လွ်ိ၀ွက္ဥယ်ာဥ္

Search This Blog

Loading...

အဖြဲ႕ဝင္မယ္..Followers

သတင္း


<<<< ၾကိဳဆုိပါတယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာေန႕ေလးၿဖစ္ပါေစ >>>>

Sunday, 4 August 2013

ဟီရိုရွီးမား အႏုျမဴႏွစ္ပတ္လည္ႏွင့္ ဂ်ပန္႕စိတ္ဓါတ္ 68th Anniversary of Bombing of Hiroshima

 ေရးသားသူ - ကိုဇင္

ယခု ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၆ ရက္ နဲ႔ ၉ ရက္ေန႔တို႔မွာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ဒုတိယကမၻာစစ္ကာလမွာ ဂ်ပန္ႏိိုင္ငံ ဟီရိုရွီးမားနဲ႔ နာဂါစကီၿမိဳ႕တို႔ကုိ အႏုျမဴဗံုးႀကဲျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ ၆၈ ႏွစ္ေျမာက္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ဂ်ပန္႔စိတ္ဓါတ္လို႔ ဆိုျခင္းဟာ ဒီလိုအႏုျမဴဗုံး ႀကဲျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားစြာရိွတဲ့အထဲမွာ ဂ်ပန္တို႔ရဲ႕ ျပင္းထန္မာေၾကာတဲ့စိတ္ဓါတ္၊ အထူးသျဖင့္ လက္နက္ခ်တယ္ ဆိုတာမရိွတဲ့စိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္လဲပါပါတယ္။ ဒီစိတ္ဓါတ္ဟာ Bushido Spirit လို႔ေခၚတဲ့ ဂ်ပန္စစ္၀ါဒီ ဆာမူရိုင္းတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ (Samurai Spirit) ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ဒီလိုျပင္းထန္မာေၾကာၿပီး မ်ဳိးအႏြယ္ကုိ အရမ္းခ်စ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္လဲ စစ္ၿပီးကာလမွာ ဂ်ပန္ႏိိုင္ငံဟာ ျပာပုံဘ၀ကေန ကမၻာ့ထိပ္တန္း  ဖြ႕ံၿဖိဳးတုိးတက္တဲ့ စက္မႈႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ဂ်ပန္စစ္၀ါဒီေတြရဲ႕ တင္းမာတဲ့မေလွ်ာ့ေသာဇြဲလုံ႔လေၾကာင့္ ၾကားကေျမဇာပင္ျဖစ္ရသူေတြကေတာ့ အႏုျမဴဗုံးဒါဏ္ေၾကာင့္ေသဆုံးရုံတင္မကဘဲ ယေန႔ကာလအထိ မ်ဳိးဆက္ေတြမွာ အႏုျမဴေရာင္ျခည္သင့္ၿပီး ေရာဂါဘယေတြနဲ႔ လူရုပ္မေပၚတဲ့လူသားမ်ားေမြးဖြားခဲ့ရတဲ့ ဂ်ပန္ ျပည္သူေတြပါဘဲ။ ဒါဟာ စိတ္ဓါတ္ေလးတစ္ခုၾကာင့္ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ျပည္သူေတြ ေၾကမြဆုံးရႈံးသြားခဲ့သလို ဒီစိတ္ဓါတ္ကုိဘဲ ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာအသုံးခ်လိုက္လို႔ ကမၻာ့ထိပ္တန္းႏိုင္ငံျဖစ္သြားတဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕ျဖစ္စဥ္ပါဘဲ။ ဒီစိတ္ဓါတ္ႏွစ္ခုမွာ ကြာျခားခ်က္ကေတာ့ ပထမစိတ္ဓါတ္ကုိအသုံးခ်သူေတြဟာ ႏိုင္ငံ့အာဏာကုိခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ လူနည္းစုစစ္၀ါဒီ (သို႔) Decision Maker ေတြေၾကာင့္ပါ။ ဒုတိယေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္လဲဘဲ ဒီေခါင္းေဆာင္ပိုုင္း ျဖစ္တဲ့ Decision Maker ေတြ အရမ္းေကာင္းၿပီး ျပည္သူနဲ႔တစ္သားထဲက်ၿပီး စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ဂ်ပန္ဟာကမၻာ့ ထိပ္တန္းႏိုင္ငံ ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။

အႏုျမဴဗံုးဟာ ကမၻာေပၚမွာဂ်ပန္ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဘဲ ခံခဲ့ရပါတယ္။ သုံးတဲ့ႏိုင္ငံကလည္း အေမရိကန္ တစ္ႏိုင္ငံတည္းပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ကႀကဲခဲ့တဲ့ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ဟာ ဒီေန႔ကာလတိုင္ေအာင္ ကမၻာႀကီးကုိၿခိမ္းေျခာက္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ။ အႏုျမဴေရာင္ျခည္သင့္ရာကေပၚေပါက္လာတဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာ ဆိုးမ်ားကုိလည္း ဂ်ပန္ႏုိုင္ငံမွာ မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ၁၉၄၅ ၾသဂုုတ္လ ၆ရက္ႏွင့္ ၉ ရက္ ေန႔မ်ားမွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ဟီရိုရွီးမားနဲ႔ နာဂါစကီတို႔ကုိ ႀကဲခ်လိုက္တဲ့့ အႏုျမဴဗုံးမ်ားရဲ႕ ေပါက္ကြဲအားဟာ TNT ယမ္းတန္ခ်ိန္ကီလိုတန္ (ေထာင္ဂဏန္း) ဘဲရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ရွိေနတဲ့ ဟိုက္ၿဒိဳဂ်င္ဗုံးကေတာ့ TNT ယမ္းတန္ခ်ိန္ (မီဂါတန္) တန္ခ်ိန္သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေပါက္ကြဲအားျပင္းထန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုက္ၿဒိဳဂ်င္ဗုံး ဘယ္ေလာက္ျပင္းထန္တယ္ ဆိုတာစဥ္းစားလို႔ေတာင္မရႏိုင္ပါဘူး။

အႏုျမဴဗုံးႀကဲရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမ်ားကုိ မဆန္းစစ္ခင္ အႏုျမဴဗုံးစတင္တီထြင္မႈရဲ႕ အေျခခံျဖစ္တဲ့ အက္တမ္မ်ားကုိ ၿပိဳကဲြေစျခင္းျဖင့္ ႀကီးမားတဲ့့စြမ္းအင္ရရွိမႈကုိ ၁၉၃၀ ေနာက္ပိုင္းမွာ သိပၸံပညာရွင္ေတြ သိလာ ပါၿပီ။ ဒါကလဲ အိုင္စတိုင္းရဲ႕ Relativity Theory အရ ထြက္လာတာပါ။ အဲဒီကာလမွာ အေမရိကန္နဲ႔ အျခား သိပၸံပညာရွင္မ်ားက ဂ်ာမဏီဟာ အႏုျမဴလက္နက္ကုိ ပထမဆုံးအႀကိိမ္အသုံးခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ စိုးရိမ္ခဲ့ၾကပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၃၉ မွာ ဟန္ေဂရီလူမ်ဳိး သိပၸံပညာရွင္အက္ဒြပ္တယ္လာ (Edward Teller) နဲ႔ သိပၸံ ပညာရွင္မ်ားက အႏုျမဴစြမ္းအင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး  အေမရိကန္သမၼတကုိသတိေပးရန္ အဲလ္ဘတ္အိုင္စတိုုင္းကုိ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိုင္စတိုင္းရဲ႕သတိေပးမႈေၾကာင့္ အေမရိကန္သမၼတ ဖရန္ကလင္ရုစဘဲ့ (Franklin Roosevelt) က အႏုျမဴဗုံးတီထြင္ရန္ လွ်ိဳ႕၀ွက္စီမံကိန္းတစ္ခု ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီစီမံကိန္းကို မန္ဟက္တန္စီမံကိန္း (Manhattan Project) လို႔ေခၚပါတယ္။ မန္ဟက္တန္ပေရာဂ်က္က ေမရိကန္အေနာက္ေတာင္ပိုုင္း နယူးမကၠဆီကုိ ျပည္နယ္ မန္ဟက္တန္ခရိုင္က (Los Alamos) ဆိုတဲ့ ဓါတ္ခဲြခန္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အက္ဒြပ္တယ္လာဟာ ၁၉၅၂ အေမရိကန္သမၼတ ထရူးမင္း (Harry Truman) လက္ထက္မွာ ဟိုက္ၿဒိဳဂ်င္ဗုံးကုိ တီထြင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့  အတြက္ သူ႔ကုိ “Father of the hydrogen bomb” လိုု႔ေခၚခဲ့ပါတယ္။ မန္ဟက္တန္ ပေရာဂ်က္မွာ အေမရိကန္၊ ၿဗိတိန္နဲ႔ ကေနဒါ သုံးႏိုင္ငံပါ၀င္ပါတယ္။ မန္ဟက္တန္ပေရာဂ်က္ရဲ႕ ပထမဆုံး အႏုုျမဴဗံုးစမ္းသပ္မႈကုိ ၁၆ ဇူလိုင္၊ ၁၉၄၅ မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးမကၠဆီကုိျပည္နယ္မွာ (Trinity Test) လို႔ေခၚတဲ့အမည္၀ွက္ (Code Name) နဲ႔ စမ္းသပ္ေဖါက္ခဲြ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကုိအႏုျမဴဗံုးဘာေၾကာင့္ႀကဲရသလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားစြာရွိသလို အႏုျမဳဗုံးသုံးတာ မွန္သလား၊ မွားသလား၊ လူ႕က်င့္၀တ္အရ လုပ္သင့္သလား၊ မလုပ္သင့္ဘူးလားဆိုတာေတြ ဒီေန႔အထိျငင္းခုန္ ေနၾကတုန္းပါဘဲ။ အႏုျမဴဗံုးႀကဲရျခင္းမွာ ပထမဆုံးရိုးရိုးရွင္းရွင္းတစ္ခ်က္ကေတာ့ အႏုျမဴဗံုးကတီထြင္ၿပီးၿပီ။ စမ္းသပ္ၿပီးၿပီ။ ဒါဆိုရင္သူ႕ရဲ႕ထိေရာက္မႈနဲ႔ အဖ်က္စြမ္းအားကုိ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုစမ္းသပ္မလဲ။ ဒီေနရာမွာ ပစ္မွတ္က ဟီရိုရွီးမားနဲ႔ နာဂါစကီကုိ ေတြ႕သြားတာပါဘဲ။ ဟီရိုရွီးမားဟာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕ သတၱမအႀကီးဆုံးၿမိဳ႕ျဖစ္ၿပီး ဒီၿမိဳ႕မွာ ေရနံခ်က္စက္ရုံမ်ား၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းစက္ရုံမ်ား၊ လက္နက္တိုက္မ်ားနဲ႔စစ္အေျခခံစခန္းမ်ား ရွိေနတဲ့ အတြက္ “စစ္ဖက္ပစ္မွတ္” တစ္ခု အလိုလိုျဖစ္လာ ပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕လူဦးေရကလဲ (၃၄၃,၀၀၀) ရွိပါတယ္။

ပစ္မွတ္ေရြးခ်ယ္ရာမွာလဲ အၾကမ္းအားျဖင့္ သုံးပိုင္းရွိပါတယ္။ တစ္ပိုင္းက အရပ္သားအမ်ားစုရွိၿပီး လူေနထူထပ္၍ ၃မိုင္ပတ္လည္ထက္ပိုက်ယ္တဲ့ ၿမိဳ႕ျဖစ္ရမယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က စစ္စခန္းမ်ား၊ စက္ရုံမ်ားရွိတဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္ရမယ္။ ေနာက္ဆုံးအေရးအႀကီးဆုံးတစ္ခ်က္က ရိုးရိုးစစ္တိုက္တဲ့ တိုက္ခိုက္မႈတင္မဟုတ္ဘဲ အရပ္သားေတြအမ်ားႀကီး ေသေစတဲ့အတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ (Psychological effect) ၀င္သြားေအာင္လုပ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုအမ်ားႀကီးေသေစဘို႔ က်န္တဲ့ဂ်ပန္ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကုိ စိစိညက္ညက္ ေၾကေအာင္ ဗုံးႀကဲေနေပမဲ့ ပစ္မွတ္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြကုိ ဗုံးမႀကဲဘဲထားခဲ့ ပါတယ္။ ဒါမွ ဗုံးဒဏ္မခံရတဲ့ ၿမိဳ႕မ်ားကုိ အရပ္သားမ်ား စုၿပံဳ၀င္ေရာက္ လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ၾသဂုတ္လ ၆ ရက္ေန႔မွာ ဟီရိုရွီးမားကုိ ႀကဲတဲ့ဗုံးက Little Boy လို႔ေခၚၿပီး ယူေရနီယံဗုံးျဖစ္ပါတယ္။ နာဂါစကီကုိ ႀကဲတဲ့ဗုံးက ပလူတိုနီယံ ဗုံးျဖစ္ၿပီး ပိုႀကီးတဲ့အတြက္ Fat Man လို႔ေခၚပါတယ္။ ဟီရိုရွီးမားကုိ အီႏိုလာေဂး (Enola Gay) လို႔ ေခၚတဲ့ ဘီ-၂၉ ဗုံးႀကဲေလယာဥ္ႀကီးနဲ႔ ႀကဲခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဗုံးေပါက္ကြဲမႈမွာ အပူခ်ိန္က ၇၀၀၀ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ ရွိၿပီး မႈိပြင့္ပုံစံ တိမ္တိုက္ႀကီးက နာရီေပါင္းမ်ားစြာ က်န္ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အႏုျမဴဗံုးေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ အယ္လ္ဖာ၊ ဘီတာ၊ ဂမ္မာလို႔ေခၚတဲ့ ေရာင္ျခည္ေတြျဖာထြက္ၿပီး ဒီေရာင္ျခည္ေတြက လူေတြရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ထဲေဖါက္၀င္ၿပီး ခ်က္ျခင္းေသၾကသလို၊ ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း ေသြးကင္ဆာ၊ ရိုးရိုးကင္ဆာတို႔ျဖစ္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းေသကုန္ၾကပါတယ္။ အႏုျမဴ ေရာင္ျခည္သင့္ၿပီး မေသဘဲက်န္ခဲ့တဲ့ လူေတြက ေမြးဖြားလာခဲ့တဲ့ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ကေလးမ်ားဟာလဲ ကင္ဆာ ေရာဂါမ်ားခံၾကရသလို အခ်ဳိ႕မွာ နားရြက္၊ ပါးစပ္ေပါက္မပါျခင္း၊ မ်က္လုံးက ဦးေခါင္းေနာက္ပါလာျခင္းစတဲ့ မ်ဳိးဗီဇ ခ်ဳိ႕ယြင္းမႈမ်ားပါ ခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။ ၁၉၄၅ စာရင္းအရဆိုရင္ ဟီရိုရွီးမားမွာ လူေပါင္းတစ္သိန္းေလးေသာင္း (၁၄၀,၀၀၀) ေလာက္ေသၿပီး၊ နာဂါစကီမွာ ရွစ္ေသာင္း (၈၀,၀၀၀) ေလာက္ေသပါတယ္။

ဟီရိုရွီးမားအႏုျမဴဗံုးခ်ခံရပုံကုိ သတင္းသမားတစ္ဦးက ဒီလိုေဖၚျပခဲ့ပါတယ္။ “ရုတ္တရက္ စူးကနဲ အျဖဴေရာင္လိုလို၊ ပန္းေရာင္လိုလို အလင္းႀကီးေကာင္းကင္မွေပၚလာၿပီး ေတြ႕ထိသူမွန္သမွ် အသက္ရွဴ ၾကပ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေလာင္ကၽြမ္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေသေစႏိုင္သည့္ ျပင္းထန္ေသာအပူႀကီးႏွင့္ ေလထုႀကီးသည္ သူဆင္းခ်လာရာပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံး သိမ္းႀကံဳးရွင္းလင္းပစ္လိုက္ေလသည္။ စကၠန္႕ အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္ ဟီရိုရွီးမားၿမိဳ႕လည္ေခါင္လမ္းမ်ားေပၚရွိ ေထာင္ခ်ီေနေသာလူမ်ားမွာ ယင္းအပူ ဓါတ္ႀကီးျဖင့္ေတာက္ေလာင္၍ မီေသြးတုံးအတိျဖစ္ကုန္ေတာ့၏။ အခ်ိဳ႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာမူ မီးေလာင္ ကၽြမ္းရင္းလူးလိွမ့္ေအာ္ဟစ္လ်က္ရွိေနၾက၏။ ၄င္းေနာက္မွေပါက္ကဲြသံႀကီးေပၚလာၿပီး ယင္းေပါက္ကဲြမႈႏွင့္အတူ နံရံမ်ား၊ အိမ္မ်ား၊ စက္ရုံမ်ားႏွင့္အျခား အေဆာက္အဦမ်ား အားလုံးေပ်ာက္သြားၾက၏။ ဟီရိုရွီးမားကား လုံး၀ရွိေတာ့မည္ဟုတ္ေခ်။ ပထမဆုံး အႏုျမဴဗုံးသည္ သူ႕လုပ္ငန္းကုိေဆာင္ရြက္လိုက္ ေလၿပီ”။

အႏုျမဴဗုံးသတင္းေၾကာင့္ အိုင္စတိုင္းကိုယ္တိုင္ကပင္ “သူအရင္တုန္းက ဆြစ္ဇာလန္မွာ နာရီျပင္တဲ့ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ဘူးတယ္၊ ဒီလိုသာအႏုျမဴဗုံးက လူေတြအမ်ားႀကီးေသမယ္မွန္းသိရင္ E=MC2 ဆိုတဲ့ ေဖၚျမဴလာကုိ မထြင္ခဲ့ဘူး၊ နာရီဘဲ လုပ္စားေနပါတယ္” လို႔ေျပာပါတယ္။ အီႏိုလာေဂးကုိေမာင္းတဲ့ ကပၸတိန္ပိုင္းေလာ့ (Colonel Paul Tibbets) ကိုယ္တိုင္လည္း သူဗုံးခ်ၿပီး မိႈပြင့္ႀကီးတက္လာေတာ့ ေမာင္းေျပးရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ေတာ္ေတာ္ ထိခိုက္သြား ပါတယ္။

အႏုျမဴဗုံးႀကဲဘို႔အတြက္ ပစ္မွတ္ကုိေရြးရာမွာလဲ အျငင္းပြားစရာမ်ားေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ဂ်ာမဏီကုိ မေရြးဘဲဂ်ပန္ကုိေရြးတာလဲ။ ဂ်ပန္ဟာ အာရွတိုက္သားမုိ႔လို႔ေရြးတာလား။ အေမရိကန္တို႔ရဲ႕ပုလဲ ဆိပ္ကမ္းကုိ ဂ်ပန္က အလစ္၀င္တိုက္တဲ့အတြက္ လက္စားေခ်ဘို႔လားစသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းမ်ားေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ာမဏီကုိ မေရြးရတဲ့အေၾကာင္းမွာ ဂ်ာမဏီဟာ ၇ ေမ၊ ၁၉၄၅ မွာ မဟာမိတ္တို႔ထံ ခၽြင္းခ်က္မရွိ လက္နက္ခ် ျခင္းျဖင့္ ေမလ ၈ ရက္ေန႔ကစၿပီး ဥေရာပမွာ စစ္မီးၿငိမ္းသြားခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး မန္ဟက္တန္ ပေရာဂ်က္ရဲ႕ ပထမဆုံးအႏုျမဴဗုံးစမ္းသပ္မႈကလည္း ဂ်ာမဏီလက္နက္ခ်ၿပီး ၁၆ ဇူလိုင္၊ ၁၉၄၅ မွာမွ စမ္းသပ္ ေဖါက္ခဲြေအာင္ျမင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အႏုျမဴဗုံးစမ္းသပ္ေဖါက္ခဲြၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ ၁၇ ဇူလိုင္၊ ၁၉၄၅ မွာ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံ ပို႔စ္ဒမ္ၿမိဳ႕မွာ ပို႔စ္ဒမ္ ကြန္ဖရင့္ (Potsdom Conference) က်င္းပၿပီး ႀကီးသုံးႀကီး ျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္သမၼတ ထရူးမင္း (Harry S. Truman)၊ ဆိုဗီယက္သမၼတ စတာလင္ (Joseph Stalin) နဲ႔ အဂၤလိပ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ၀င္စတန္ခ်ာခ်ီ (Winston Churchill) တို႔ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂၅ ဇူလိုင္မွာ ခ်ာခ်ီ ေရြးေကာက္ပဲြရႈံးနိမ့္ခဲ့လို႔ ေလဘာပါတီက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အက္တလီက ပို႔စ္ဒမ္ကြန္ဖရင့္ကုိ ဆက္ၿပီးတက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ပို႔စ္ဒမ္ကြန္ဖရင့္ရဲ႕ အေရးပါတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ကမၻာေက်ာ္ အႏုျမဴဗုံးကိစၥဘဲျဖစ္ပါတယ္။ အႏုျမဴဗုံးကမသုံးလို႔မျဖစ္၊ ဂ်ပန္ေတြက ဆာမူရိုင္း မ်ဳိးႏြယ္ကလာတဲ့ စစ္ရူးေတြျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေခါင္းမာၿပီး သတၱိေျပာင္လွတဲ့ ဂ်ပန္စစ္သားေတြကုိ ဒူးေထာက္ လာေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာေၾကာက္စရာအေကာင္းဆုံးလက္နက္ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပို႔စ္ဒမ္ကြန္ဖရင့္ဟာ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံးကုိ စတာလင္၊ ထရူးမင္းနဲ႔ ခ်ာခ်ီဆိုတဲ့ လူသုံးဦးလက္ထဲ ထဲ့လိုက္သလိုပါဘဲ။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကိဳကာလေတြမွာ ဂ်ာမဏီမွာ နာဇီ၀ါဒ၊ အီတလီမွာ ဖက္ဆစ္၀ါဒေတြ ထြန္းကား ေအာင္ပြဲခံခဲ့သလို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕ဖက္ဆစ္၀ါဒကုိ အားေကာင္းေစခဲ့တဲ့ စစ္၀ါဒ (Militarism) ဟာလဲ အဲဒီကာလ ေတြမွာထြန္းကားၿပီး အေျခခိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ပန္ရဲ႕စစ္၀ါဒကုိ က်င့္သုံးတဲ့ စစ္၀ါဒီ (Militarists) ေတြဟာလဲ သူတို႔ရဲ႕ ဆာမူရိုင္းစစ္သူရဲေကာင္းမ်ဳိးႏြယ္မွဆင္းသက္လာတဲ့ ဘူရွိဒုိစိတ္ဓါတ္၊ ဆာမူရိုင္းစိတ္ဓါတ္ေတြကုိ အေျခခံ လာတဲ့အတြက္ စစ္ပဲြတစ္ခုရဲ႕ေအာင္ႏိုင္ျခင္းနဲ႔ ရႈံးနိမ့္ျခင္းမွာ၊ ရႈံးနိမ့္ျခင္း၊ လက္နက္ခ်ျခင္း၊ စစ္သုံ႕ပန္းအျဖစ္ ဖမ္းဆီးခံရျခင္းမ်ားကုိ  လုံး၀လက္မခံႏိုင္တာကုိ ေတြ႕ရ ပါတယ္။

ဘူရွိဒိုစိတ္ဓါတ္ (Bushido  Spirit)

ဘူူရွိဒိုမွာ 'Bushi' ဆိုတာ စစ္သည္ 'warrior' ျဖစ္ၿပီး Do ဆိုတာကေတာ့ 'Way' ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ Bushido ဆိုတာ 'The way of the warrior' (သို႔မဟုတ္) 'The way of the Samurai life' ျဖစ္ပါတယ္။  ဘူူရွိဒိုစိတ္ဓါတ္မွာ တာ၀န္ယူစိတ္အျပည့္ပါသြားေတြ႕ရပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ခ်င္းတူရင္ေတာင္ ဆာမူရိုင္းရုပ္ရွင္နဲ႔ တစ္ျခား အတိုက္အခိုက္ရုပ္ရွင္ေတြ မတူၾကပါဘူး။ တစ္ျခားကားေတြမွာေသနတ္ခ်င္း၊ ဓါးခ်င္းယွဥ္လို႔ ရန္သူ ရႈံးသြားရင္ ရႈံးသြားတဲ့ရန္သူကုိ မသတ္ဘဲထားၿပီး မသြြားလို္က္နဲ႔၊ ေနာက္ကလက္နက္ပုံးနဲ႔ လွမ္းပစ္တာတို႔ ေဘးမွာက်ေနတဲ့ လက္နက္နဲ႔ယူူပစ္တာတို႔နဲ႔ ရႈံးသူကႏိုင္သူကို ျပန္ၿပီးအႏိုင္ယူတတ္ၾကပါတယ္။ ဆာမူူရိုုင္းက ဒီလိုမဟုတ္ဘူူး။ ဓါးခ်င္းယွဥ္ခုတ္လို႔ တစ္ဖက္ရန္္သူေသြးထြက္သံယိုုမျဖစ္ဘဲ ေဆာင္ဓါးလြတ္က်သြားရင္ေတာင္ ႏိိုုင္သူကရႈံးသူကုိ ဘာမွမလုပ္ဘဲထြက္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါဆိုရႈံးသူက ကိုယ့္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အရွက္ကုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး ကိုယ့္ဗိုက္ကုိခဲြၿပီးသတ္ေသတဲ့ ဟာရာခိရိလုပ္ရပါတယ္။

ဟာရာခိရိ (Harakiri)

ဟာရာခိရိဆိုတာကေတာ့ (Harakiri= Cutting the belly) မိမိ၀မ္းဗိုက္ကုိ ဓါးျဖင့္ထိုးခဲြ၍ သတ္ေသ ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြဟာ ဆာမူရိုင္းစစ္သူရဲေကာင္းမ်ဳိးႏြယ္မွ ဆင္းသက္လာတဲ့ စစ္၀ါဒီ (Militarists) မ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဆာမူရိုင္းစိတ္ဓါတ္ (Samurai Spirit) မွာ လက္နက္ခ် (သို႔) ရႈံးနိမ့္သူ ဆာမူရုိင္း တစ္ဦးအတြက္ ဂုဏ္သိကၡာမရွိေတာ့၍ သူ႕အသက္မွာလည္းတန္ဘိုးမရွိေတာ့ေပ။ ဒီအခါမွာ ရႈံးသူက ဟာရာခိရိ လုပ္၍ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသရပါတယ္။ ဆာမူရိုင္းတစ္ဦးတြင္ ေဆာင္ဓါး ဓါးရွည္တစ္လက္ (သို႔) ႏွစ္လက္အျပင္ ဓါးတိုတစ္လက္ကုိ အၿမဲေဆာင္တတ္ပါတယ္။ ဓါးရွည္ကရန္သူကုိတို္က္ခိုက္ရန္ျဖစ္ၿပီး၊ ဓါးတိုက အေရးေပၚသုံးရန္ အျပင္ ရႈံးနိမ့္ပါက ကိုယ့္ကိုယ္ကုိသတ္ေသရန္ (ဟာရာခိရိ) ျဖစ္ပါတယ္။

ခါမီခါေဇ (ကာမီကာေဇ) Kamikaze

ခါမီခါေဇ ဆိုတာကေတာ့ ဘုရားေလ (God Wind or Divine Wind) ျဖစ္ပါတယ္။  မဟာမိတ္ စစ္သေဘၤာမ်ား အေၾကာက္ရဆုံးမွာ ဂ်ပန္တို႔ရဲ႕ ခါမီခါေဇ ေခၚ ေလယဥ္တစ္စီးလုံးဗုံးအျပည့္တင္ၿပီး မဟာမိတ္ စစ္သေဘၤာမ်ားအေပၚကုိ ထိုးဆင္းၿပီး အေသခံဗုံးခဲြတိုက္ခိုက္မႈဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ၄င္းတို႔ကုိ Suicide Bomber (သို႔မဟုတ္) Zero Pilot လို႔လည္းေခၚပါတယ္။ ၁၉၄၅ မွာ ဂ်ပန္ေလတပ္မွ ပိုင္းေလာ့ လူရြယ္မ်ား ေပါင္းစည္း လိုက္တဲ့ ကာမီကာေဇ ေခၚအေသခံတပ္မ်ားဟာ အေမရိကန္နဲ႔ ၿဗိတိသွ် စစ္သေဘၤာမ်ားေပၚကုိ ဗုံးအျပည့္ တင္ထားတဲ့ မိမိတို႔ရဲ႕ေလယာဥ္မ်ားကုိ ထိုးစိုက္ေမာင္းခ်ၿပီး အေသခံဖ်က္ဆီး ခဲ့ၾကပါတယ္။ မဟာမိတ္စစ္သေဘၤာ ႀကီးမ်ားမွာ လူ ၅၀၀ မွ ၁၀၀၀ အထိပါ၀င္တဲ့ အတြက္ အခုလိုတိုက္ခိုက္ျခင္းျဖင့္ ေလယဥ္တစ္စီး လူတစ္ဦးရဲ႕ အသက္နဲ႔ လူရာႏွင့္ခ်ီ၍လဲတဲ့အတြက္ အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ တိုက္ခိုက္မႈျဖစ္ပါတယ္။ မိမိသေဘၤာ ေပၚကုိထိုးဆင္းလာတဲ့ေလယဥ္ကုိ စက္ေသနတ္ အေျမာက္မ်ားျဖင့္ပစ္၍ ေလယဥ္မွဴးေသၿပီး ေလယာဥ္ပ်က္က် သြားပါေစ ဒီေလယာဥ္ဟာ ဗုံးအျပည့္နဲ႔ သေဘၤာေပၚသို႔သာ တဲ့တဲ့က်ေပါက္ကြဲမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကာမီကာေဇ ေလယာဥ္မ်ားကုိ မဟာမိတ္တို႔ ဒူးတုန္ေအာင္ေၾကာက္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဂ်ပန္တို႔ဟာ ကာမီကာေဇ ေလယာဥ္မ်ားကို အေခါက္ေပါင္း (၁၃၀၀) ေစလႊတ္ခဲ့ၿပီး မဟာမိတ္ စစ္သေဘၤာ (၄၇) စင္းကုိႏွစ္ျမႈပ္ပစ္ကာ (၃၀၀) ခန္႔ကုိ ဖ်က္ဆီး ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းမွာ နာဇီဂ်ာမန္တို႔ ကလည္း (Leonids Squadron)  လို႔ေခၚတဲ့ အေသခံ ဗုံးခဲြအဖဲြ႕ (Suicide Aircraft Pilot) အဖြဲ႕မ်ားကုိ ဖဲြ႕ခဲ့ေပမဲ့လဲ ဂ်ာမန္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြကုိယ္တိုင္က မလိုလားလို႔ မသုံးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ေတာတြင္းတိုက္ပြဲမ်ားမွာ ဂ်ပန္ကုိ ဘယ္သူမွမမီွ (The Invincible Jap)

အေရွ႕ေတာင္အာရွရွိ မဟာမိတ္တပ္ေပါင္းစုရဲ႕ ေသနာပတိ ေမာင့္ဘက္တန္က ဂ်ပန္စစ္သားေတြကုိ ဒီလိုမွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ “ဂ်ပန္စစ္သားမ်ားဟာ သိပ္အၾကမ္းခံႏိုင္၊ ခရီးၾကမ္း၊ ခရီးေ၀းသြားႏိုင္၊ ၀န္ေလးမ်ား သယ္ႏိုင္ၿပီး၊ ၿဗိတိသွ်စစ္သားတစ္ေယာက္ ရာရွင္မေကာင္းဘူးလို႔ညည္းတတ္တဲ့ ရာရွင္အမ်ဳိးအစားမ်ဳိးနဲ႔ ေရာင့္ရဲ ႏိုင္တယ္။ ေနာက္သူတို႕ကုိ က်ဳပ္(ေမာင့္ဘက္တန္) အထင္အႀကီးဆုံးကိစၥက ဘယ္ေတာ့မွ လက္ေျမွာက္အရံႈး မေပးဘူး။ တိုက္ပဲြျဖစ္ၿပီဆိုရင္လဲ ဂ်ပန္နဲ႔တိုက္လို႔မ်ား ဘယ္ေတာ့မွၿပီးၿပီလို႔စိတ္ခ်လို႔မရဘူး၊ အက်အဆုံး ဘယ္ေလာက္အတုံးအရုံးျဖစ္ေနပေစ ထပ္ျပန္တလဲလဲတိုက္တာဘဲ။ ဂ်ပန္ေတြဟာ ခံစစ္ၿပိဳၿပီဆိုရင္လဲ ေနာက္ဆုံး တစ္ေယာက္က်န္သည္အထိ က်န္တစ္ေယာက္ကေတာင္ ခံတိုက္တယ္။ ႏို႔မို႔ဘယ္ေတာ့မွ လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္နက္ခ်ေလ့မရွိဘူး” လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။

ဂ်ပန္စစ္ဥပေဒ

ဂ်ပန္စစ္ဥပေဒအရဆိုရင္ ဂ်ပန္စစ္သားတစ္ေယာက္ဟာလက္နက္ခ်လိုက္လို႔ မိမိဂုဏ္သိကၡာ ညိႈးႏြမ္း သြားသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ သူ႕အသက္မွာလုံး၀တန္ဘိုးမရွိေတာ့ေပ။ ထိုသေဘာတရားအတိုင္း မဟာမိတ္ စစ္အက်ဥ္းသားမ်ားကုိ အသက္ရွင္လ်က္ထားရန္ ဂ်ပန္တို႔အလြန္တုံ႕ဆိုင္းေနၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္တို႔သိမ္းမိေသာ ေနရာတိုင္းရွိအက်ဥ္းစခန္းမ်ားမွာ အေျခအေနအလြန္ဆိုးရြားေနေၾကာင္းနဲ႔ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားမွာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အေျခအေနမ်ားပင္ရွိေၾကာင္း ေလဒီေမာင့္ဘက္တန္က ကမၻာ့ၾကက္ေျခနီႏွင့္စိန္ဂၽြန္းဌာနခ်ဳပ္သို႔ အစီရင္ ခံခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးဟာ အခုၿပီးစီးမဲ့ရက္ထက္ေနာက္ထပ္ရက္သတၱ (၃) ပတ္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီး ၿပီးမယ္ဆိုရင္ အသက္ရွင္က်န္သူတစ္ေယာက္မွ ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။

အိုင္၀ိုဂ်ီမားကၽြန္းတိုက္ပဲြ

၁၉၄၅ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ အို၀ိုုဂ်ီမားကၽြန္းကုိ အေမရိကန္တပ္မ်ား၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ရာမွာ ေလေၾကာင္း က ဗုံးတန္ခ်ိန္ (၆၈၀၀) ႀကဲယူရၿပီး၊ ေရေၾကာင္းသေဘၤာမ်ားရွိ အေျမွာက္ႀကီးမ်ားက အေျမွာက္ဆန္ေပါင္း (၂၂၀၀၀) ပစ္ယူခဲ့ရပါတယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ အိုင္၀ိုဂ်ီးမားကၽြန္းကုိသိမ္းပိုက္ရာမွာ အေမရိကန္တု႔ိရဲ႕ကမ္းတက္ ၾကည္းတပ္သား သုံးပုံတစ္ပုံ က်ဆုံးခဲ့ရပါတယ္။ ဂ်ပန္တို႔ဘက္ကလဲ ဂ်ပန္စစ္သား စုစုေပါင္း ႏွစ္ေသာင္း (၂၀၀၀၀) မွာ (၂၁၆) ေယာက္သာ အသက္ရွင္လ်က္အက်ဥ္းသားအျဖစ္ရခဲ့ပါတယ္။ ပစိဖိတ္ေဒသရဲ႕ အဆိုးရြားဆုံး တိုက္ပဲြတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ တိုက္ပဲြစတုတၳေျမာက္ေန႔ ေဖေဖၚ၀ါရီလ(၂၃)ရက္ေန႔မွာ မရိမ္းတပ္သားမ်ားက အိုင္၀ိုဂ်ီးမားကၽြန္းရဲ႕အျမင့္ဆုံး ေတာင္ထိပ္ျဖစ္တဲ့ ဆူရီဘာခ်ီေတာင္ကုိ သိမ္းပိုက္ၿပီး ၄င္းေတာင္ထိပ္မွာ အေမရိကန္အလံကုိစိုက္ထူခဲ့ပါတယ္။ ဒီအလံစိုက္ထူပုံကုိ Associated Press (AP) ေအပီ သတင္းဌာနက ဓါတ္ပုံဆရာ ဂ်ဳိးရိုဆင္တဲလ္ (Joe Rosenthal) က သမိုင္း၀င္ဓါတ္ပုံ တစ္ပုံကုိရိုက္ခဲ့ရာမွာ ဒီဓါတ္ပုံဟာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္မွာ ပူလစ္ဇာဆုကုိ ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့ပါတယ္။

အိုကီနာ၀ါကၽြန္းတိုက္ပြဲ

မဟာမိတ္တပ္ေတြဟာ အိုကီနာ၀ါကၽြန္းကုိရဘို႔ ၁၉၄၅ ဧၿပီလမွ ဇြန္လ အထိ(၈၂)ရက္ ၾကာတိုက္ယူ ရပါတယ္။ အေမရိကန္တပ္သားေပါင္း ငါးေသာင္း (၅၀၀၀၀) က်ၿပီး၊ ဂ်ပန္ကေတာ့ တစ္သိန္းတိတိ က်ပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြ ဘယ္လိုက်သလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ကလုံး၀လက္နက္မခ်ၾကပါဘူး။ ကိုယ့္ဗိုက္ေအာက္ကိုယ္ ဗုံးထဲ့ခဲြတဲ့လူနဲ႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကေတာ့ ကိုယ့္ဗိုက္ကုိခဲြၿပီး ဟာရာခိရိလုပ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ဂ်ပန္ေတြဟာ သူတို႔ႏိုင္ငံအျပင္ဘက္က ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းျဖစ္တဲ့ အိုကီနာ၀ါကုိေတာင္ဒီေလာက္ခုခံေနရင္ သူတို႔တကယ္အေျခခ်ေနထိုင္တဲ့ ကၽြန္းမႀကီး ေတြကုိ ၀င္တိုက္ရင္ဘယ္လိုျဖစ္မယ္ေတာင္မခန္႔မွန္းႏိုင္ပါဘူး။ ဟီရိုရွီးမားမွာထက္ အိုကီနာ၀ါမွာေသတဲ့ ဂ်ပန္ လူမ်ဳိးေတြကပိုမ်ားေနပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ အိုကီနာ၀ါအျဖစ္မ်ဳိး ေနာက္ထပ္ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္ပါသလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔ မဟာမိတ္တို႔စဥ္းစားရပါၿပီ။ အေျဖက အိုကီနာ၀ါအျဖစ္မ်ဳိးမလိုလားတာနဲ႔ အႏုျမဴဗုံးကုိစဥ္းစားတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေရာက္ခဲ့ရတာပါဘဲ။ တနည္းအားျဖင့္ ဒီေလာက္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့စစ္ႀကီးကုိ ျမန္ႏိုင္သမွ်ျမန္ျမန္ အဆုံးသတ္မဲ့နည္းကုိ ရွာျခင္းလဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ေတာင္မေသျခာေသးလို႔ ဂ်ပန္ေတြစစ္ေျပၿငိမ္းမဲ့ အေျခအေန မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ေနာက္ (၃) ရက္အၾကာမွာ နာဂါစကီကုိ ဒုတိယအႏုျမဴဗုံး ႀကဲခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ဂ်ပန္လက္နက္ခ်ျခင္း

ၾသဂုတ္လ (၉) ရက္ေန႔မွာ နာဂါစကီကုိ ဒုတိယအႏုျမဴဗုံးခ်အၿပီး၊ ၁၄ ၾသဂုတ္၊ ၁၉၄၅ မွာေတာ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ခၽြင္းခ်က္မရွိလက္နက္ခ်ျခင္း တင္ျပလာပါတယ္။ ဂ်ပန္ဧကရာဇ္ကိုယ္တိုင္က သူ႕ျပည္သူမ်ားကုိ မိန္႔ခြန္ုးေျပာၾကားရမွာ-“ဒါဟာ ဒို႔ေနာင္လာေနာက္သားေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေခတ္အတြက္ သည္းညည္းမခံႏိုင္ တာေတြအားလုံးကုိ `သည္းညည္းခံျခင္း´ နဲ႔အစားထိုးၿပီးေဆာင္ရြက္လိုက္တာျဖစ္တယ္” လို႔ ေၾကညာခဲ့ ပါတယ္။ ဂ်ပန္လက္နက္ခ်အခမ္းအနားကုိ တိုက်ဳိပင္လယ္ေကြ႕ရွိအေမရိကန္စစ္သေဘၤာႀကီးမစ္ဆူရီေပၚမွာ ၂ စက္တင္ဘာ၊ ၁၉၄၅၊ တနဂၤေႏြေန႔မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမက္အာသာက မဟာမိတ္တပ္မ်ားကိုယ္စား ဂ်ပန္လက္နက္ ခ်တာကုိ ခံယူခဲ့ပါတယ္။

ဟီရိုရွီးမားနဲ႔နာဂါစကီကုိ ႀကဲခဲ့တဲ့ဗုံးေတြဟာ အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းၿပီး အဖ်က္စြမ္းအား ႀကီးမားတဲ့ ဗုံးေတြဆိုတာထက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကုိ နက္ရႈိင္းစြာထိခိုက္ေစတဲ့ လက္နက္ (Psychological Weapon) မ်ားဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ကုိလက္နက္ခ်ေစရန္ရည္ရြယ္ၿပီး အႏုျမဴဗံုးႀကဲျခင္းဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအဖို႔ လူ႕က်င့္၀တ္အရ တရားမွ်တမႈရွိသလား၊ မရွိဘူးလားဆိုတာကုိ ပညာရွင္မ်ားၾကားမွာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဆြးေႏြးျငင္းခုံစရာျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဗုံးႀကဲျခင္းကုိေထာက္ခံသူမ်ားကေတာ့ ဒီလိုဗုံးႀကဲလို႔ဂ်ပန္လက္နက္ ခ်လိုက္တာၾကာင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံထဲ၀င္တိုက္လို႔ ျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ႏွစ္ဖက္လုံးအလြန္ႀကီးမားမ်ားျပားတဲ့ ေသေၾက ပ်က္စီးမႈမ်ားကုိ ေရွာင္လႊဲႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံထဲအထိ၀င္တိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္အထိေသေၾက ပ်က္စီးမလဲဆိုတာကုိ အိုကီနာ၀ါကၽြန္းတိုက္ပဲြက သက္ေသျပေနပါတယ္။ ဒီထဲမွာ ၁ ၾသဂုတ္၊ ၁၉၄၄ မွာထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္စစ္၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕အမိန္႔မွာ မဟာမိတ္စစ္သုံ႔ပန္းမ်ား (Prisoners of War-POW) ကုိသုတ္သင္ပစ္ဘို႔ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဟီရုိရွီးမားကုိ ဗုံးႀကဲၿပီးၿပီးျခင္း ဂ်ပန္စစ္၀န္ႀကီးရဲ႕ေျပာဆို ခ်က္မွာ လက္နက္ခ်ဘို႔ကုိ ကန္႔ကြက္တဲ့အျပင္ အေမရိကန္တို႔မွာ ဒီဗုံးတစ္လုံးဘဲရွိၿပီး ေနာက္ထပ္ႀကဲစရာ မရွိေတာ့ ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္၀ါဒီ စစ္၀န္ႀကီးရဲ႕သေဘာထားတင္းမာမႈ၊ အျမင္မက်ယ္မႈေတြေၾကာင့္ ဗုံးတစ္လုံးနဲ႔လက္နက္ခ်မဲ့အရိပ္အေရာင္ မေတြ႕ရလို႔ ေနာက္ (၃) ရက္အၾကာမွာ နာဂါစကီကုိ ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ စစ္၀န္ႀကီးအေနနဲ႔ ဗုံး (၂) လုံးခ်တာေတာင္ (၂) လုံးထက္မပိုႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး လက္နက္မခ်ဘဲ တင္းခံ ေနရင္ေတာ့ တတိယေျမာက္အလုံးဟာ တတိယၿမိဳ႕ေပၚကုိက်ႏိုင္မလားဆိုတာ သမိုင္းေၾကာင္းမွာ ထိပ္တန္း လွ်ိ႕၀ွက္ခ်က္ျဖစ္လို႔ ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္သမိုင္းေၾကာင္းဆိုတာ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔မရသလို အတိတ္ သမိုင္းေၾကာင္းကုိ သိသင့္၊ သင္ခန္းယူသင့္တယ္ဆိုတာကုိ အထက္ပါ ဟီရိုရွီမားအျဖစ္အပ်က္က သက္ေသျပေန ပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ကာလ အာရွစစ္မ်က္ႏွာမွ မဟာမိတ္စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္မ်ား

၁.        ဗဟိုပစိဖိတ္အလယ္ပိုင္းေဒသရွိဂ်ပန္ေရတပ္ကိုအဓိကတိုက္သည့္ဗို္လ္ခ်ဳပ္ႀကီးနီမစ္(Admiral Nimitz)

၂.      ၾသေၾတးလ်တိုက္မွာ အေျခစိုက္ထားေသာ အေနာက္ေတာင္ပစိဖိတ္ေဒသကုိ တာ၀န္ယူရသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မက္အာသာ (General Mac Arthur)

၃.       အိႏၵိယမွာ အေျခစိုက္၍ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသကုိ တာ၀န္ယူရေသာ ေမာင့္ဘက္တန္ (Lord Mount batten), (Admiral of the Fleet the Earl of Mount batten of Burma)

၄.         တရုပ္ျပည္မႀကီးကုိတာ၀န္ယူရေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး လက္စီဖို ခ်န္ေကရွိတ္ (General Lissimo Chiang Kai Shek)

    
ကိုးကား

USIS, American Mosaic, 2003 Series, 

ကုိကုိလိႈင္၊ ဦး၊ Global Panorama (1),
ေမာင္ေဇယ်ာ၊ ေမာင့္ဘက္တန္၊ BBC TV အစီအစဥ္သို႔ ကိုယ္တိုင္ေျပာအတၳဳပၸတၱိ

No comments:

ေနာက္ဆုံးတင္ျပီသမွ်..ဆက္ဖတ္ရန္...ေအာက္သုိ႕