ေၾကြလြင့္ခဲ့ေသာ ပန္းတစ္ပြင့္

ပန္းေလးမ်ား လွပစြာပြင့္ေနသည္ကို ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ ေရာင္စံုျဖာ၍ လွပေနၾကသည္။
ပန္းတို႕အလယ္မွာ ပ်ားပိတုန္းတို႕ ၀ဲကာပ်ံေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ပန္းကေလးမ်ားက ဖူးပြင့္စ။ ငံုဖူးစ။
တစ္ခ်ိဳ႕ကား ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကား။ မားမားမတ္မတ္ အလွတရားအတြက္ ေလာကအလယ္တြင္ တင့္တယ္ေနေပ၏။
အခ်ိဳ႕သည္ကား ေသြ႕ေျခာက္ေနေပၿပီ။ ႏြမ္းေၾကေနေပၿပီ။ အခ်ိန္တန္လို႕ ေၾကြက်သည့္ ပန္းတို႕အတြက္ မည္သူမွ်
သတိထားၾကမည္မဟုတ္။ အခ်ိဳ႕ကား အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ဆြတ္ခူးၾကေပမည္။ ဘုရားမွာ ေလးေလးစားစား ပူေဇာ္သူက
ပူေဇာ္ၾကေပမည္။ အခ်ိဳ႕ကား ေခါင္တြင္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးပန္ဆင္ၾကေပမည္။



ရုတ္တရက္ တယ္လီဖုန္းလာသျဖင့္ ကိုင္လိုက္သည္။ ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလား။ စေနတာလားဟု သံသယျဖစ္မိသည္။
ေသခ်ာေအာင္ထပ္ေမးလိုက္သည္။


“စည္သူေက်ာ္…ဆံုးၿပီ”

“ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လား”

“ဟုတ္တယ္…ကိုေက်ာ္”

“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ”

“ကားအက္ဆီးဒင့္ျဖစ္လို႕”

“ဘယ္လို”

“ေတာင္ၿပံဳးပြဲက အျပန္မွာျဖစ္တာ”



ရင္ထဲမွာ ဆို႕နင့္သြားသည္။ သူ႕အေမရဲ႕မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္းသတိရလိုက္သည္။
စည္သူေက်ာ္ဆိုတာ အခုမွ မူလတန္းေက်ာင္းသားေလး။ မိဘကို ဆိုးႏြဲ႕လို႕ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္။ အေဒၚေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္မႈ
အခံရ ဆံုးကေလး။ ထမင္းစားလွ်င္ ဟင္းရည္ေသာက္ပါမွ စားတတ္သူ။ မ်က္စိထဲမွာ ျပန္ၿပီးျမင္ေယာင္မိ သည္။
ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးျဖင့္ ေက်ာင္းသြားသည္ကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ဒီႏွစ္ အတန္းတင္ စာေမးပြဲမွာ ဆုတက္ယူ
ရမည့္ကေလးငယ္ျဖစ္သည္။



ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ေတာ့။ ရင္ထဲမွာ သူ႕မ်က္ႏွာေလးကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိသည္။ အျပစ္ကင္းစင္ ေသာ၊
အနာဂတ္အတြက္ အလားအလာရွိေသာ ကေလးငယ္ကေလး အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ေၾကြလြင့္ခဲ့ ရသည္။



တစ္အိမ္လံုး ပြက္ေလာရိုက္ေအာင္ ဟစ္ေအာ္ ငိုေၾကြးေနသည္မွာ ကမၻာပ်က္သည့္အလား ထင္မွတ္ မွားစရာျဖစ္ေန
သည္။ မိသားစု၀င္တိုင္း မ်က္ႏွာျပင္ တစ္ခုလံုး မို႕မို႕နီေနၾကသည္။ မ်က္ရည္စိုစိုျဖင့္ လာသမွ် မိတ္ေဆြေတြကို အသိ
အမွတ္ျပဳရံုသာျပဳၿပီး ဆက္လက္ငိုေၾကြးေနၾကသည္။ နာေရးလာေမး ၾကသူမ်ားမွာလည္း စိတ္မေကာင္းၾက။ မငိုေသာ္
လည္း မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ က်ေနၾကသည္။ ေယာက္်ား မ်ားမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ စို႕ေနၾကသည္။



ေဆးရံုႀကီးကို လိုက္သြားၾကသည္။ စည္သူေက်ာ့္ ရုပ္အေလာင္းမွာ ျမင္ရက္စရာမရွိ။ ၾကမၼာဆိုးက အၿငိဳးနဲ႕ ႏွိပ္စက္
ေလၿပီ။ အတူသြားသူတို႕မွာ ဒဏ္ရာရသူက ရေနသည္။ ေမ့ေနသူက ေမ့ေနသည္။ ကြယ္လြန္သူအတြက္ လိုအပ္တာ
ေတြကို လုပ္ၾကရသည္။ ေဆးကုသေနသူအတြက္ တစ္ဖက္ကလည္း ခြဲစိပ္ကုသေရးလုပ္ငန္းေတြ စီစဥ္ၾကရသည္။



လူ႕ေဘာင္ေလာကႀကီးက ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ပ်က္။ အရြယ္ငယ္သည္။ အရြယ္ႀကီးသည္ မခြဲျခား။ ေသျခင္း
တရားက ေရွာင္လြဲလို႕မရ။ ယခုအျဖစ္အပ်က္က သံေ၀ဂရစရာ။ ေသမင္းက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ကေလးငယ္ကို မညွာ
မတာ၊ ရက္ရက္စက္စက္ ေခၚယူသြားသည္။ အတူသြားသူတို႕မွာ သူ႕ကို အဖိုး၊ အဖြားလိုေနသူမ်ားျဖစ္သည္။ သူတို႕
မွာ သားသမီး မရွိေတာ့။ ေဆြမ်ိဳးမေတာ္ေသာ္လည္း ခ်စ္အားပိုခဲ့သည္။ သူ႕ကို ေျမးငယ္ကေလးလို တြယ္တာသည္။
သြားေလရာေခၚတတ္သည္။ ေပးစရာရွိေပးသည္။ ေကၽြးစရာရွိေကၽြးသည္။ ပူဆာလွ်င္ ၀ယ္ေပးသည္။ စည္သူေက်ာ္
ကလည္း လက္သာရာကို ခင္တြယ္ေနသည္။



ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ေတာင္ျပဳန္းပြဲ႔သို႕ သြားရာမွ အျပန္တြင္ ၾကမၼာဆိုး၀င္ခဲ့မိသည္။ ေဆးရံုေရာက္ ေတာ့
ေတာင္ျပဳန္းပြဲသို႕ အသြားအျပန္တြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ ဆိုင္ကယ္ မေတာ္တဆျဖင့္ ေဆးရံု ေရာက္ေနရသူမ်ားကို ထပ္
ေတြ႕ရသည္။ အခ်ိဳ႕က မိသားစုလိုက္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရၾကသည္။ ၾကည့္မေကာင္း၊ ရႈမေကာင္း၊ ျမင္မေကာင္း၊ စိတ္
မေကာင္းစရာေတြ ပါလား။



လူရယ္လို႕ျဖစ္လာလွ်င္ ေသရမည္မွာ မလြဲပါ။ ေသျခင္းတရားက မ်က္ႏွာမလိုက္ပါ။ ငယ္ငယ္ႀကီးႀကီး၊ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ၊
ရုပ္ဆိုးဆိုး၊ ပစၥည္းရွိရွိ-မရွိရွိ၊ အာဏာရွိရွိ-မရွိရွိ၊ ခ်စ္ခင္သူမ်ားမ်ား-မမ်ားမ်ား၊ မုန္းသူ မ်ားမ်ား-မမ်ားမ်ား၊ အေျခြအရံ
မ်ားမ်ား-မမ်ားမ်ား။ ခြဲျခားျခင္းမရွိပါ။



ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ အေၾကြေစာခဲ့ရသည့္ စည္သူေက်ာ္လို ကေလးငယ္အတြက္ ကိုယ္တိုင္ ခံစားၾကရသည့္
အေဖ ႏွင့္ အေဖ၊ အဖုိးအဖြား၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားရဲ႕ရင္မွာ မည္မွ်ခံစားၾကရမည္ ကို ႀကံဳဖူးသူတိုင္း ကိုယ္ခ်င္း
စာမိၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။



ကြယ္လြန္သူက ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ေနေပလိမ့္မည္။ မိဘႏွစ္ပါးက သူ႕အတြက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ေပးဖို႕
စီစဥ္ၾကသည္။ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းက ကူညီၾကသည္။ ခံစားရသမွ် ေသာက ေ၀ဒနာကို တရားနဲ႕ေျဖႏိုင္ဖို႕ အားေပး
ႏွစ္သိမ့္ၾကသူမ်ားကို ရီေ၀စြာ ေငးေမာၾကည့္ရင္း စဥ္းစားခန္း၀င္မိသည္။ ကိုယ္လဲ တစ္ေန႕ ေသရမွပဲ။ အခ်ိန္မတိုင္ခင္
ေသႏိုင္သည္။ သက္တမ္းကုန္ေအာင္ အိုမင္းရင့္ေရာ္ ေအာင္ေနရၿပီးမွ ေသႏိုင္သည္။ အေၾကာင္းအေၾကာင္းေၾကာင့္
ေသရမည္မွာမွန္ေသာ္လည္း ယခုလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႕ မႀကံဳေတြ႕ေစခ်င္ပါ။




သံေ၀ဂ ...

ျဖစ္လာသမွ်
ပ်က္ရမည္မွာ
ဓမၼတာတည္း။


သာယာေအးခ်မ္း၊ ဘ၀လမ္း၌
မသမ္း ဘယာ၊ ရွိေနပါေသာ္
ေပ်ာ္ တေမြ႔ေမြ႔၊ ေမ့ တေလ်ာ့ေလ်ာ့
ေပါ့ တဆဆ၊ ေနခဲ့ၾကၿပီး
ဖိစီးအပူ၊ ကၽြမ္းဆူေလာင္ၿမိဳက္
ျဖစ္လာခိုက္မွ၊ ဗုဒၶ ဓမၼ
သံဃာ့အားကုိး၊ ရွိလွ်င္ခိုးကာ
ကိုးကြယ္ရာကို ရွာၾကသည္။


သံသရာ၀ဲ၊ ၾသဃထဲ၌
ရွင္ကြဲတလီ၊ ေတြ႔မည္ေသကြဲ
မျမဲနိစၥ၊ ၾကံဳရမည္ခ်ည္း
ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ပ်က္၊ ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ
ဤသေဘာဟု၊ ၾကံ-ေတြး-ျပဳ-ၾကည့္
ကပ္သတိျဖင့္၊ မွတ္-သိေနဖို႔ လိုေပသည္။