ႕ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး) သမၼတ အိုဘားမား (သိတယ္မို႔လား အေမရိကန္ သမၼတေလ)။ အဲသည္ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ရဲ႕ ခ်ီးမြမ္းျခင္းကိုခံရသူ၊ ခ်ီးမြမ္းၿပီးမွ ဘြာခတ္ ကာ ျပန္ေတာင္းပန္ခံရသူကေတာ့ ကယ္လီဖိုးနီးယား ျပည္နယ္ ဥပေဒအက်ိဳးေဆာင္ခ်ဳပ္ မီးစ္ ကမလာ ဟားရစၥ (Ms. Kamala Harris)။ သူမကလည္း ေခသူေတာ့မဟုတ္။ ကယ္လီဖိုးနီယား ျပည္နယ္ရဲ႕ ပထမဆံုး အာဖရိက-အေမရိက ႏြယ္ဖြား အမ်ိဳးသမီး ေရွ႕ေနခ်ဳပ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ ပထမဆံုး အႏၵိယ-အေမရိက ႏြယ္ဖြား ေရွ႕ေနခ်ဳပ္လဲ ျဖစ္ပါသတဲ႔။ အကယ္၍မ်ား သမၼတ အိုဘားမားရဲ႕ ဒုတိယသက္တမ္းအတြင္း ျပည္ေထာင္စု တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္ ရာထူးတေနရာရာ လစ္လပ္ခဲ႔ရင္ ခန္႔ထားခံရဘို႔ အလားအလာ အေကာင္းဆံုးလဲျဖစ္ပါတယ္။ ပညာတတ္ ရုပ္ေခ်ာ ထက္ျမက္တက္ႄကြ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးဆိုပါေတာ့။
ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီဝင္ေတြျဖစ္တာနဲ႕အညီ ပါတီရံပါတီရံပံုေငြ ရွာေဖြေရး လႈပ္ရွားမႈ ဖြင့္ပြဲ အခန္းအနား တခုကို ႏွစ္ေယာက္စလံုး တက္ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ဒီပြဲမွာ ကမလာရဲ႕ေနာက္ စကားေျပာရတဲ႔ သမၼတက သူမဟာ ထက္ျမက္တယ္၊ အလုပ္မွာ စူးစိုက္တယ္၊ ျပတ္သားတယ္၊ လူတဦးခ်င္းစီအတြက္ ဥပေဒကို မွ်မွ်တတ ခန္႔ခြဲႏိုင္ေစဘို႔ တရားေရးဝန္ထမ္း တေယာက္ဆီမွာ ေမွ်ာ္လင့္အပ္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ သူ႔မွာရွိတယ္ လို႔ ခ်ီးမြမ္းခန္း ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ တဆက္တည္း သမၼတက “တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူမဟာ ခုခ်ိန္ထိ ဒီတိုင္းျပည္ရဲ႕ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ေတြထဲမွာ အေခ်ာဆံုးလဲ ျဖစ္ေနပါတယ္..တကယ္ပါ” လို႔ ေျပာလိုက္ ပါေသးတယ္။ အဲသည္စကားေၾကာင့္ပဲ သူ ေဂ်ာက္က်ရတာပါ။ ေဝဖန္သူေတြက သမၼတရဲ႕ စကားဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ လုပ္ငန္းခြင္ အဟန္႔အတားေတြ (ဖိုမခြဲျခားခံရမႈေတြ) ဒီေန႔အထိ ရွိေနဆဲလို႔ ျပသရာေရာက္ေန ပါေပါ႔ လို႔ ေထာက္ျပၾကရာကစၿပီး ဒီကိစၥ အြန္လိုင္းမွာ “ေဟာ့” သြား ပါေတာ႔တယ္။
ၾကားရသမွ်စံုလို႔ပါဘဲ။ သမၼတႀကီး ဒီလိုေတာ႔မေျပာသင့္ပါဘူးလို႔ ခႏိုးခနဲ႔ ေျပာသူကအစ၊ ဒါဟာ မဟာပုရိသ ဝါဒက်င့္သံုးျခင္း တရပ္ဘဲလို႔ စြတ္စြဲသူအလယ္။ မဟာပုရိသ မဟုတ္ဘူးဗ် မဟာမုဆိုး လို႔ ႏွိပ္ကြပ္သူ အဆံုး ဆိုပါေတာ့။ သူ႔စကား “ေခ်ာ္” သြားမွန္း သိလိုက္တဲ႔ သမၼတအိုဘားမား ခမ်ာ အခ်ိန္မဆိုင္း(အဲသည္ပြဲက ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း) မီးစ္ ဟားရစၥ ကို တယ္လီဖံုးဆက္ၿပီး သူ႔အေန နဲ႔ သူမရဲ႕အဆင္းကို မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္ျခင္းျဖင့္ သူမရဲ႕အခ်င္း (အရည္အခ်င္းေတြ) အေပၚ အာရံု ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္ျပား ေစမိတဲ႔အတြက္ ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ျဖဴေတာ္ကလည္း သမၼတဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြ လုပ္ငန္းခြင္မွာေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ စိန္ေခၚမႈေတြကို ေကာင္းစြာ အသိအမွတ္ျပဳသူ ျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ သူတို႔ေတြကို ပံုပန္းသ႑န္ေလာက္နဲ႔ အကဲျဖတ္တာမ်ိဳး မျပဳသင့္ဘူး ဆိုတာလဲ သေဘာေပါက္ပါေၾကာင္း၊ သူ႔စကားတခြန္းေၾကာင့္ ကာယကံရွင္ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ရဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ နဲ႔ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြ ေသးသိမ္ေစမွာကို သမၼတအေနနဲ႔ မလိုလားပါေၾကာင္း သတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဂယက္က ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေတာ့ မရပ္ခဲ့ပါဘူး။
ဒီေနရာမွာ သမၼတအေပၚနားလည္ေပးၾကသူေတြ၊ သမၼတဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္ေပးၾကသူေတြလဲ ရွိပါတယ္။ သိပ္လဲဟန္ေဆာင္ မေနၾကပါနဲ႔ဗ်ာ လွလို႔လွတယ္ေျပာတာဘာျဖစ္တံုး လို႔ ခပ္ရွင္းရွင္း ေျပာတဲ့သူ ရွိသလို၊ ကြန္ျပဴတာတြင္ အသဲႏွလံုးမရွိ၍ မခံစားႏိုင္၊ ဒီစကားေၾကာင့္ အိုဘားမား လူသား စင္စစ္ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ေပၿပီလို႔ ပညာရွိဆန္ဆန္ မွတ္ခ်က္ျပဳသူ လဲရွိပါတယ္။ မဂၢဇင္းတေစာင္ ကေတာ႔ အိုဘားမားဟာ အရင္ကလည္း သူ႔ နဲ႔ရင္းႏွီးတဲ႔ အမ်ိဳးသား ဝန္ထမ္းေတြကို လူေခ်ာ လူလွေတြ လို႔ အျမဲေျပာခဲ့ဘူးတာဘဲ၊ သူက ေျမွာက္ရင္ေတာင္ တန္းတူရည္တူ ေျမွာက္တာ။ ေယာက်ၤား၊ မိန္းမ ပင္ဂြင္းငွက္ေတာင္မခ်န္ လွတယ္ လို႔ သူေျပာေနက်။ အထူးအဆန္းလုပ္ၿပီး ခုမွ ေျပာျခင္းမဟုတ္ မဟာပုရသဝါဒ နဲ႔ လည္းဘာမွမဆိုင္ လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သမၼတေျပာစကားထက္ အဲသည္စကားကို အမွီျပဳ ေပၚေပါက္လာတဲ့ မီဒီယာျဖန္႔က်က္မႈက ပိုႀကီးက်ယ္ၿပီး ပိုအျငင္းပြားစရာ ျဖစ္ေနတာပါ လို႔ သတင္းဌာနတခုက သံုးသပ္ခဲ့ ပါတယ္။ ေျပာရေလာက္ေအာင္ မီဒီယာကလဲ လက္ေစာင္းထက္လွပါဘိ။
သတင္းဌာနတခုက ျပည္နယ္တခုရဲ႕ (ေနာက္) အမ်ိဳးသမီးေရွ႕ေနခ်ဳပ္တဦး ကို သမၼတမွတ္ခ်က္ အေပၚ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲလို႔ ေမးတဲ႔အခါ သူမကေျဖဘို႔ျငင္းဆန္ခဲ့ေပမဲ႔ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကေတာ႔ သမၼတႀကီးရဲ႕စကားကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာမတူေၾကာင္း ေလးစားစြာေျပာၾကားလိုပါတယ္ လို႔ ေျဖၾကားခဲ့တယ္ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္သတင္းဌာန တခုက သမၼတကေတာ္ (First Lady) ကို အဲသည္ အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္စြာ အင္တာဗ်ဴးတဲ႔ အခါ “ကိုယ္႔ေယာက္က်ား သမၼတ ျဖစ္ေနေတာ႔ က်မမွာ တခါတေလ တကိုယ္တည္း (Single) လို ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္” လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္တဲ႔။ ဂယက္ေတြ ဂယက္ေတြ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး အိုဘားမားေတာ့ ခုေလာက္ဆို ေဒၚမိရွဲလ္ (Michelle Obama) ရဲ႕ဗိုက္ေခါက္အလိမ္ ကို ေကာင္းေကာင္းခံေနရေလာက္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ သမၼတျဖစ္ရတာ မစားသာပါလား ေနာ္ လို႔ ေတာင္ ညည္း ေကာင္း ညည္းေနမလားဘဲ။ ထားပါေတာ႔။
ေျပာခ်င္တာက လူဆိုတာ မွားတတ္ၾကပါတယ္။ စကားမွားတာေလာက္ကေတာ႔ (သာမန္လူေတြ အေနနဲ႔) စာမဖြဲ႕သာေလာက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရာထူးႀကီးသူ တာဝန္ႀကီးသူေတြ စကားမွားရင္ ေတာ႔ စာဖြဲ႔ေလာက္ရံုမက မလွပတဲ႔ အက်ိဳးဆက္ေတြပါ ပါလာတတ္ပါတယ္။ ဒီကိစၥဟာ စကားမွား တယ္လို႔ေတာင္ ေျပာရခက္တဲ႔ စကားေခ်ာ္ (Toungue-slip) မႈတရပ္ေလာက္သာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေခ်ာ္တဲ႔သူက သမၼတျဖစ္ေန၊ ျပည္သူေတြကလည္း အကဲဆတ္၊ မီဒီယာေတြကလည္း သိုက္သိုက္ ဝန္းဝန္းဆိုေတာ႔ ခုလိုမ်ိဳး ေျဖၾက ရွင္းၾက ျငင္းခံုၾက ေတာင္းပန္ၾကေတြ ျဖစ္ကုန္ၾက ပါေတာ႔တယ္။ ဒီေနရာမွာ သတိခ်ပ္သင့္တာက သမၼတကစ အရပ္ထဲက ေဝဖန္သူအဆံုး မိမိတို႔ရဲ႕ လြပ္လပ္ပိုင္ခြင့္ ေတြ သံုးၿပီး ေျပာၾကဆိုၾက ခ်ီးမြမ္းေထာက္ခံ ေဝဖန္ပစ္တင္ၾကတဲ႔ ေနရာမွာ ငယ္က်ိဳးငယ္နာ ဖရုႆ ဝါစာေတြ တလံုးတပါဒမွ မပါၾကဘူး ဆိုတာပါဘဲ။ ဒိထက္ပိုၿပီး သတိခ်ပ္သင့္တာက သမၼတအိုဘားမားရဲ႕ ေျဖာင့္မတ္မႈေခၚရမလား ပါးနပ္မႈေခၚရမလား ဘာမဟုတ္တဲ့ (မိမိႏုတ္ထြက္) စကားေလးတခြန္း ကို (အေျမာ္အျမင္ ရွိရွိ) တာဝန္သိသိ ေျဖရွင္း (ေတာင္းပန္) လိုက္ပံုေလးပါ။
ကမၻာႀကီးရဲ႕ တေဒါင့္တေနရာမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေျပာတာ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုတဲ႔ သေဘာထားမ်ိဳး ကိုင္စြဲေနၾကတဲ့ လူႀကီးေတြ (ေပးလို႔ယူရတာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မေပးဘဲအတင္းယူထားလို႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ တာဝန္ႀကီးႀကီးမားမား ရွိေနၾကသူေတြ) အတုယူသင့္တယ္ လို႔ ျမင္ပါတယ္။
Friday, 12 April 2013
“လူမ်ိဳးဘာသာ မခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသား …” ဆိုပဲ
“လူမ်ိဳးဘာသာ မခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသား …” ဆိုပဲ
အရွင္ဇဝန (ကုန္းေဇာင္း)၊ မိုုးမခေပးစာ၊ ဧျပီ ၁၂၊ ၂၀၁၃
အခုတစ္ေလာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာျပည္ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ စာတိုေပစေလးေတြ တစ္ေၾကာင္းတစ္ေလ ေရးရမွာကို လက္တြန္႔ေနမိတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္ေတြကိုယ္စီ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ရွိေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွလုံးခုံသံကို နားေထာင္ၾကည့္ရင္ေတာင္ မ်ိဳးခ်စ္ မ်ိဳးခ်စ္လို႔ ျမည္ဟိန္းေနတာ အတိုင္းသား ၾကားေနရပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံးသို႔ စီးဆင္းလည္ပတ္ေနတဲ့ ေသြးေတြကလည္း မ်ိဳးခ်စ္ေသြးေတြပါပဲ။ ဒီေတာ့ဗ်ာ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ ဘယ္ေနရာကို ေဖာက္ၾကည့္ေဖာက္ၾကည့္ မ်ိဳးခ်စ္ေသြးေတြပဲ ထြက္လာမွာပါ။ ရင္ႏွင့္မဆန္႔ေအာင္ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္စာေပေတြေရးတဲ့အခါမွာလဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ စာေပေတြပဲျဖစ္လာမွာပါ။
အဲဒီလို မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္လြန္းတဲ့စာေပေတြ ေရးမိရင္ က်ဳပ္တို႔ကို မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္ (သို႔) အၾကမ္းဖက္ဆူပူမႈေတြျဖစ္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္သူလို႔ ဝိုင္းၿပီးကင္ပြန္းတပ္ၾကဦးမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရက္ရက္စက္စက္ႀကီးကို နာဇီလက္သစ္နာမည္တပ္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ကြန္မန္႔ေလး တစ္ခ်က္ေရးမိရင္ေတာင္ အဖြေကာင္၊ ေဖ့စ္ဘုတ္လူသတ္ေကာင္လို႔ အစြပ္စြဲခံရဦးမယ္။ ဒီေတာ့ ဘာမွမေရးတာပဲေကာင္းပါတယ္ဆိုၿပီး အသာေလးၿငိမ္ေနမိတာ။
“ဘာသာလူမ်ိဳးမခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသား …” ဆိုင္းဘုတ္ စတစ္ကာေတြကို လိုက္ေဝေနၾကတယ္၊ ေစ်းဆိုင္တိုင္း ကားတိုင္းမွာ စတစ္ကာေတြ လိုက္ကပ္ေနၾကတယ္ဆိုတ့ဲ သတင္းေတြ ၾကည့္လိုက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ အပ္နဲ႔ဆြသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ အံမယ္ သူတို႔က ေနာက္က အဆစ္ကေလးကပါေသးတယ္ဗ်ာ “ကြ်ႏ္ုပ္ေၾကာင့္ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရးပဋိပကၡ မျဖစ္ေစရ …” တဲ့။
လူျမင္ေကာင္းေအာင္ လႈပ္ရွားေနတာက တစ္ျခား တကယ္တမ္း လုပ္ေနတာက တစ္ျခားဆိုတာ အသိဉာဏ္ရွိၾကတဲ့သူတိုင္း သိၾကမွာပါ။ အဲဒီလို အေျပာတစ္မ်ိဳး အလုပ္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ အဆီအေငၚမတည့္တာ ေတြကို ေတြ႔ေတြ႔ေနရေတာ့ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္တယ္၊ ငိုလည္းငိုခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ရယ္ခ်င္ရတာလဲ ဆိုေတာ့ ဒီအဖြဲ႔ကို ဦးေဆာင္ ပါဝင္ေနၾကတဲ့သူေတြကေကာ တကယ့္ကို လူမ်ိဳးဘာသာမခြဲျခားဘဲ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ ေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္ယူအားေပးေနၾကလို႔လား။ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရးပဋိပကၡျဖစ္ေအာင္ ေကာ ဘယ္သူေတြက ဖန္တီးေနတာလဲ။ ကမၻာအရပ္ရပ္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ တစ္ကမၻာလုံး လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရး ပဋိပကၡေတြ ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ဘယ္သူေတြက ဖန္တီးေနၾကတာလဲ မွန္မွန္ေျဖၾကပါ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၾကပါ။ အဲဒီလို မီးစတစ္ဖက္ ေရမႈတ္တစ္ဖက္ အရွက္မရွိတဲ့ မ်က္ႏွာေတြကို ျမင္ရလို႔ကိုပဲ တစ္ကမၻာလုံးၾကားေအာင္ ဟားတိုက္ရယ္ေမာပစ္လိုက္ခ်င္တာ။
ဘာ့ေၾကာင့္ ငိုခ်င္ရတာလဲဆိုေတာ့ ကိုးေျခာက္ကိုးဆိုတဲ့ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္အဖြဲ႔ေတြကို ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈေတြျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္တဲ့အဖြဲ႔လို႔ စြပ္စြဲလိုက္ၾကလို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္အမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာအေပၚမွာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္လာေအာင္၊ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ အသိပညာေတြေပးေနတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္အဖြဲ႔ကို အခုလို မတရားပုတ္ခတ္ ေစာ္ကားခံေနရတာကို ဘယ္သူေတြကမွ ျပန္လည္ေခ်ပ ေထာက္ျပေဝဖန္တာမ်ိဳး မရွိခဲ့တာဟာလည္း ဝမ္းနည္းဖို႔ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ လူမ်ိဳးဘာသာမခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသား – လို႔ နာမည္လွလွေလးေပးလိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဆိုင္ကိုပဲ အားေပးၾကဖို႔ စည္းရုံးတဲ့ “ကိုးေျခာက္ကိုး” အဖြဲ႕ကို နာမည္ဆိုး ထြက္သြားေအာင္ ထိုးႏွက္ လိုက္တာပါပဲ။ ဒါကို ျမန္မာလူငယ္ေတြက မသိရွာၾကဘူး။ သူတို႔ အဖြဲ႔ေတြမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရင္ ကိုးေျခာက္ကိုးလႈပ္ရွားမႈေတြ ေအာင္ျမင္သြားရင္ သူတို႔တစ္ေတြေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ျမန္မာေတြ အားမေပးၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို အားမေပးၾကေတာ့ဘူးဆိုရင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ သိမ္းပိုက္ၿပီး လူလူခ်င္းၿမိဳမည့္ စီမံကိန္းႀကီးေတြ က်ဆင္းကုန္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သိလို႔ ကိုးေျခာက္ကိုး နာမည္ပ်က္ေအာင္ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးၿပီး အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ကိုးေျခာက္ကိုးအဖြဲ႔ရဲ႕ လႈံ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတာပါလို႔ နာမည္ဆိုးတပ္ၾကေတာ့မယ္ေလ။ အဲဒီအခါမွာ လူေတြကလည္း နားေယာင္ၿပီး ကိုးေျခာက္ကိုး တံဆိပ္ႀကီးက အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေပးတတ္တယ္တဲ့ – ဆိုၿပီး ေၾကာက္လန္႔ၿပီး သိမ္းထားၾကေတာ့မယ္။ လူမ်ိဳးဘာသာ မခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသားဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးက လွပါတယ္။ ဒါေလးပဲ ကပ္ထားတာေကာင္းပါတယ္ဆိုၿပီး လူမ်ိဳးျခားေတြရဲ႕ လွည့္ကြက္ထဲကို ျပန္ေရာက္သြားၾကေတာ့မယ္။
က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက အရမ္းအရမ္းကို သေဘာထားေကာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ ဘာသာဝင္တံဆိပ္ေတြ တပ္ထားတဲ့ဆိုင္ေတြမွာ လူမ်ိဳးဘာသာ မခြဲျခားပဲ အားေပးခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကထဲက သူတို႔လူမ်ိဳးေတြကေတာ့ သူတို႔ဘာသာဝင္ဆိုင္ေတြမွာ အားေပးခဲ့ၾကတာပါ။ ျမန္မာဆိုင္ဆိုရင္ေတာ့ အငတ္သာခံမယ္ လုံးဝမစားဘူးဆိုတာမ်ိဳး မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။ သူတို႔ဘက္က်ေတာ့ သိတတ္လိုက္ၾကတာ။
လူ႔အခြင့္အေရးေတြ၊ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းမီဒီယာေတြ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ဒီကေန႔ေခတ္မွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ စည္းရုံးမႈေတြ၊ ယဥ္ေက်းလိမၼာမႈေတြရွိေအာင္ သိမ္းသြင္းမႈေတြ မလုပ္ရင္ မျဖစ္ေတာ့လို႔ ကိုးေျခာက္ကိုးလႈပ္ရွားမႈကို မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြ ကိုယ့္အသက္ကို ပဓာနမထားပဲ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ စည္းရုံးမႈေတြက မျဖစ္မေန လိုအပ္ပါသလဲဆိုေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့သတင္းမီဒီယာေတြ ေခတ္စားလာတဲ့ ဒီေန႔လို အင္တာနက္ေခတ္မွာ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံးမွာ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔တစ္ႏိုင္ငံ ေပါင္းစည္းဆက္သြယ္ထားတဲ့ လမ္းတံတားႀကီးမ်ား ေတာက္ေလွ်ာက္ဖြင့္ထားလိုက္ပါၿပီ။ ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း လူမ်ိဳးဘာသာခ်င္းမတူလို႔ ပိတ္ကာထားခဲ့တဲ့ လူ႔စည္းလူ႔ေဘာင္တံခါးႀကီးဟာလည္း ဟင္းလင္းပြင့္သြားပါၿပီ။ လူမ်ိဳးျခား တိုင္းတစ္ပါး ယဥ္ေက်းမႈေတြကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံထဲကို ဒလေဟာ စီးဝင္လာေနပါၿပီ။
ဒီေတာ့ အေပ်ာ္အပါး ေလာင္းကစား အာရုံခံစားမႈေတြကလည္း ဒလၾကမ္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ျဖစ္လာပါၿပီ။ ဒီေတာ့ အာရုံခံစားမႈအတြက္ဆိုရင္ လူမ်ိဳးေပ်ာက္မွာကိုလည္း မေၾကာက္ဘူး၊ ဘာသာစြန္႔ရမွာလည္း ဝန္မေလးဘူးဆိုတာေတြက ျဖစ္လာေနပါၿပီ။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္သာ ေနရမယ္ဆိုရင္ ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ ငရဲလည္းမေၾကာက္ ေထာင္လဲမမႈတဲ့ မိုက္ရူးရဲေတြကလည္း မ်ားလာေနပါၿပီ။ ကိုယ္ေမြးတဲ့ေမ်ာက္က ကိုယ့္ျပန္မေခ်ာက္ခင္ ကိုယ့္သားငယ္သမီးငယ္ ေလးမ်ားကို ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ သြန္သင္ဆုံးမၾကဖို႔ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ လႈပ္ရွားမႈေတြ မျဖစ္မေန လိုအပ္လာၿပီဆိုတာကို ေျပာခဲ့တာပါ။
ကိုးေျခာက္ကိုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ကိုးဆိုတာ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး၊ ေျခာက္ဆိုတာက တရားဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး၊ ကိုးဆိုတာက သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ဆိုလိုတာပါ။ ေနာက္ခံဘက္ဂေရာင္းကိုလည္း ၾကည့္လိုက္ဦး၊ သာသနာ့အလံေတာ္၊ ႏွစ္ဆယ့္ေလးပစၥည္းစက္ဝိုင္း၊ အေသာကေက်ာက္တိုင္ေတြပါ။ ဒီလို စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တီိထြင္ၾကံဆထားတဲ့ အျမတ္ဆုံးရတနာသုံးပါး အျမတ္ဆုံးထားတဲ့တံဆိပ္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ဆိုင္ ကိုယ့္ယာဥ္ေတြမွာ အျမတ္တႏိုး ခ်ိတ္ဆြဲထားျခင္းျဖင့္ ေဘးဆိုးကပ္ဆိုး အႏၱရာယ္ဆိုး ေတြ ကင္းေဝးၿပီး စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ က်က္သေရမဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေနမွာပါ။ ဤတံဆိပ္ကို အိမ္မွာ ကပ္ထားျခင္းျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ ရတနာသုံးပါး အျမတ္ဆုံးထားၿပီး အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအိမ္ ဤဆိုင္သို႔ ေရာက္လာသူတိုင္း ေဘးရန္ကင္းကြာၿပီး ေအးခ်မ္းသာယာမဂၤလာ ရွိၾကပါေစ-ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္ေနပါတယ္။
လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္မွာ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားေတြက ဒီအခြင့္အေရးေတြကို လက္ေတြ႔အသုံးခ်ေနၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာေတြကေတာ့ ဖဲ့စားတာကိုလည္းခံရ လွီးစားတာကိုလည္းခံရ ဝါးၿမိဳတာကိုလည္း ခံေနၾကရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္ မရွိရင္ မျဖစ္ေတာ့လို႔ ကိုးေျခာက္ကိုး လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဘုရားသားေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြ စတင္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ကိုးေျခာက္ကိုးအဖြဲ႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က
(က) ဗုဒၶဘာသာ အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးညီညြတ္ၾကရန္၊
(ခ) ဗုဒၶဘာသာ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီေသာအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာေစ်းဆိုင္ေတြမွာပဲ ဝယ္ယူအားေပးၾကရန္၊
(ဂ) ဗုဒၶဘာသာ အခ်င္းခ်င္းသာ ထိမ္းလက္ထပ္ရန္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပါပဲ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အၾကမ္းမဖက္ပါဘူး။ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ေပၚေပါက္လာေအာင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မလႈံ႔ေဆာ္ပါဘူး။
က်ဳပ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ သမိုင္းအဆက္ဆက္ကထဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာနဲ႔ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းေနလာခဲ့ၾကတဲ့သူေတြပါ။ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဆုံးအမေအာက္မွာ မိသားစု အခ်င္းခ်င္း၊ ရြာသားအခ်င္းခ်င္း၊ ၿမိဳ႕သားအခ်င္းခ်င္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္သားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ စည္းစည္းလုံးလုံး ညီညီညြတ္ညြတ္ ေအးအတူပူအမွ် ေနလာခဲ့ၾကခဲ့ၾကတဲ့သူေတြပါ။
လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခား တိုင္းတပါးကေကာင္ေတြ ဝင္လာမွ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈေတြ ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာေတြကို အဖ်က္အဆီးခံရ၊ ကုိယ့္လူမ်ိဳးေတြ အဖ်က္အဆီးခံရနဲ႔ လူလိမၼာလူယဥ္ေက်းေလးေတြကေန လူၾကမ္းႀကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက သည္းခံစိတ္ေတြ သနားညွာတာစိတ္ေတြ သိပ္လြန္ကဲခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲဒီလို သည္းခံစိတ္ သနားညွာတာစိတ္လြန္ကဲခဲ့ၾကလို႔လဲ လူမ်ိဳးျခားေတြက ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို တစ္ျဖည္းျဖည္း ဝါးၿမိဳလာရာကေန အခုေတာ့ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြက ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ဒုနဲဒယ္နဲ႔ျဖစ္လာပါၿပီ။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြကလည္း ေက်ာခ်မွ ဓားျပမွန္းသိၾကတာမို႔လား၊ ကိုယ့္သားသမီးကို မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ထက္သန္ေအာင္ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ သြန္သင္ဆုံးမ***်ိဳး မလုပ္ၾကဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လူမ်ဳိးျခားေတြ ဘာသာျခားေတြရဲ႕ ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္းမႈေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၾကတာေတြ႔ေနရတယ္။ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားေတြက နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို သုံးၿပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ဖဲ့စားလွီးစား ဝါးၿမိဳလာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ဘယ္အေျခအေနထိေရာက္ေနၿပီလဲဆိုတာ အားလုံးသိၾကမွာပါ။
အဲဒါေတြကို ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ဘုရားသားေတာ္ေတြ၊ မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြက ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြ မသိေသးတာေတြကို သိရွိနားလည္ေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမရမည့္တာဝန္ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြအေပၚ သူတို႔တစ္ေတြ သမိုင္းအဆက္ဆက္က ရက္စက္ယုတ္မာခဲ့ၾကတာ ေတြကို ေဟာေျပာဆုံးမမိခဲ့ရင္ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္ေအာင္လႈံ႔ေဆာ္သူလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ၾကမွာလား ?
ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာအေပၚမွာ မတရား အႏိုင္က်င့္ခံရတာကို မတရားအႏိုင္က်င့္ခံရပါတယ္ လို႔ ျပန္ေျပာျပခြင့္ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဆူပူမႈေတြ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ညီမေတြ ကိုယ့္သမီးေတြ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ ယဥ္ပါးေနရင္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရမွာလား ? ကိုယ့္ညီမေတြ ကိုယ့္သမီးေတြကို လူမ်ိဳးျခားက မတရားေစာ္ကားသြားရင္ေကာ ကိုယ့္ဘာသာက်ိတ္ခံစားေနရမွာလား?
ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို လူမ်ိဳးျခားေတြက အုပ္စုလိုက္ ဝိုင္းသတ္ေနၾကရင္ေတာင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရမွာလား? တရားဥပေဒကေကာ အမွန္တရားဘက္ကေန ရပ္တည္ၿပီးေတာ့ အကာအကြယ္ေပးမွာလား ? ဆိုတာကို သမာသမတ္က်လွပါတယ္ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးမ်ားကို ေမးၾကည့္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အုပ္စုလိုက္ ဆူပူမႈေတြ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ အေျခအေနေတြ လက္မလြန္ခင္ ထိန္းသိမ္းေပးရမွာက အစိုးရနဲ႔ တရားဥပေဒရဲ႕တာဝန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားအဖြဲ႔ကေတာ့ သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ေပးေနၾကရမွာပါ။ ဆူပူမႈ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္လာမွာကို ေၾကာက္လို႔ ဘယ္လူမ်ိဳးျခားက ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဝါးၿမိဳဝါးၿမိဳ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွီးစားဖဲ့စား မတရားေစာ္ကားေနေန လက္ပိုက္ၾကည့္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ ငါးႏွစ္အတြင္းမွာပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အလြန္လွပတင့္တယ္ က်က္သေရမဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္းျပည့္စုံလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ေစတီပုထိုးေတြ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ိဳးစုံ ရိပ္သာဓမၼာရုံေတြ ျပာပုံဘဝေရာက္သြားႏိုင္ေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိၾကမွာပါ။
အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔က ဘာလုပ္ၾကရမွာလဲဆိုရင္ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ သူတို႔ အေဆာက္အအုံေတြ ပစၥည္းေတြကို လက္ဖ်ားေလးနဲ႔ေတာင္သြားတို႔စရာ မလိုပါဘူး။ က်ဳပ္တို႔လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ေရွးကထက္ပိုၿပီးေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ စည္းစည္းလုံးလုံး ေနထိုင္ၾကရမယ္၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဝင္ဆိုင္မွာပဲ ေစ်းဝယ္ၾကရမယ္၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘသာဝင္အခ်င္းခ်င္းသာ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ၾကရမယ္-ဆိုတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ သံမဏိအတြင္းစည္းကမ္းေတြကို ကိုယ့္မိသားစု အခ်င္းခ်င္း၊ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ သြန္သင္ညႊန္ျပ ဆိုဆုံးမေပးၾကရပါမယ္။ ကိုယ့္သားသမီးေလးမ်ားကို ယဥ္ေက်းလိမၼာဗုဒၶဘာသာသင္တန္းေက်ာင္းမ်ားသို႔ မျဖစ္မေန (အခ်ိန္ပိုင္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္) ပို႔ေပးၾကရမွာပါ။ လူတိုင္းလူတိုင္း ဗုဒၶတရားေတာ္ကို နားလည္ေအာင္ ေလ့လာသင္ၾကား မွတ္သားနာယူၾကရမွာပါ။
က်ဳပ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားက သူတစ္ပါးကို သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲတာေတြ၊ သူတစ္ပါး သားမယားကို မတရားေစာ္ကားတာေတြ၊ သူတစ္ပါး ပစၥည္းလုယက္ဖ်က္ဆီး ခိုးယူတာေတြ၊ လိမ္ညာလွည့္ျဖားတာေတြ၊ မူးယစ္ေဆးဝါး ေသာက္သုံးမွီဝဲတာေတြ၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဆဲဆို၊ ဂုန္းတိုက္၊ မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္း ညစ္ညမ္းယုတ္မာတဲ့ အေျပာအဆိုေတြ အလုပ္ေတြကို အၿမဲတမ္း ေရွာင္ၾကဥ္ၾကဖို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာပီပီ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ ယုတ္မာေနေန ကိုယ္ကေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းတရားလက္ကိုင္ထားၿပီး စိတ္ေကာင္းေမြးကာ ဘယ္သူေတာ္ေတာ္ မေတာ္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္က ေတာ္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကပါ။ ဘယ္သူေတြက ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ကုိယ္ကေတာ့ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားၾကရမွာပါ-ဟု ေမတၱာျဖင့္ ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါတယ္။
အရွင္ဇဝန (ကုန္းေဇာင္း)၊ မိုုးမခေပးစာ၊ ဧျပီ ၁၂၊ ၂၀၁၃
အခုတစ္ေလာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာျပည္ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ စာတိုေပစေလးေတြ တစ္ေၾကာင္းတစ္ေလ ေရးရမွာကို လက္တြန္႔ေနမိတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္ေတြကိုယ္စီ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ရွိေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွလုံးခုံသံကို နားေထာင္ၾကည့္ရင္ေတာင္ မ်ိဳးခ်စ္ မ်ိဳးခ်စ္လို႔ ျမည္ဟိန္းေနတာ အတိုင္းသား ၾကားေနရပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံးသို႔ စီးဆင္းလည္ပတ္ေနတဲ့ ေသြးေတြကလည္း မ်ိဳးခ်စ္ေသြးေတြပါပဲ။ ဒီေတာ့ဗ်ာ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ ဘယ္ေနရာကို ေဖာက္ၾကည့္ေဖာက္ၾကည့္ မ်ိဳးခ်စ္ေသြးေတြပဲ ထြက္လာမွာပါ။ ရင္ႏွင့္မဆန္႔ေအာင္ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္စာေပေတြေရးတဲ့အခါမွာလဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ စာေပေတြပဲျဖစ္လာမွာပါ။
အဲဒီလို မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္လြန္းတဲ့စာေပေတြ ေရးမိရင္ က်ဳပ္တို႔ကို မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္ (သို႔) အၾကမ္းဖက္ဆူပူမႈေတြျဖစ္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္သူလို႔ ဝိုင္းၿပီးကင္ပြန္းတပ္ၾကဦးမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရက္ရက္စက္စက္ႀကီးကို နာဇီလက္သစ္နာမည္တပ္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ကြန္မန္႔ေလး တစ္ခ်က္ေရးမိရင္ေတာင္ အဖြေကာင္၊ ေဖ့စ္ဘုတ္လူသတ္ေကာင္လို႔ အစြပ္စြဲခံရဦးမယ္။ ဒီေတာ့ ဘာမွမေရးတာပဲေကာင္းပါတယ္ဆိုၿပီး အသာေလးၿငိမ္ေနမိတာ။
“ဘာသာလူမ်ိဳးမခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသား …” ဆိုင္းဘုတ္ စတစ္ကာေတြကို လိုက္ေဝေနၾကတယ္၊ ေစ်းဆိုင္တိုင္း ကားတိုင္းမွာ စတစ္ကာေတြ လိုက္ကပ္ေနၾကတယ္ဆိုတ့ဲ သတင္းေတြ ၾကည့္လိုက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ အပ္နဲ႔ဆြသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ အံမယ္ သူတို႔က ေနာက္က အဆစ္ကေလးကပါေသးတယ္ဗ်ာ “ကြ်ႏ္ုပ္ေၾကာင့္ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရးပဋိပကၡ မျဖစ္ေစရ …” တဲ့။
လူျမင္ေကာင္းေအာင္ လႈပ္ရွားေနတာက တစ္ျခား တကယ္တမ္း လုပ္ေနတာက တစ္ျခားဆိုတာ အသိဉာဏ္ရွိၾကတဲ့သူတိုင္း သိၾကမွာပါ။ အဲဒီလို အေျပာတစ္မ်ိဳး အလုပ္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ အဆီအေငၚမတည့္တာ ေတြကို ေတြ႔ေတြ႔ေနရေတာ့ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္တယ္၊ ငိုလည္းငိုခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ရယ္ခ်င္ရတာလဲ ဆိုေတာ့ ဒီအဖြဲ႔ကို ဦးေဆာင္ ပါဝင္ေနၾကတဲ့သူေတြကေကာ တကယ့္ကို လူမ်ိဳးဘာသာမခြဲျခားဘဲ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ ေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္ယူအားေပးေနၾကလို႔လား။ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရးပဋိပကၡျဖစ္ေအာင္ ေကာ ဘယ္သူေတြက ဖန္တီးေနတာလဲ။ ကမၻာအရပ္ရပ္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ တစ္ကမၻာလုံး လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရး ပဋိပကၡေတြ ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ဘယ္သူေတြက ဖန္တီးေနၾကတာလဲ မွန္မွန္ေျဖၾကပါ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၾကပါ။ အဲဒီလို မီးစတစ္ဖက္ ေရမႈတ္တစ္ဖက္ အရွက္မရွိတဲ့ မ်က္ႏွာေတြကို ျမင္ရလို႔ကိုပဲ တစ္ကမၻာလုံးၾကားေအာင္ ဟားတိုက္ရယ္ေမာပစ္လိုက္ခ်င္တာ။
ဘာ့ေၾကာင့္ ငိုခ်င္ရတာလဲဆိုေတာ့ ကိုးေျခာက္ကိုးဆိုတဲ့ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္အဖြဲ႔ေတြကို ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈေတြျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္တဲ့အဖြဲ႔လို႔ စြပ္စြဲလိုက္ၾကလို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္အမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာအေပၚမွာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္လာေအာင္၊ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ အသိပညာေတြေပးေနတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္အဖြဲ႔ကို အခုလို မတရားပုတ္ခတ္ ေစာ္ကားခံေနရတာကို ဘယ္သူေတြကမွ ျပန္လည္ေခ်ပ ေထာက္ျပေဝဖန္တာမ်ိဳး မရွိခဲ့တာဟာလည္း ဝမ္းနည္းဖို႔ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ လူမ်ိဳးဘာသာမခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသား – လို႔ နာမည္လွလွေလးေပးလိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဆိုင္ကိုပဲ အားေပးၾကဖို႔ စည္းရုံးတဲ့ “ကိုးေျခာက္ကိုး” အဖြဲ႕ကို နာမည္ဆိုး ထြက္သြားေအာင္ ထိုးႏွက္ လိုက္တာပါပဲ။ ဒါကို ျမန္မာလူငယ္ေတြက မသိရွာၾကဘူး။ သူတို႔ အဖြဲ႔ေတြမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရင္ ကိုးေျခာက္ကိုးလႈပ္ရွားမႈေတြ ေအာင္ျမင္သြားရင္ သူတို႔တစ္ေတြေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ျမန္မာေတြ အားမေပးၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို အားမေပးၾကေတာ့ဘူးဆိုရင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ သိမ္းပိုက္ၿပီး လူလူခ်င္းၿမိဳမည့္ စီမံကိန္းႀကီးေတြ က်ဆင္းကုန္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သိလို႔ ကိုးေျခာက္ကိုး နာမည္ပ်က္ေအာင္ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးၿပီး အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ကိုးေျခာက္ကိုးအဖြဲ႔ရဲ႕ လႈံ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတာပါလို႔ နာမည္ဆိုးတပ္ၾကေတာ့မယ္ေလ။ အဲဒီအခါမွာ လူေတြကလည္း နားေယာင္ၿပီး ကိုးေျခာက္ကိုး တံဆိပ္ႀကီးက အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေပးတတ္တယ္တဲ့ – ဆိုၿပီး ေၾကာက္လန္႔ၿပီး သိမ္းထားၾကေတာ့မယ္။ လူမ်ိဳးဘာသာ မခြဲျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသားဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးက လွပါတယ္။ ဒါေလးပဲ ကပ္ထားတာေကာင္းပါတယ္ဆိုၿပီး လူမ်ိဳးျခားေတြရဲ႕ လွည့္ကြက္ထဲကို ျပန္ေရာက္သြားၾကေတာ့မယ္။
က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက အရမ္းအရမ္းကို သေဘာထားေကာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ ဘာသာဝင္တံဆိပ္ေတြ တပ္ထားတဲ့ဆိုင္ေတြမွာ လူမ်ိဳးဘာသာ မခြဲျခားပဲ အားေပးခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကထဲက သူတို႔လူမ်ိဳးေတြကေတာ့ သူတို႔ဘာသာဝင္ဆိုင္ေတြမွာ အားေပးခဲ့ၾကတာပါ။ ျမန္မာဆိုင္ဆိုရင္ေတာ့ အငတ္သာခံမယ္ လုံးဝမစားဘူးဆိုတာမ်ိဳး မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။ သူတို႔ဘက္က်ေတာ့ သိတတ္လိုက္ၾကတာ။
လူ႔အခြင့္အေရးေတြ၊ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းမီဒီယာေတြ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ဒီကေန႔ေခတ္မွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ စည္းရုံးမႈေတြ၊ ယဥ္ေက်းလိမၼာမႈေတြရွိေအာင္ သိမ္းသြင္းမႈေတြ မလုပ္ရင္ မျဖစ္ေတာ့လို႔ ကိုးေျခာက္ကိုးလႈပ္ရွားမႈကို မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြ ကိုယ့္အသက္ကို ပဓာနမထားပဲ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ စည္းရုံးမႈေတြက မျဖစ္မေန လိုအပ္ပါသလဲဆိုေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့သတင္းမီဒီယာေတြ ေခတ္စားလာတဲ့ ဒီေန႔လို အင္တာနက္ေခတ္မွာ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံးမွာ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔တစ္ႏိုင္ငံ ေပါင္းစည္းဆက္သြယ္ထားတဲ့ လမ္းတံတားႀကီးမ်ား ေတာက္ေလွ်ာက္ဖြင့္ထားလိုက္ပါၿပီ။ ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း လူမ်ိဳးဘာသာခ်င္းမတူလို႔ ပိတ္ကာထားခဲ့တဲ့ လူ႔စည္းလူ႔ေဘာင္တံခါးႀကီးဟာလည္း ဟင္းလင္းပြင့္သြားပါၿပီ။ လူမ်ိဳးျခား တိုင္းတစ္ပါး ယဥ္ေက်းမႈေတြကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံထဲကို ဒလေဟာ စီးဝင္လာေနပါၿပီ။
ဒီေတာ့ အေပ်ာ္အပါး ေလာင္းကစား အာရုံခံစားမႈေတြကလည္း ဒလၾကမ္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ျဖစ္လာပါၿပီ။ ဒီေတာ့ အာရုံခံစားမႈအတြက္ဆိုရင္ လူမ်ိဳးေပ်ာက္မွာကိုလည္း မေၾကာက္ဘူး၊ ဘာသာစြန္႔ရမွာလည္း ဝန္မေလးဘူးဆိုတာေတြက ျဖစ္လာေနပါၿပီ။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္သာ ေနရမယ္ဆိုရင္ ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ ငရဲလည္းမေၾကာက္ ေထာင္လဲမမႈတဲ့ မိုက္ရူးရဲေတြကလည္း မ်ားလာေနပါၿပီ။ ကိုယ္ေမြးတဲ့ေမ်ာက္က ကိုယ့္ျပန္မေခ်ာက္ခင္ ကိုယ့္သားငယ္သမီးငယ္ ေလးမ်ားကို ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ သြန္သင္ဆုံးမၾကဖို႔ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ လႈပ္ရွားမႈေတြ မျဖစ္မေန လိုအပ္လာၿပီဆိုတာကို ေျပာခဲ့တာပါ။
ကိုးေျခာက္ကိုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ကိုးဆိုတာ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး၊ ေျခာက္ဆိုတာက တရားဂုဏ္ေတာ္ ေျခာက္ပါး၊ ကိုးဆိုတာက သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ဆိုလိုတာပါ။ ေနာက္ခံဘက္ဂေရာင္းကိုလည္း ၾကည့္လိုက္ဦး၊ သာသနာ့အလံေတာ္၊ ႏွစ္ဆယ့္ေလးပစၥည္းစက္ဝိုင္း၊ အေသာကေက်ာက္တိုင္ေတြပါ။ ဒီလို စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တီိထြင္ၾကံဆထားတဲ့ အျမတ္ဆုံးရတနာသုံးပါး အျမတ္ဆုံးထားတဲ့တံဆိပ္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ဆိုင္ ကိုယ့္ယာဥ္ေတြမွာ အျမတ္တႏိုး ခ်ိတ္ဆြဲထားျခင္းျဖင့္ ေဘးဆိုးကပ္ဆိုး အႏၱရာယ္ဆိုး ေတြ ကင္းေဝးၿပီး စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ က်က္သေရမဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေနမွာပါ။ ဤတံဆိပ္ကို အိမ္မွာ ကပ္ထားျခင္းျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ ရတနာသုံးပါး အျမတ္ဆုံးထားၿပီး အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအိမ္ ဤဆိုင္သို႔ ေရာက္လာသူတိုင္း ေဘးရန္ကင္းကြာၿပီး ေအးခ်မ္းသာယာမဂၤလာ ရွိၾကပါေစ-ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္ေနပါတယ္။
လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္မွာ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားေတြက ဒီအခြင့္အေရးေတြကို လက္ေတြ႔အသုံးခ်ေနၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာေတြကေတာ့ ဖဲ့စားတာကိုလည္းခံရ လွီးစားတာကိုလည္းခံရ ဝါးၿမိဳတာကိုလည္း ခံေနၾကရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္ မရွိရင္ မျဖစ္ေတာ့လို႔ ကိုးေျခာက္ကိုး လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဘုရားသားေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြ စတင္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ကိုးေျခာက္ကိုးအဖြဲ႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က
(က) ဗုဒၶဘာသာ အခ်င္းခ်င္း စည္းလုံးညီညြတ္ၾကရန္၊
(ခ) ဗုဒၶဘာသာ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီေသာအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာေစ်းဆိုင္ေတြမွာပဲ ဝယ္ယူအားေပးၾကရန္၊
(ဂ) ဗုဒၶဘာသာ အခ်င္းခ်င္းသာ ထိမ္းလက္ထပ္ရန္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပါပဲ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အၾကမ္းမဖက္ပါဘူး။ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ေပၚေပါက္လာေအာင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မလႈံ႔ေဆာ္ပါဘူး။
က်ဳပ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ သမိုင္းအဆက္ဆက္ကထဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာနဲ႔ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းေနလာခဲ့ၾကတဲ့သူေတြပါ။ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဆုံးအမေအာက္မွာ မိသားစု အခ်င္းခ်င္း၊ ရြာသားအခ်င္းခ်င္း၊ ၿမိဳ႕သားအခ်င္းခ်င္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္သားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ စည္းစည္းလုံးလုံး ညီညီညြတ္ညြတ္ ေအးအတူပူအမွ် ေနလာခဲ့ၾကခဲ့ၾကတဲ့သူေတြပါ။
လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခား တိုင္းတပါးကေကာင္ေတြ ဝင္လာမွ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈေတြ ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာေတြကို အဖ်က္အဆီးခံရ၊ ကုိယ့္လူမ်ိဳးေတြ အဖ်က္အဆီးခံရနဲ႔ လူလိမၼာလူယဥ္ေက်းေလးေတြကေန လူၾကမ္းႀကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက သည္းခံစိတ္ေတြ သနားညွာတာစိတ္ေတြ သိပ္လြန္ကဲခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲဒီလို သည္းခံစိတ္ သနားညွာတာစိတ္လြန္ကဲခဲ့ၾကလို႔လဲ လူမ်ိဳးျခားေတြက ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို တစ္ျဖည္းျဖည္း ဝါးၿမိဳလာရာကေန အခုေတာ့ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြက ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ဒုနဲဒယ္နဲ႔ျဖစ္လာပါၿပီ။ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြကလည္း ေက်ာခ်မွ ဓားျပမွန္းသိၾကတာမို႔လား၊ ကိုယ့္သားသမီးကို မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ထက္သန္ေအာင္ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ သြန္သင္ဆုံးမ***်ိဳး မလုပ္ၾကဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လူမ်ဳိးျခားေတြ ဘာသာျခားေတြရဲ႕ ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္းမႈေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၾကတာေတြ႔ေနရတယ္။ လူမ်ိဳးျခား ဘာသာျခားေတြက နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို သုံးၿပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ဖဲ့စားလွီးစား ဝါးၿမိဳလာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ဘယ္အေျခအေနထိေရာက္ေနၿပီလဲဆိုတာ အားလုံးသိၾကမွာပါ။
အဲဒါေတြကို ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ဘုရားသားေတာ္ေတြ၊ မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ေတြက ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြ မသိေသးတာေတြကို သိရွိနားလည္ေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမရမည့္တာဝန္ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဝင္ေတြအေပၚ သူတို႔တစ္ေတြ သမိုင္းအဆက္ဆက္က ရက္စက္ယုတ္မာခဲ့ၾကတာ ေတြကို ေဟာေျပာဆုံးမမိခဲ့ရင္ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္ေအာင္လႈံ႔ေဆာ္သူလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ၾကမွာလား ?
ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာ သာသနာအေပၚမွာ မတရား အႏိုင္က်င့္ခံရတာကို မတရားအႏိုင္က်င့္ခံရပါတယ္ လို႔ ျပန္ေျပာျပခြင့္ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဆူပူမႈေတြ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ညီမေတြ ကိုယ့္သမီးေတြ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ ယဥ္ပါးေနရင္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရမွာလား ? ကိုယ့္ညီမေတြ ကိုယ့္သမီးေတြကို လူမ်ိဳးျခားက မတရားေစာ္ကားသြားရင္ေကာ ကိုယ့္ဘာသာက်ိတ္ခံစားေနရမွာလား?
ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို လူမ်ိဳးျခားေတြက အုပ္စုလိုက္ ဝိုင္းသတ္ေနၾကရင္ေတာင္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရမွာလား? တရားဥပေဒကေကာ အမွန္တရားဘက္ကေန ရပ္တည္ၿပီးေတာ့ အကာအကြယ္ေပးမွာလား ? ဆိုတာကို သမာသမတ္က်လွပါတယ္ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးမ်ားကို ေမးၾကည့္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အုပ္စုလိုက္ ဆူပူမႈေတြ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ အေျခအေနေတြ လက္မလြန္ခင္ ထိန္းသိမ္းေပးရမွာက အစိုးရနဲ႔ တရားဥပေဒရဲ႕တာဝန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားအဖြဲ႔ကေတာ့ သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ေပးေနၾကရမွာပါ။ ဆူပူမႈ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ျဖစ္လာမွာကို ေၾကာက္လို႔ ဘယ္လူမ်ိဳးျခားက ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဝါးၿမိဳဝါးၿမိဳ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွီးစားဖဲ့စား မတရားေစာ္ကားေနေန လက္ပိုက္ၾကည့္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ ငါးႏွစ္အတြင္းမွာပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အလြန္လွပတင့္တယ္ က်က္သေရမဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္းျပည့္စုံလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ေစတီပုထိုးေတြ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ိဳးစုံ ရိပ္သာဓမၼာရုံေတြ ျပာပုံဘဝေရာက္သြားႏိုင္ေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိၾကမွာပါ။
အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔က ဘာလုပ္ၾကရမွာလဲဆိုရင္ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ သူတို႔ အေဆာက္အအုံေတြ ပစၥည္းေတြကို လက္ဖ်ားေလးနဲ႔ေတာင္သြားတို႔စရာ မလိုပါဘူး။ က်ဳပ္တို႔လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ေရွးကထက္ပိုၿပီးေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ စည္းစည္းလုံးလုံး ေနထိုင္ၾကရမယ္၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာဝင္ဆိုင္မွာပဲ ေစ်းဝယ္ၾကရမယ္၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘသာဝင္အခ်င္းခ်င္းသာ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ၾကရမယ္-ဆိုတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ သံမဏိအတြင္းစည္းကမ္းေတြကို ကိုယ့္မိသားစု အခ်င္းခ်င္း၊ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳး ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ သြန္သင္ညႊန္ျပ ဆိုဆုံးမေပးၾကရပါမယ္။ ကိုယ့္သားသမီးေလးမ်ားကို ယဥ္ေက်းလိမၼာဗုဒၶဘာသာသင္တန္းေက်ာင္းမ်ားသို႔ မျဖစ္မေန (အခ်ိန္ပိုင္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္) ပို႔ေပးၾကရမွာပါ။ လူတိုင္းလူတိုင္း ဗုဒၶတရားေတာ္ကို နားလည္ေအာင္ ေလ့လာသင္ၾကား မွတ္သားနာယူၾကရမွာပါ။
က်ဳပ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားက သူတစ္ပါးကို သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲတာေတြ၊ သူတစ္ပါး သားမယားကို မတရားေစာ္ကားတာေတြ၊ သူတစ္ပါး ပစၥည္းလုယက္ဖ်က္ဆီး ခိုးယူတာေတြ၊ လိမ္ညာလွည့္ျဖားတာေတြ၊ မူးယစ္ေဆးဝါး ေသာက္သုံးမွီဝဲတာေတြ၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဆဲဆို၊ ဂုန္းတိုက္၊ မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္း ညစ္ညမ္းယုတ္မာတဲ့ အေျပာအဆိုေတြ အလုပ္ေတြကို အၿမဲတမ္း ေရွာင္ၾကဥ္ၾကဖို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာပီပီ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေလာက္ပဲ ယုတ္မာေနေန ကိုယ္ကေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းတရားလက္ကိုင္ထားၿပီး စိတ္ေကာင္းေမြးကာ ဘယ္သူေတာ္ေတာ္ မေတာ္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္က ေတာ္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကပါ။ ဘယ္သူေတြက ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ကုိယ္ကေတာ့ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားၾကရမွာပါ-ဟု ေမတၱာျဖင့္ ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါတယ္။
၂ နွစ္သား အစိုးရကေန ျပည္သူေတြ ဘာရလိုက္သလဲ
အခုဆိုရင္ စစ္အာဏာ႐ွင္ေတြ ဆီကေန ဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္တဲ့ အရပ္သားတပိုင္း အစိုးရ အာဏာလဲြွႊေျပာင္း တာ၀န္ယူခဲ့တာ ၂ နွစ္ ႐ွိခဲ့ပါျပီ။ ဒီ ၂ နွစ္တာ ကာလအတြင္း ျပည္သူေတြဘ၀ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲ လာျပီလဲ၊ ေျပာင္းလဲသင့္ သေလာက္ ေျပာင္းလဲ ခဲ့ရဲ့လား ဆိုတာ ခုတပတ္ ေဆြးေနြးတင္ျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ---

Subscribe to:
Posts (Atom)
ေနာက္ဆုံးတင္ျပီသမွ်..ဆက္ဖတ္ရန္...ေအာက္သုိ႕
-
▼
2014
(208)
-
▼
October
(117)
- ေသြးလြန္တုတ္ေကြး တိုက္ဖ်က္တဲ့ ျခင္ေတြကို ေစလြတ္ၿပီ
- ISIS စစ္ေသြးၾကြ မ်ားအား သုတ္သင္မႈအတြက္ တစ္ရက္အသံုး...
- ISIS အဖဲြ႕က အေသခံဗံုးခဲြသမားမ်ား ႏွင့္ လူသားတံတုိင...
- အိႏိၵယ ရထား သံလမ္း ေဘးတြင္ ကိုယ္လက္ အဂၤါ ျပတ္ေတာက္...
- (၅)လႊာတုိက္ခန္း၀ရန္တာ အုတ္ခံုေပၚတြင္ထုိင္ေနသူ အမ်ဳ...
- ေငြမည္းျဖင့္ အိမ္ၿခံေျမ ၀ယ္ယူ ေစ်းကစားသည့္ အဖဲြ႕အစ...
- ဆီရီးယားတြင္ ISIS အဖဲြ႕က ဆီးရီးယားစစ္ဘက္ အႀကီးအကဲ ...
- ေငြေၾကး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ား ေဒၚလာဘက္သုိ႔ လွည့္လာ
- ခရီးသည္တင္ယာဥ္ အရွိန္မထိန္းႏိုင္ဘဲ ေရေျမာင္းထဲ ထို...
- စစ္ေသြးႂကြေတြ ႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြဘ၀ (ရုပ္...
- ေတာင္ကိုရီးယား စစ္သား ၄ ဦး ေထာင္ နွစ္ရွည္ က်
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၁)ရက္ေန ့ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း ေန ့စဥ္ သ...
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၁)ရက္ေန ့ထုတ္ ေၾကးမုံ ေန ့စဥ္ သတင္းစာ
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၁)ရက္ေန ့ထုတ္ ျပည္ေထာင္စု ေန ့စဥ္ သတ...
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၀)ရက္ေန ့ထုတ္ အားကစား ျမင္ကြင္း ဂ်ာန...
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၁)ရက္ေန ့ထုတ္ Auto World Journal Vol...
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၁)ရက္ေန ့ထုတ္ ျမန္မာတုိင္း(မ္) ဂ်ာနယ...
- ႏုိ၀င္ဘာလ (၁)ရက္ေန ့ထုတ္ Netguide Vol. (3) , Issue...
- အီလက္ထရြန္နစ္ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းျပႆနာ (ရုပ္/သံ)
- ဘူကီနာဖာဆိုတြင္ ေဒါသထြက္ေနသည့္ လူအုပ္ႀကီးက ပါလီမန္...
- ဘာကီနာဖာဆို နိုင္ငံမွာ အစိုးရ ဖ်က္သိမ္းေျကာင...
- လြတ္ေတာ္တြင္ ၾကက္ဆူပင္စီမံကိန္းဆိုင္ရာ ေမးခြန္း လယ...
- ျမန္မာ့႐ုပ္ေသးပြဲ ကမၻာ့အလယ္တြင္ ေပၚလြင္ထင္ရွားတင့္တယ္
- ေစာင့္ဥပေဒအျမန္ဆုံးျပ႒ာန္းႏုိင္ေရး လူထုဆႏၵထုတ္ေဖာ္...
- အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြ႕ဲ(အထက္ျမန္မာျပည...
- သန္းေခါင္ေက်ာ္မွရတဲ့ ခြင့္ျပဳမိန္႔
- ပုဂံတြင္ ကမၻာလွည့္ခရီးသြား စုံတြဲမ်ားအတြက္ ႐ုိးရာဓ...
- အစၥလာမ္ဘာသာဝင္အမ်ိဳးသားတစ္ဦးဗုဒၶဘာသာသို႔ကူးေျပာင္...
- ေမာ္ကြၽန္းတြင္ ဓာတ္ႀကဳိးျပတ္က်၍ ေလးဦးေသဆုံး
- မိတၳီလာ အက်ဥ္းေထာင္တြင္ မူးယစ္တရားခံအား ဧည့္ေတြ႕လာ...
- ၇ ႏွစ္သမီးေလးအား ေငြတစ္ေထာင္ေပး ေစ်း၀ယ္ခိုင္းၿပီး ...
- ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲညပိုင္းတြင္ဗလီခိုးျပင္ေနတာသက္ဆိုင္...
- ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးတြင္ အေရးေပၚလူနာမ်ားကို ဓာတ္ခဲြခန...
- ဓါတ္ႀကိဳးျပဳတ္က်မႈေၾကာင့္ေဆာ့ကစားေနသည့္ကေလးငယ္ (၂)...
- နာမည္ၾကီးကာ့ဒ္တပ္ဖြဲ ့ဝင္အမ်ိဳးသမီးကိုအိုင္အက္စ္တိ...
- ေထာင္ ၁၅ႏွစ္ က်လည္း က်ပါေစ ဟုဆိုကာ သားမယားျပဳက်င့္သူ
- လစာနည္းပါးမႈႏွင့္ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း ခြဲျခားဆက္ဆံခ...
- ႏုိင္ငံ၏အခ်ဳပ္အျခာကုိ မထိပါးရန္ အိႏၵိယႏွင့္ဗီယက္နမ...
- ပညာေရးရံပံုေငြ သိန္း ၆၀၀ နီးပါး အလြဲသံုးမႈ ပညာေရးဝ...
- ေငြႏွင့္ဘဏ္ကတ္မ်ား ခုိးယူခံရေၾကာင္း ဘဏ္သို႔လာေရာက္...
- ေတာင္ကိုရီးယားဇတ္လမ္းတြဲမ်ားၾကည့္မႈ၊ ျခစားမႈ တို႔ျ...
- လူရႊင္ေတာ္မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ လက္နက္ကုိင္ဂုိဏ္း ျပင္သစ...
- ကုလလူ႔အခြင့္အေရးအစီရင္ခံစာ ႏုိင္ငံတကာ တံု႔ျပန္ခ်က္...
- အေမရိကန္မွာ လံုျခံုေရး တိုးျမွင့္
- အာဖဂန္ ၃ ဦးလက္ကို ျဖတ္ခဲ့သူ ၾသစီစစ္သား တရားစြဲခံရ...
- ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အမ်ိုးသမီးေတြ လုပ္ခလစာနည္း
- လူကိုတိုက္မိၿပီး ထြက္ေျပးသည့္ကား ရဲတပ္ဖြဲ႕က နာရီပိ...
- စစ္ေတြတြင္ အမ်ိဳးသမီးၾကီး တစ္ဦးကို ေရတြင္းထဲ ေသဆု...
- က်ပ္ေငြတန္ဖိုး ၂ ႏွစ္အတြင္း အနိမ့္ဆံုး ေစ်းကို ေရာက္
- ေဒၚလာေဈးေတြ တက္ျပီး က်ပ္ေဈးေတြက်
- ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ တန္ေဆာင္တိုင္ လံုၿခံဳေရး တင္းၾကပ္စြ...
- အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ျမစ္ေရတိုက္စားမႈေၾကာင့္ ကမ္းပ...
- ေလဆာ သြားတိုက္ေဆး Colgate ကုမၸဏီက ဝယ္ယူ
- အစၥေရးတြင္ ဇနီး ၂၁ ဦးႏွင့္သမီးမ်ားအေပၚ လိင္ပုိင္း...
- Black List သတ္မွတ္ခံရသူ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသား မႏၲေလး အျပ...
- ပေဟဠိဆန္ဆန္ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ ကင္ဂ်ဳံအန္ အေၾကာင္းကု...
- နာဆာ အာကာသဒုံးပ်ံယာဥ္ ပ်က္က်
- သမၼတနဲ႔ကာခ်ဳပ္အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရး ထိပ္သီး ေဆြးေႏြးပ...
- မိမိကုိယ္ကိုယ္ မီး႐ိႈ႕မည္ဆုိသည့္သတင္း တိုက္ခိုက္မႈ...
- ေကာ္သူေလးတပ္မေတာ္ဖြဲ႔စည္းရန္ ဆုံးျဖတ္
- သီရိလကၤာ ေျမျပိုမႈ လူ ရာခ်ီ ေပ်ာက္ဆံုးေန
- ည ၁၀ နာရီေနာက္ပိုင္း မီးထြန္း၊ သြားလာလၽွင္ ပစ္ခတ္ခ...
- ISIS ကိုတိုက္ဖို႔ အိမ္နီးခ်င္း ကဒ္ေတြအင္အားျဖည့္
- ကိုဘာနီၿမိဳ႕တိုက္ပဲြမ်ားတြင္ စစ္ကူေပးရန္ ကာ့ဒ္တပ္ဖ...
- ျမန္မာလူငယ္ႏွစ္ဦးကုိ မ်ိဳးရုိးဗီဇ ထပ္မံစစ္ေဆးဖုိ႔...
- ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္ အစၥလာမ္မစ္ေခါင္းေဆာင္ ေသဒဏ္
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၆)ရက္ေန ့ထုတ္ Digital Life နည္းပညာဂ်...
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၀)ရက္ေန ့ထုတ္ ျပည္ေထာင္စု ေန ့စဥ္ သတ...
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၀)ရက္ေန ့ထုတ္ ေၾကးမုံ ေန ့စဥ္ သတင္းစာ
- ေအာက္တုိဘာလ (၃၀)ရက္ေန ့ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း ေန ့စဥ္ သ...
- ၀မ္ေပါင္ကုမၸဏီ ျမန္မာျပည္က ထြက္ခြာသြားဖုိ႔ လက္ပံေတ...
- ေမဘရဏီေသာ္က အေကာင္းဆုံး ယွဥ္ျပိဳင္သြားမယ္လုိ႔ ေျပာ...
- UNFC အဖြဲ႕ဝင္ အျဖစ္က ဆက္ရပ္ဆိုင္းထားမယ္လို႔ ေကအန္ယ...
- အိမ္ၿခံေျမ ေစ်းကစားလွ်င္ အေရးယူမည္
- ပုဒ္မ ၄၃၆ ကိုမျပင္ဘဲ ကာလုံအခန္းက႑တိုးျမႇင့္ရန္ တပ္...
- ဘက္ထရီျဖင့္ေရွာ့ခ္တိုက္ ငါးဖမ္းေနစဥ္ ဓာတ္လိုက္၍ေသဆုံး
- ျမန္မာလူငယ္ႏွစ္ဦးအမႈ ျပန္သံုးသပ္ေပးဖုိ႔ ထုိင္းေရွ...
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၇)ရက္ေန ့ထုတ္ Myanmar Times (English...
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၇)ရက္ေန ့ထုတ္ The Messenger Vol 5 No 22
- ဆီးရီးယားအစိုးရထိန္းခ်ဳပ္ရာ အိုင္းဒလစ္ၿမိဳ႕ကို သူပ...
- လူရႊင္ေတာ္မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ လက္နက္ကုိင္ဂုိဏ္း ျပင္သစ...
- အေရွ့ယူကရိန္း ေရြးေကာက္ပြဲကို အသိအမွတ္မျပု
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၉)ရက္ေန ့ထုတ္ ျပည္ေထာင္စု ေန ့စဥ္ သတ...
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၉)ရက္ေန ့ထုတ္ ေၾကးမုံ ေန ့စဥ္ သတင္းစာ
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၉)ရက္ေန ့ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း ေန ့စဥ္ သ...
- တစ္ခ်ိန္က မႏၲေလးၿမိဳ႕ အ႐ုဏ္ဦး
- ရွားပါး ပန္ဒါဝက္ဝံ အနီမ်ိဳး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေတြ႔ရွိ
- မေသခ်င္ရင္ ၀န္ခံလိုက္ဆိုလို႔ ေၾကာက္လို႔၀န္ခံရပါတယ္...
- ဖမ္းဆီးခံ လူငယ္ ၂ ဦး၏ မိဘမ်ား ထုိင္းတရားရုံးခ်ဳပ္...
- အိႏၵိယေထာင္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာမႈေၾကာင့္ ထုိင္းႏုိင္င...
- အၾကမ္းဖက္အႏၱရာယ္ အေျခအေန သတင္းထုတ္ျပန္မည္
- UNFC က ထြက္ဖို႔ KNU ဆံုးျဖတ္
- ျမန္မာႏွစ္ဦးရဲ့ ဓာတ္မွန္မွာ သကၤာမကင္းစရာ မေတြ႕
- လိပ္ကၽြန္း ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးမႈ ထိုင္းရဲတပ္ဖြဲ႔ ရွင္း...
- ၾသစီမွာ ခိုလွဳံသူေတြကို ျပန္မပို႔ဖို႔ ေတာင္းဆိုေန
- ျပန္ေပးဆြဲခံ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယားေက်ာင္းသူမ်ား အတင္းအဓမ...
- မဲဆနၵရွင္ စါရင္း မွတ္ပံုတင္လုပ္ငန္း စမယ္
- ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းမွ ကခ်င္ပဋိပကၡ ေျပလည္ႏိုင္
- အီဘိုလာျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံကလူေတြကို ၾသစီ ဝင္ခြင့္မေပး
- အမ်ိုးသမီးေတြကို ဘိုကိုဟာရမ္က ေရွ့တန္း ပို့ေန
- ေဆးဝန္ထမ္းေတြကို မခြဲျခားဖို့ ဘန္ကီမြန္းေျပာ
- ေတာင္ဒဂုံက လယ္သမားဆႏၵျပပြဲ (ရုပ္/သံ)
- ေရႊႏွင့္ရတနာပစၥည္းတန္ဖိုး ၃၈၆ သိန္းေက်ာ္ခိုးယူသူမ်...
- လားရွိဳးျမိဳ ့တြင္ ခရီးသည္တင္ယာဥ္တစ္စီး၏ ယာဥ္၀န္ထမ...
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၈)ရက္ေန ့ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း ေန ့စဥ္ သ...
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၈)ရက္ေန ့ထုတ္ ေၾကးမုံ ေန ့စဥ္ သတင္းစာ
- ေအာက္တုိဘာလ (၂၈)ရက္ေန ့ထုတ္ ျပည္ေထာင္စု ေန ့စဥ္ သတ...
- ေငြေၾကးမလံုေလာက္၍ စည္ပင္မွ စစ္ေတြတြင္အမႈိက္မ်ား ပံ...
- သမၼတရဲ႕ လႊတ္ေတာ္ဖ်က္သိမ္းခြင့္ ဖဲြ႔စည္းပံုျပင္ေရးေ...
- အေမရိကန္ သံအမတ္ ကခ်င္ ခရီးစဉ္
- ေဒသခံ လူထုရဲ႕ အသံနားေထာင္ဖို႔ အေရးႀကီး
- စားထိုးေျမယာ ျပန္မေပးလွ်င္ ေတာင္သူမ်ား အခက္ခဲၾကံဳမည္
- ျမန္မာႏုိင္ငံသားတဦး မေလးရွားတြင္ အသတ္ခံရ
- ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ အမိ်ဳးသမီး သီးသန္ ့ယာဥ္လုိင္း စတင...
- ခိုေတာင္းကၽြန္းလူသတ္မႈ ၿဗိတိန္ရဲ စံုစမ္းေရး စတင္
- ကမၻာတုိင္ေအာင္ ေက်ာ္ၾကားလာသည့္ ျမန္မာ့အလွ ရွင္မေတာ...
- ျမန္မာ-အေမရိကန္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈ အေျပာင္းအလဲ
-
▼
October
(117)






